Artykuł 220

1. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji obliczają parametry specyficzne dla zakładu, wykorzystując dla każdego segmentu standardowe metody określone w załączniku XVII:

a) metoda ryzyka składki dla parametrów specyficznych dla zakładu zastępujących parametry standardowe, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (i) i (ii) oraz art. 218 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i (ii);

b) metoda ryzyka rezerw 1 lub metoda ryzyka rezerw 2 dla parametrów specyficznych dla zakładu zastępujących parametry standardowe, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (iv) oraz lit. c) ppkt (iv);

c) w przypadku istnienia uznawalnej umowy reasekuracji nadwyżki szkody metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 1 lub – w przypadku istnienia uznawalnej umowy reasekuracji nadwyżki szkodowości – metoda reasekuracji nieproporcjonalnej 2 dla parametrów specyficznych dla zakładu zastępujących parametry standardowe, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. a) ppkt (iii) i art. 218 ust. 1 lit. c) ppkt (iii);

d) metoda ryzyka rewizji rent dla parametrów specyficznych dla zakładu zastępujących parametry standardowe, o których mowa w art. 218 ust. 1 lit. b) i d).

2. Jeżeli zakład może stosować więcej niż jedną standardową metodę, powinien stosować tę metodę, która zapewnia najdokładniejsze wyniki pozwalające spełnić wymogi dotyczące kalibracji określone w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE.

Jeżeli jednak zakład nie jest w stanie wykazać większej dokładności wyników metody standardowej względem innych metod standardowych w celu obliczenia parametru specyficznego dla zakładu, stosuje metodę zapewniającą najbardziej ostrożny wynik.