Artykuł 238

1. Wariant, o którym mowa w art. 122 dyrektywy 2009/138/WE, dotyczący możliwości zastosowania innego horyzontu czasowego lub innej miary ryzyka niż wskazane w art. 101 ust. 3 tej dyrektywy ma zastosowanie zarówno do całego modelu wewnętrznego, jak i do różnych kategorii ryzyka lub głównych obszarów działalności w ramach modelu wewnętrznego.

2. Wymóg wykazania, że ubezpieczającym zapewniono ochronę, o której mowa w art. 122 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, obejmuje dowód, że przybliżenia, o których mowa we wspomnianym artykule, nie wprowadzają do kapitałowego wymogu wypłacalności istotnego błędu ani nie prowadzą do niższego kapitałowego wymogu wypłacalności od tego, który został obliczony zgodnie z wymogami określonymi w art. 101 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

Jeżeli przybliżenia opierają się na przeskalowaniu modelowanych ryzyk, zakłady, o których mowa w art. 122 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, wykazują, że przeskalowanie nie wpłynie negatywnie na wynik przybliżeń.

Jeżeli zastosowany horyzont czasowy miary ryzyka różni się od horyzontu przewidzianego w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, zakłady, o których mowa w art. 122 ust. 3 wspomnianej dyrektywy, uwzględniają wszystkie następujące elementy:

a) czy wydarzenia są równomiernie rozłożone w czasie, a jeżeli nie, jak ten fakt jest ujęty w przybliżeniach;

b) czy istnieje odpowiednie zarządzanie wszystkimi istotnymi rodzajami ryzyka w okresie jednego roku;

c) jeżeli stosowany horyzont czasowy jest dłuższy niż przewidziany w art. 101 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, czy zakład należycie uwzględnił wypłacalność w tym horyzoncie czasowym;

d) czy zastosowany horyzont czasowy jest odpowiedni, mając na uwadze średni czas trwania zobowiązań zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, działalność zakładu i, w stosownym przypadku, niepewność powiązaną z długimi okresami;

e) wszelkie założenia dotyczące przybliżeń w zakresie zależności między rodzajami ryzyka w kolejnych okresach.

3. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykazują poziom ochrony wymagany przez przepisy art. 122 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE raz do roku i każdorazowo, gdy profil ryzyka zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji ulega istotnej zmianie.

4. Przybliżenia, o których mowa w art. 122 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE, uznaje się za część modelu wewnętrznego.