Artykuł 11

1. Do celów wykładni art. 42 USiS, zaniechanie współpracy administracyjnej wymaganej w celu sprawdzania dowodów pochodzenia oznacza między innymi:

a) brak współpracy administracyjnej, polegającej na niedostarczeniu nazw i adresów organów celnych lub rządowych odpowiedzialnych za wystawianie i sprawdzanie świadectw pochodzenia lub na niedostarczeniu wzorów pieczęci używanych do poświadczania świadectw czy zaniechaniu uaktualnienia tych informacji, jeżeli sytuacja tego wymaga;

b) powtarzające się zaniechanie lub nieodpowiednie sprawdzanie statusu pochodzenia produktów oraz niespełnienie pozostałych wymogów protokołu 4 do USiS, a także zaniechanie lub nieodpowiednie dokonywanie identyfikacji czy czynności zapobiegających naruszeniu reguł pochodzenia;

c) powtarzające się odmowy przeprowadzenia lub nadmierne opóźnienia w przeprowadzeniu na wniosek Komisji ponownego sprawdzenia dowodów pochodzenia oraz w terminowym przekazaniu wyników takiej kontroli;

d) powtarzające się odmowy uzyskania lub nadmierne opóźnienia w uzyskaniu zezwoleń na przeprowadzenie czynności administracyjnych lub dochodzeniowych w ramach współpracy w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, w celu sprawdzenia autentyczności dokumentów lub prawidłowości informacji związanych z przyznaniem preferencyjnego traktowania zgodnie z USiS lub w przeprowadzeniu lub zorganizowaniu właściwego dochodzenia, celem rozpoznania bądź zapobieżenia naruszeniu reguł pochodzenia;

e) powtarzające się niezgodności z postanowieniami protokołu 5 do USiS w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, w zakresie dotyczącym zastosowania postanowień handlowych USiS.

2. W przypadku gdy Komisja na podstawie informacji dostarczonych przez państwo członkowskie lub z własnej inicjatywy stwierdzi, że spełnione zostały warunki ustanowione w art. 42 USiS:

a) informuje o tym Radę;

b) niezwłocznie przystępuje do konsultacji z byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, celem znalezienia odpowiedniego rozwiązania, zgodnie z art. 42 USiS.

Ponadto Komisja może:

a) wezwać państwa członkowskie do przyjęcia środków ostrożności koniecznych do ochrony interesów finansowych Unii;

b) opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej obwieszczenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do stosowania postanowień związanych ze stosowaniem art. 42 USiS.

3. Do czasu znalezienia wzajemnie korzystnego rozwiązania, w drodze konsultacji, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy lit. b), Komisja może podjąć decyzję o stosowaniu innych właściwych środków, jakie uzna za niezbędne, zgodnie z art. 42 USiS, oraz z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.