Artykuł 55

W rozporządzeniu delegowanym (UE) 2015/2446 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu do daty wdrożenia pierwszej fazy aktualizacji systemu wiążącej informacji taryfowej (WIT) i systemu Surveillance 2, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie ma zastosowania kolumna 1a załącznika A do niniejszego rozporządzenia, natomiast stosuje się odpowiednie wymogi dotyczące danych określone w załącznikach 2–5 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341 (*1).

Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu do daty aktualizacji systemu AEO, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie ma zastosowania kolumna 2 załącznika A do niniejszego rozporządzenia, natomiast stosuje się odpowiednie wymogi dotyczące danych określone w załącznikach 6 i 7 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu w odniesieniu do systemów wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 do dat – odpowiednio – wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, wspólne wymogi dotyczące danych określone w załączniku B niniejszego rozporządzenia nie mają zastosowania.

W odniesieniu do systemów informatycznych wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341, do dat – odpowiednio – wdrożenia lub aktualizacji odpowiednich systemów informatycznych, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, wymiana i przechowywanie informacji wymaganych do dokonania zgłoszeń, powiadomień i potwierdzenia statusu celnego podlegają wymogom dotyczącym danych zawartych w załączniku 9 do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/341.

Jeżeli wymogi dotyczące danych odnoszące się do wymiany i przechowywania informacji wymaganych do dokonania zgłoszeń, powiadomień i potwierdzenia statusu celnego nie są określone w załączniku 9 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341, państwa członkowskie zapewniają, aby odpowiednie wymogi dotyczące danych gwarantowały możliwość stosowania przepisów regulujących te zgłoszenia, powiadomienia i potwierdzenia statusu celnego.

5. Do daty wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, organy celne mogą postanowić, że odpowiednie wymogi dotyczące danych alternatywne w stosunku do tych określonych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do następujących wniosków i pozwoleń:

a) wnioski i pozwolenia na korzystanie z uproszczenia dotyczącego ustalania kwot stanowiących część wartości celnej towarów;

b) wnioski i pozwolenia na korzystanie z zabezpieczenia generalnego;

c) wnioski i pozwolenia na odroczenie płatności;

d) wnioski i pozwolenia na prowadzenie magazynów czasowego składowania, o których mowa w art. 148 kodeksu;

e) wnioski i pozwolenia na prowadzenie regularnej linii żeglugowej;

f) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego wystawcy;

g) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu podmiotu upoważnionego do ważenia bananów;

h) wnioski i pozwolenia na korzystanie z samoobsługi celnej;

i) wnioski i pozwolenia na przyznanie statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze TIR;

j) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego nadawcy w procedurze tranzytu unijnego;

k) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze statusu upoważnionego odbiorcy w procedurze tranzytu unijnego;

l) wnioski i pozwolenia na stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych;

m) wnioski i pozwolenia na stosowanie zgłoszenia tranzytowego ze zmniejszoną liczbą danych;

n) wnioski i pozwolenia na korzystanie z elektronicznego dokumentu przewozowego jako zgłoszenia celnego.

6. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje decyzję zgodnie z ust. 5, że zastosowanie mają alternatywne wymogi dotyczące danych, zapewnia ono, aby te alternatywne wymogi dotyczące danych umożliwiały państwu członkowskiemu sprawdzenie, czy warunki przyznania odpowiednich pozwoleń zostały spełnione oraz aby obejmowały one przynajmniej następujące wymogi:

a) identyfikacja wnioskodawcy/posiadacza pozwolenia (dane 3/2 Identyfikacja wnioskodawcy/posiadacza pozwolenia lub decyzji lub, w przypadku braku ważnego numeru EORI wnioskodawcy, dane 3/1 Wnioskodawca/posiadacz pozwolenia lub decyzji);

b) rodzaj wniosku lub pozwolenia (dane 1/1 Kod rodzaju wniosku/decyzji);

c) korzystanie z pozwolenia w jednym państwie członkowskim lub kilku państwach członkowskich (dane 1/4 Geograficzny obszar ważności – Unia), w stosownych przypadkach.

