Artykuł 7

1. Przy podejmowaniu decyzji w sprawie zatwierdzenia wniosku o stosowanie korekty dopasowującej organ nadzoru może wziąć pod uwagę inne dowody niż te wymienione w art. 2–5 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy takie dowody są istotne dla oceny zgodności z warunkami określonymi w art. 77b ust. 1 i art. 77c dyrektywy 2009/138/WE.

2. Decyzja organu nadzoru w sprawie zatwierdzenia wniosku o stosowanie korekty dopasowującej jest przekazywana na piśmie w tym samym języku, w którym został złożony wniosek.

3. W przypadku gdy otrzymano jeden wniosek w odniesieniu do więcej niż jednego portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, organ nadzoru może podjąć decyzję o zatwierdzeniu wniosku o stosowanie korekty dopasowującej w odniesieniu do niektórych, ale nie wszystkich portfeli objętych wnioskiem. W takim przypadku w pisemnym powiadomieniu o decyzji określa się, do którego portfela zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych może być stosowana korekta dopasowująca.

4. Jeśli organ nadzoru podjął decyzję o niezatwierdzeniu wniosku o stosowanie korekty dopasowującej, w odniesieniu do niektórych lub wszystkich portfeli objętych wnioskiem, jasno uzasadnia powody podjęcia takiej decyzji.

5. Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uzyskały zatwierdzenie stosowania korekty dopasowującej w odniesieniu do portfela zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych uznaje się, że decyzja zatwierdzająca jej stosowanie obejmuje swoim zakresem przyszłe zobowiązania ubezpieczeniowe i reasekuracyjne oraz aktywa, które zostały dodane do portfela objętego korektą dopasowującą, pod warunkiem że zakłady są w stanie wykazać, że:

a) przyszłe zobowiązania i aktywa mają takie same cechy jak zobowiązania i aktywa wchodzące w skład portfela objętego korektą dopasowującą, dla którego udzielono zatwierdzenia;

b) portfel objęty korektą dopasowującą w dalszym ciągu spełnia odpowiednie warunki określone w dyrektywie 2009/138/WE.