Artykuł 20

1. Państwa członkowskie wybierają wnioski o płatność do skontrolowania na podstawie analizy ryzyka.

Wyboru dokonuje się w sposób zapewniający, aby każdy program prosty poddawany był kontroli na miejscu co najmniej raz w trakcie jego wdrażania w okresie między wypłatą pierwszej płatności okresowej a wypłatą salda.

2. Kontrole na miejscu składają się z kontroli technicznych i księgowych w lokalach organizacji inicjującej oraz w stosownych przypadkach w lokalach organu wdrażającego. Państwa członkowskie weryfikują, czy:

a) przedłożone informacje i dokumenty są dokładne;

b) koszty zadeklarowano zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/1829 i art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia;

c) wszystkie zobowiązania przewidziane w umowie, o której mowa w art. 10, zostały wypełnione;

d) spełniono wymogi określone w art. 10 i 15 rozporządzenia (UE) nr 1144/2014.

Nie naruszając przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1848/2006 (

7

), państwo członkowskie informuje Komisję w jak najkrótszym terminie o każdej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie kontroli.

Kontrole na miejscu mogą być ograniczone do próby obejmującej co najmniej 30 % kosztów kwalifikowalnych. Taka próba musi być wiarygodna i reprezentatywna.

W przypadku wykrycia jakiejkolwiek niezgodności państwa członkowskie sprawdzają wszystkie dokumenty dotyczące zadeklarowanych kosztów lub ekstrapoluje się wyniki próby.

3. Państwa członkowskie sporządzają sprawozdanie obejmujące każdą kontrolę na miejscu. W sprawozdaniu tym wyraźnie określa się zakres i wyniki przeprowadzonych kontroli.