7. Do daty wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC organy celne mogą zezwolić, aby wymogi dotyczące danych dla wniosków i pozwoleń określone w załączniku 12 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341 miały zastosowanie zamiast wymogów dotyczących danych określonych w załączniku A do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do następujących procedur:

a) wnioski i pozwolenia na korzystanie ze zgłoszenia uproszczonego;

b) wnioski i pozwolenia na korzystanie z odprawy scentralizowanej;

c) wnioski i pozwolenia na wpis danych do rejestru zgłaszającego;

d) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego;

e) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego;

f) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia;

g) wnioski i pozwolenia na korzystanie z procedury odprawy czasowej;

h) wnioski i pozwolenia na prowadzenie miejsc składowych przeznaczonych do składowania celnego.

8. Niezależnie od przepisów ust. 7, do dat wdrożenia automatycznego systemu eksportu (AES) w ramach UKC lub aktualizacji krajowych systemów przywozu, jeżeli wniosek o udzielenie pozwolenia jest oparty na zgłoszeniu celnym zgodnie z art. 163 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, zgłoszenie celne zawiera również następujące dane:

a) wspólne wymogi dotyczące danych dla wszystkich procedur:

— charakter przetworzenia lub zastosowania towarów,

— opis techniczny towarów i produktów lub produktów przetworzonych oraz sposób ich identyfikacji,

— szacowany termin zakończenia procedury,

— proponowany urząd zakończenia (nie do końcowego przeznaczenia), oraz

— miejsce przetworzenia lub zastosowania;

b) specjalne wymogi dotyczące danych w odniesieniu do procedury uszlachetniania czynnego:

— kody warunków ekonomicznych, o których mowa w dodatku do załącznika 12 do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341,

— szacowany współczynnik produktywności oraz sposoby, w jaki ma on zostać określony, oraz

— czy obliczanie kwoty należności celnych przywozowych powinno być dokonywane zgodnie z art. 86 ust. 3 kodeksu (należy wpisać »tak« lub »nie«).

(*1) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do przepisów przejściowych dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego w okresie, gdy nie działają jeszcze odpowiednie systemy teleinformatyczne, i zmieniające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 (Dz.U. L 69 z 15.32016, s. 1).”;"

2) w art. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego do daty aktualizacji systemu EORI przewidzianej w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE wspólne wymogi dotyczące danych określone w załączniku 12-01 nie mają zastosowania.

Do daty aktualizacji systemu EORI państwa członkowskie gromadzą i przechowują następujące dane określone w załączniku 9, dodatek E do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341, które stanowią wpis dotyczący rejestracji w systemie EORI:

a) dane wymienione w pkt 1–4 załącznika 9, dodatek E do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341;

b) jeżeli wymagają tego systemy krajowej, dane wymienione w pkt 5–12 załącznika 9, dodatek E do rozporządzenia delegowanego (UE) 2016/341.

Państwa członkowskie umieszczają dane zgromadzone zgodnie z akapitem trzecim niniejszego artykułu w sposób regularny w systemie EORI.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów drugiego i trzeciego akapitu niniejszego artykułu gromadzenie przez państwa członkowskie danych wymienionych w tytule I rozdział 3 pkt 4 załącznika 12-01 jest nieobowiązkowe. Jeżeli te dane są gromadzone przez państwa członkowskie, są one przesyłane do systemu EORI jak najszybciej po aktualizacji tego systemu.”;

3) w art. 104 dodaje się akapity w brzmieniu:

„3. Do dat aktualizacji systemu kontroli importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie stosuje się ust. 2 niniejszego artykułu i uchyla się obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej w odniesieniu do towarów w ramach przesyłek pocztowych.

