Załącznik III

CZĘŚĆ 1

Monitorowanie emisji przez operatora

1. Okresowe pomiary są wymagane co najmniej:

— raz na trzy lata w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i nie większej niż 20 MW,

— raz w roku w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 20 MW.

2. Alternatywnie w stosunku do częstotliwości, o których mowa w pkt 1, w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania objętych art. 6 ust. 3 lub 8 okresowe pomiary mogą być wymagane co najmniej każdorazowo po upływie:

— trzykrotności maksymalnego średniego rocznego czasu funkcjonowania mającego zastosowanie zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 8, w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i nie większej niż 20 MW,

— maksymalnego średniego rocznego czasu funkcjonowania mającego zastosowanie zgodnie z art. 6 ust. 3 lub 8, w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 20 MW.

W każdym przypadku częstotliwość pomiarów okresowych nie może być mniejsza niż raz na pięć lat.

3. Pomiary są wymagane jedynie w odniesieniu do:

a) zanieczyszczeń, dla których w niniejszej dyrektywie ustanowiono dopuszczalną wielkość emisji w odniesieniu do danego obiektu;

b) CO we wszystkich obiektach.

4. Pierwsze pomiary przeprowadza się w ciągu czterech miesięcy od uzyskania pozwolenia lub rejestracji obiektu lub od daty rozpoczęcia eksploatacji, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.

5. Jako alternatywę do pomiarów, o których mowa w pkt 1, 2 oraz 3 lit. a), w odniesieniu do SO2, w celu określenia jego emisji można wykorzystywać inne procedury zweryfikowane i zatwierdzone przez właściwy organ.

6. Alternatywnie do pomiarów okresowych, o których mowa w pkt 1, państwa członkowskie mogą wymagać pomiarów ciągłych.

W przypadku pomiarów ciągłych zautomatyzowane systemy pomiarowe są poddawane co najmniej raz w roku kontroli w postaci pomiarów równoległych z zastosowaniem metod referencyjnych, a operator informuje właściwy organ o wynikach tej kontroli.

7. Pobieranie próbek i analizę substancji zanieczyszczających oraz pomiary parametrów procesu, jak również procedury alternatywne stosowane zgodnie z pkt 5 i 6 przeprowadza się z wykorzystaniem metod umożliwiających uzyskanie wiarygodnych, reprezentatywnych i porównywalnych wyników. Przyjmuje się, że metody zgodne ze zharmonizowanymi normami EN spełniają ten wymóg. Podczas każdego pomiaru obiekt musi funkcjonować w stabilnych warunkach przy reprezentatywnym, równomiernym obciążeniu. W związku z tym nie uwzględnia się okresów rozruchu ani wyłączania.

CZĘŚĆ 2

Ocena zgodności

1. W przypadku pomiarów okresowych dopuszczalne wielkości emisji, o których mowa w art. 6, uważa się za zachowane, jeśli wyniki każdej serii pomiarów lub innych procedur określonych i ustalonych zgodnie z zasadami przewidzianymi przez właściwy organ nie przekraczają odnośnej dopuszczalnej wielkości emisji.

2. W przypadku pomiarów ciągłych zgodność z dopuszczalnymi wielkościami emisji, o których mowa w art. 6, ocenia się zgodnie z załącznikiem V część 4 pkt 1 do dyrektywy 2010/75/UE.

Zatwierdzone wielkości średnie określa się zgodnie załącznikiem V część 3 pkt 9 i 10 do dyrektywy 2010/75/UE.

3. Do celów obliczenia średnich wielkości emisji pomija się wielkości zmierzone w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 11 i 12, jak również w okresach rozruchu i wyłączania.