Artykuł 32

1. Zastępczy dokument identyfikacyjny jest wydawany przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1, w przypadku gdy:

a) oryginalny dokument identyfikacyjny został utracony, oraz:

(i) tożsamość zwierzęcia nie może zostać ustalona;

(ii) nie ma wskazówek ani dowodów świadczących o tym, że dla tego zwierzęcia dokument identyfikacyjny został wydany uprzednio przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1;

b) zwierzę nie zostało zidentyfikowane w terminach określonych w art. 12 ust. 1 lub 2, art. 14 lub art. 43 ust. 2.

2. W przypadkach opisanych w ust. 1 instytucja wydająca, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), odpowiedzialna za obszar, na którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, na wniosek posiadacza lub żądanie właściwego organu:

a) wszczepia zwierzęciu transponder zgodnie z art. 18 lub stosuje zastępczą metodę weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21;

b) wydaje zastępczy dokument identyfikacyjny wyraźnie oznaczony jako taki („zastępczy dokument identyfikacyjny”), z odniesieniem do nowo przypisanego niepowtarzalnego dożywotniego numeru odpowiadającego zapisowi w bazie danych w momencie wydawania tego zastępczego dokumentu identyfikacyjnego;

c) klasyfikuje zwierzę z rodziny koniowatych w sekcji II część II zastępczego dokumentu identyfikacyjnego jako nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi.

3. Szczegółowe informacje dotyczące zastępczego dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu są wprowadzane poprzez odniesienie do niepowtarzalnego dożywotniego numeru do bazy danych, o której mowa w art. 38, i przekazywane do centralnej bazy danych zgodnie z art. 39.