Artykuł 3

1. Aby kwalifikować się do dopłat do prywatnego przechowywania, o których mowa w art. 1, zwanych dalej „dopłatami”, ser musi być produktem solidnej i właściwej jakości handlowej, pochodzić z Unii i mieć — w dniu rozpoczęcia obowiązywania umowy o przechowywanie — minimalny wiek, który odpowiada, w przypadku serów z chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, okresowi dojrzewania określonemu w specyfikacji produktu oraz w przypadku innych serów – normalnemu okresowi dojrzewania określonemu przez państwa członkowskie.

2. Ponadto ser musi spełniać następujące wymogi:

a) każda partia waży co najmniej 0,5 tony;

b) posiada trwałe oznaczenie (które może być zakodowane) przedsiębiorstwa, w którym został wytworzony, oraz datę produkcji;

c) jest opatrzony datą przyjęcia do magazynu;

d) nie był przedmiotem wcześniejszej umowy o przechowywanie podlegające dopłatom;

e) jest przechowywany w państwie członkowskim, w którym ser ten jest produkowany.

3. Państwa członkowskie mogą zrezygnować z obowiązku umieszczenia na serze daty przyjęcia do magazynu, o której mowa w ust. 2 lit. c), pod warunkiem że kierownik magazynu podejmie się prowadzenia rejestru, w którym w dniu przyjęcia do magazynu zamieszczane są informacje szczegółowe określone w ust. 2 lit. b).