Artykuł 5c

1. Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy, w przypadku gdy właściwe organy państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, po wyczerpaniu wszelkich innych dostępnych im środków, w szczególności gdy –po przeprowadzeniu automatycznego wyszukiwania zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz po przeprowadzeniu wyszukiwania w innych bazach danych wyraźnie dopuszczonych zgodnie z przepisami unijnymi i krajowymi – nadal nie mogą one zidentyfikować osoby zainteresowanej w stopniu pewności wymaganym w prawie krajowym państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia do wszczęcia lub przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 5 ust. 1.

2. Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnej pomocy na podstawie niniejszego artykułu. Jeżeli jednak po dokonaniu oceny okoliczności poszczególnych przypadków zostanie stwierdzone, że spełnione są warunki określone w art. 6 dyrektywy 2014/41/UE, państwa członkowskie związane tą dyrektywą mogą stosować między sobą wyłącznie tę dyrektywę.

3. Właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia podejmuje decyzję, czy wystąpić z wnioskiem o wzajemną pomoc w celu uzyskania dodatkowych informacji, o których mowa w ust. 5.

Wniosek o wzajemną pomoc może zostać złożony wyłącznie przez właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego.

Właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wykorzystuje dane uzyskane w drodze wzajemnej pomocy w celu ustalenia tożsamości osoby, która ponosi osobistą odpowiedzialność za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego wymienione w art. 2 ust. 1, popełnione na terytorium tego państwa członkowskiego.

4. W przypadku gdy właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia podejmie decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o wzajemną pomoc zgodnie z ust. 1, za pośrednictwem swojego krajowego punktu kontaktowego przesyła ustrukturyzowany wniosek elektroniczny do krajowego punktu kontaktowego państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania.

5. Właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia może zwrócić się do państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania o:

a) ustalenie tożsamości i adresu osoby zainteresowanej, zgodnie z prawem państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania, w tym za pomocą krajowych baz danych, takich jak rejestry praw jazdy lub rejestry ludności;

b) wezwanie posiadacza, właściciela lub użytkownika końcowego pojazdu, podczas kierowania którym popełniono przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego, o przekazanie informacji na temat tożsamości, adresu oraz, w przypadku gdy są dostępne, innych danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego, zgodnie z procedurami krajowymi państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania, które mają być stosowane tak, jak gdyby dana czynność dochodzeniowo-śledcza została zarządzona przez organy tego państwa członkowskiego.

6. Ustrukturyzowany wniosek elektroniczny zawiera następujące informacje:

a) elementy danych dotyczące osoby zainteresowanej uzyskane w wyniku automatycznego wyszukiwania przeprowadzonego zgodnie z art. 4 ust. 1;

b) jeżeli jest dostępny, zarejestrowany wizerunek kierowcy pochodzący z urządzenia wykrywającego, w szczególności rejestrującego prędkość;

c) dane dotyczące przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego wymienionych w art. 2 ust. 1;

d) dane dotyczące pojazdu, podczas kierowania którym popełniono przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego;

e) powód złożenia wniosku o wzajemną pomoc.

7. Właściwe organy państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania gromadzą bez zbędnej zwłoki wymagane informacje, o których mowa w ust. 5, chyba że zadecydują o powołaniu się na jedną z podstaw odmowy wymienionych w ust. 8 lub gromadzenie wymaganych informacji nie jest możliwe.

Bez zbędnej zwłoki oraz nie później niż 2 miesiące od dnia, w którym właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania zgromadził wymagane informacje, odpowiada on na wniosek drogą elektroniczną za pośrednictwem swojego krajowego punktu kontaktowego.

Właściwe organy państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania, gromadząc wymagane informacje, przestrzegają formalności i procedur wyraźnie wymaganych przez właściwy organ państwa członkowskiego popełnienia przestępstwa lub wykroczenia w zakresie, w jakim nie są one niezgodne z ich przepisami krajowymi.

8. Właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania może odmówić udzielenia wymaganych dodatkowych informacji, o których mowa w ust. 5. Czyni to wyłącznie w jednym lub kilku z następujących przypadków:

a) w prawie państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania istnieje immunitet lub przywilej, który uniemożliwia przekazanie informacji;

b) przekazanie wymaganych informacji byłoby sprzeczne z zasadą ne bis in idem;

c) przekazanie wymaganych informacji zagrażałoby prowadzonemu postępowaniu przygotowawczemu w sprawie przestępstwa;

d) przekazanie wymaganych informacji byłoby sprzeczne z żywotnymi interesami w zakresie bezpieczeństwa narodowego państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania lub szkodziłoby tym interesom, narażałoby na niebezpieczeństwo źródło informacji lub wiązałoby się z wykorzystaniem informacji niejawnych odnoszących się do określonych działań wywiadu;

e) istnieją istotne przesłanki uznania, że przekazanie wymaganych informacji byłoby sprzeczne z obowiązkami państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania zgodnie z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

f) przekazanie wymaganych informacji naraziłoby na niebezpieczeństwo jakąkolwiek osobę lub doprowadziło do ujawnienia tożsamości osoby chronionej zgodnie z prawem państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania.

Nie później niż 2 miesiące od dnia, w którym właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania podejmie decyzję o zastosowaniu podstawy odmowy lub stwierdzi, że nie jest możliwe zgromadzenie wymaganych informacji, informuje o tym państwo członkowskie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia za pośrednictwem swojego krajowego punktu kontaktowego. Właściwy organ państwa członkowskiego rejestracji lub państwa członkowskiego zamieszkania może zadecydować o niewskazaniu, która podstawa odmowy ma zastosowanie w przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), d) i f).