Artykuł 235

1. Ryzyka, które są odpowiednio odzwierciedlone w modelu wewnętrznym, zgodnie z art. 121 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, nie obejmują ryzyk wynikających z jakiejkolwiek z następujących sytuacji:

a) warunki umowne związane z techniką ograniczania ryzyka nie są, w żadnej właściwej jurysdykcji, prawnie skuteczne i możliwe do wyegzekwowania bądź nie zapewniają jasnej definicji i niepodważalności transferu ryzyka;

b) zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nie wysuwają bezpośredniego roszczenia wobec kontrahenta w przypadku niewykonania zobowiązania, niewypłacalności lub bankructwa kontrahenta lub innego zdarzenia kredytowego określonego w dokumentacji transakcyjnej w związku z ustaleniami dotyczącymi techniki ograniczania ryzyka;

c) ustalenia prawne leżące u podstaw techniki ograniczania ryzyka nie zawierają bezpośredniego odniesienia do ekspozycji na konkretne ryzyko jasno określającego zakres ochrony, jaką zapewnia przedmiotowa technika ograniczania ryzyka.

2. W przypadku gdy technika ograniczania ryzyka, o której mowa w ust. 1 lit c), nie obejmuje ekspozycji na ryzyko zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji we wszystkich przypadkach, modelu wewnętrznego nie uznaje się za odpowiednio odzwierciedlający ryzyko wynikające z techniki ograniczania ryzyka zgodnie z art. 121 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, chyba że będzie uwzględniał ograniczoną skuteczność techniki ograniczania ryzyka wynikającą z powyższej rozbieżności ekspozycji na ryzyko.

3. W przypadku gdy technika ograniczania ryzyka podlega warunkowi, którego spełnienie wykracza poza możliwości zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji i który mógłby ograniczyć skuteczny transfer ryzyka, modelu wewnętrznego nie uznaje się za odpowiednio odzwierciedlający ryzyko wynikające z techniki ograniczania ryzyka zgodnie z art. 121 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, chyba że będzie uwzględniał skutki tych warunków oraz jakąkolwiek ograniczoną skuteczność tej techniki ograniczania ryzyka.