Artykuł 272

1. Koordynując obliczanie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, funkcja aktuarialna obejmuje wszystkie z następujących zadań:

a) stosowaniem metod i procedur w celu oceny dostatecznej wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz zapewnienia zgodności ich obliczania z wymogami określonymi w art. 75–86 dyrektywy 2009/138/WE;

b) oceną niepewności związanej z oszacowaniami dokonanymi podczas ustalania wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

c) zapewnieniem odpowiedniego uwzględnienia wszelkich ograniczeń danych wykorzystywanych do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

d) zapewnieniem zastosowania najbardziej odpowiednich przybliżeń stosowanych do celów obliczenia najlepszego oszacowania w przypadkach, o których mowa w art. 82 dyrektywy 2009/138/WE;

e) zapewnieniem identyfikacji jednorodnych grup ryzyka zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych do celów adekwatnej oceny ryzyk z nimi związanych;

f) analizą istotnych informacji dostarczonych przez rynki finansowe oraz ogólnodostępnych danych na temat ryzyk aktuarialnych oraz zapewnieniem uwzględnienia tych informacji i danych w ramach oceny rezerw techniczno-ubezpieczeniowych;

g) porównaniem i wyjaśnianiem istotnych różnic w ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w poszczególnych latach;

h) zapewnieniem przeprowadzenia odpowiedniej oceny opcji i gwarancji zawartych w umowach ubezpieczenia i umowach reasekuracji.

2. Funkcja aktuarialna ocenia, czy — opierając się na dostępnych danych — metodyki i założenia stosowane do ustalania wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych są odpowiednie dla określonych linii biznesowych zakładu oraz dla danego sposobu zarządzania jego działalnością.

3. Funkcja aktuarialna ocenia, czy systemy informatyczne stosowane do ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w dostatecznym stopniu wspierają procedury aktuarialne i statystyczne.

4. Podczas porównywania najlepszych oszacowań z danymi wynikającymi ze zgromadzonych doświadczeń, funkcja aktuarialna dokonuje przeglądu jakości historycznych najlepszych oszacowań i wykorzystuje informacje uzyskane z tej analizy do poprawy jakości aktualnych ustaleń wartości. Porównanie najlepszych oszacowań z danymi wynikającymi ze zgromadzonych doświadczeń obejmuje porównania zaobserwowanych wartości i oszacowań stanowiących podstawę obliczeń najlepszego oszacowania, aby wyciągnąć wnioski dotyczące adekwatności, kompletności i dokładności wykorzystanych danych i założeń oraz wnioski na temat metod zastosowanych do ich obliczenia.

5. Informacje przekazywane organowi administrującemu, zarządzającemu lub nadzorczemu na temat ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zawierają co najmniej analizę dowodzącą wiarygodności i adekwatności ustalania ich wartości oraz źródeł i stopnia niepewności oszacowania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych. Tę analizę uzupełnia analiza wrażliwości obejmująca badanie wrażliwości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na każde z istotnych ryzyk związanych ze zobowiązaniami, na które są utworzone rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe. Funkcja aktuarialna wyraźnie określa i uzasadnia wszelkie zastrzeżenia, jakie ma wobec adekwatności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

6. Jeżeli chodzi o zasady przyjmowania ryzyka do ubezpieczenia, opinia wyrażana przez funkcję aktuarialną zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2009/138/WE musi zawierać wnioski dotyczące co najmniej następujących kwestii:

a) adekwatność wysokości składek, które należy zarobić, aby pokryć przyszłe roszczenia i wydatki, uwzględniając w szczególności związane z nimi ryzyka (w tym ryzyka aktuarialne) oraz wpływ opcji i gwarancji zawartych w umowach ubezpieczenia i umowach reasekuracji na adekwatną wysokość składek;

b) skutki inflacji, ryzyka prawnego, ryzyk dla zrównoważonego rozwoju, zmiany struktury portfela zakładu oraz wpływ wywierany przez systemy podwyższające lub redukujące wysokość składek płaconych przez ubezpieczających w zależności od historii ich szkodowości (systemy „bonus-malus”) lub podobne systemy wprowadzone w danych jednorodnych grupach ryzyka;

c) narastająca w ramach portfela umów ubezpieczeniowych tendencja polegająca na przyciąganiu nowych lub zatrzymywaniu dotychczasowych ubezpieczonych o profilu podwyższonego ryzyka (antyselekcja).

7. Jeżeli chodzi o ogólne rozwiązania w zakresie reasekuracji, opinia wyrażana przez funkcję aktuarialną zgodnie z art. 48 ust. 1 lit. h) dyrektywy 2009/138/WE musi zawierać analizę dotyczącą adekwatności następujących elementów:

a) profilu ryzyka zakładu i jego zasad przyjmowania ryzyka do ubezpieczenia;

b) reasekuratorów, uwzględniając ich zdolność kredytową;

c) oczekiwanej ochrony ubezpieczeniowej w scenariuszach warunków skrajnych w kontekście zasad przyjmowania ryzyka do ubezpieczenia;

d) obliczeń kwot należnych z umów reasekuracji i od spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia).

8. Funkcja aktuarialna przygotowuje pisemne sprawozdanie i przedkłada je organowi administrującemu, zarządzającemu lub nadzorczemu co najmniej raz w roku. W sprawozdaniu tym należy udokumentować wszystkie zadania podjęte przez funkcję aktuarialną i wyniki tych działań oraz wyraźnie wskazać wszelkie niedociągnięcia, a także zalecić sposób usunięcia tych niedociągnięć.