Artykuł 14

Osoby zajmujące stanowiska publiczne dotknięte inwalidztwem uznanym za całkowite i uniemożliwiającym wykonywanie obowiązków, które z tego powodu rezygnują lub są zmuszone do rezygnacji z zajmowanego stanowiska, od dnia rezygnacji lub przymusowej rezygnacji są uprawnione do następujących świadczeń:

a) jeżeli inwalidztwo jest uznane za trwałe – do dożywotniej emerytury obliczonej zgodnie z art. 12, przy czym emerytura ta nie może być niższa niż 30 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego. Osoby te są uprawnione do maksymalnej emerytury, jeżeli niezdolność do pracy wynika z inwalidztwa, jakim zostały dotknięte, lub choroby, na jaką zapadły, w ramach wykonywania obowiązków służbowych;

b) jeżeli inwalidztwo jest czasowe – do renty inwalidzkiej, do czasu odzyskania sprawności, w wysokości równej 60 % ostatniego otrzymanego wynagrodzenia podstawowego, jeżeli dana osoba została dotknięta inwalidztwem lub zapadła na chorobę w ramach wykonywania obowiązków służbowych, a 30 % w innych przypadkach. Renta inwalidzka zostaje zastąpiona dożywotnią emeryturą obliczoną zgodnie z art. 12, jeżeli beneficjent renty osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 11, lub po upływie siedmiu lat od przyznania tej renty.