Artykuł 18

1. Instytucja wydająca zapewnia wszczepienie transpondera zwierzęciu z rodziny koniowatych w chwili, gdy jest ono po raz pierwszy identyfikowane zgodnie z art. 12.

2. Transponder jest wszczepiany pozajelitowo w warunkach aseptycznych między potylicą a kłębem w połowie wysokości szyi w okolicy więzadła karkowego.

Właściwy organ może jednak zezwolić na wszczepienie transpondera w innym miejscu na szyi zwierzęcia z rodziny koniowatych, pod warunkiem że takie alternatywne wszczepienie nie:

a) zagraża dobrostanowi zwierzęcia z rodziny koniowatych;

b) zwiększa ryzyka przesuwania się transpondera w porównaniu z metodą określoną w akapicie pierwszym.

3. Państwa członkowskie określają minimalne kwalifikacje wymagane do interwencji przewidzianej w ust. 2 lub wyznaczają osobę („wykwalifikowana osoba”) bądź zawód, którego przedstawicielom powierza się przeprowadzanie tego rodzaju operacji.

4. Instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b), mogą wymagać, aby zwierzęta z rodziny koniowatych, które zostały zidentyfikowane poprzez zastosowanie zastępczej metody weryfikowania tożsamości przewidzianej w art. 21, były znakowane poprzez wszczepienie transpondera do celów wpisu lub rejestracji koniowatych w księgach stadnych lub rejestracji zarejestrowanych koni do celów zawodów.

5. Instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz właściwy organ mogą wymagać, aby zwierzęta z rodziny koniowatych uznane za zidentyfikowane zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 43 ust. 1 były znakowane poprzez wszczepienie transpondera w celu weryfikowania tożsamości, w przypadkach gdy:

a) uprzednio wszczepione i zarejestrowane transpondery przestały funkcjonować;

b) wrodzony albo nabyty znak zarejestrowany jako zastępcza metoda weryfikowania tożsamości, o której mowa w art. 21, przestał być odpowiedni do tego celu; lub

c) właściwy organ uzna to za niezbędne do zapewnienia weryfikowania tożsamości.