Artykuł 121

(art. 64 ust. 1 kodeksu)

1. Dowód pochodzenia jest ważny przez okres czterech miesięcy od daty wystawienia w państwie wywozu i w tym okresie należy przedłożyć go organom celnym państwa przywozu.

2. Dowody pochodzenia przedkładane organom celnym państwa przywozu po upływie ostatecznego terminu przedłożenia określonego w ust. 1 mogą zostać przyjęte do celów stosowania preferencji taryfowych, o których mowa w art. 59 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446, jeżeli niedotrzymanie ostatecznego terminu przedłożenia tych dokumentów spowodowane jest zaistnieniem wyjątkowych okoliczności.

3. W pozostałych przypadkach przedłożenia dowodów pochodzenia po terminie organy celne państwa przywozu mogą przyjąć dowody pochodzenia, jeżeli produkty zostały przedstawione przed upływem wspomnianego ostatecznego terminu.

4. Na wniosek importera i na warunkach określonych przez organy celne państwa członkowskiego przywozu pojedynczy dowód pochodzenia może zostać przedłożony organom celnym przy przywozie pierwszej przesyłki, jeżeli towary spełniają poniższe warunki:

a) są przywożone w ramach częstych i ciągłych przepływów handlowych o znaczącej wartości handlowej;

b) są przedmiotem tej samej umowy sprzedaży, a strony tej umowy mają swoje siedziby w państwie wywozu lub w Unii;

c) są klasyfikowane do tego samego (ośmiocyfrowego) kodu Nomenklatury scalonej;

d) są przywożone wyłącznie od tego samego eksportera, są przeznaczone dla tego samego importera i poddane zostają formalnościom przywozowym w tym samym urzędzie celnym Unii.

Procedura ta jest stosowana w odniesieniu do ilości i okresu, które są określane przez właściwe organy celne. Okres ten nie może w żadnym wypadku przekraczać trzech miesięcy.

5. Procedura opisana w poprzednim ustępie ma również zastosowanie w przypadku przedkładania organom celnym pojedynczego dowodu pochodzenia przy przywozie partiami zgodnie z art. 115 niniejszego rozporządzenia. W takim przypadku jednak właściwe organy celne mogą przyznać okres stosowania przekraczający trzy miesiące.