4. Do daty aktualizacji systemu kontroli importu, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, składanie przywozowej deklaracji skróconej zostaje zawieszone w odniesieniu do towarów w przesyłce, których wartość wewnętrzna nie przekracza 22 EUR, pod warunkiem że organy celne zgodzą się, również za zgodą przedsiębiorcy, na przeprowadzenie analizy ryzyka z wykorzystaniem informacji zawartych w systemie stosowanym przez przedsiębiorcę lub dostarczonych przez ten system.”;

4) w art. 106 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 niniejszego artykułu do daty aktualizacji systemu kontroli importu, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, przywozową deklarację skróconą składa się w następujących terminach:

a) dla lotów trwających krócej niż cztery godziny, najpóźniej do czasu rzeczywistego odlotu statku powietrznego; oraz

b) dla lotów trwających cztery godziny lub dłużej, najpóźniej cztery godziny przed przybyciem statku powietrznego do pierwszego portu lotniczego na obszarze celnym Unii.”;

5) w art. 112 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Do dat aktualizacji systemu kontroli importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie stosuje się ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.”;

6) w art. 113 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. Do dat aktualizacji systemu kontroli importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie stosuje się ust. 1 do 3 niniejszego artykułu.”;

7) dodaje się art. 122a w brzmieniu:

„Artykuł 122a

System służący do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych

(art. 155 ust. 2 kodeksu)

1. Do daty wdrożenia systemu decyzji celnych w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, Komisja i organy celne państw członkowskich, stosując elektroniczny system służący do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych, przechowują następujące informacje i mają do nich dostęp:

a) dane dotyczące wniosków;

b) pozwolenia na utworzenie regularnej linii żeglugowej i, w stosownych przypadkach, ich zmiany lub cofnięcia;

c) nazwy portów zawinięcia oraz nazwy statków, które mają obsługiwać linię;

d) wszelkie inne istotne informacje.

2. Organy celne państwa członkowskiego, które otrzymały wniosek, informują o tym organy celne pozostałych państw członkowskich, których dotyczy regularna linia żeglugowa, poprzez elektroniczny system służący do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych, o którym mowa w ust. 1.

3. Jeżeli organy celne powiadomiły o odrzuceniu wniosku, informacja jest przekazywana w ramach elektronicznego systemu służącego do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych, o którym mowa w ust. 1.

4. Elektroniczny system służący do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w celu przechowywania pozwolenia oraz powiadamiania organów celnych państw członkowskich, których dotyczy regularna linia żeglugowa, że pozwolenie zostało wydane.

5. W przypadku cofnięcia pozwolenia przez organy celne państwa członkowskiego, które otrzymały wniosek, lub cofnięcia pozwolenia na wniosek przedsiębiorstwa żeglugowego, organy celne informują o cofnięciu organy celne państw członkowskich, których dotyczy regularna linia żeglugowa, poprzez elektroniczny system służący do przekazywania i wymiany informacji w odniesieniu do regularnych linii żeglugowych, o którym mowa w ust. 1.”;

8) w art. 124 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, nie stosuje się akapitu pierwszego niniejszego artykułu.”;

9) dodaje się art. 124a w brzmieniu:

„Artykuł 124a

Potwierdzenie unijnego statusu celnego towarów poprzez dokument »T2L« lub »T2LF«

(art. 6 ust. 3 lit. a) kodeksu)

Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów w ramach UKC, o którym mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, jeżeli wykorzystywany jest dokument »T2L« lub »T2LF« w formie papierowej, zastosowanie mają następujące przepisy:

a) Osoba zainteresowana wpisuje »T2L« lub »T2LF« w prawej części pola 1 formularza oraz »T2Lbis« lub »T2LFbis« w prawej części pola 1 każdego formularza uzupełniającego.

b) Organy celne mogą zezwolić wszystkim osobom na stosowanie wykazów załadunkowych, które nie spełniają wszystkich warunków, jeżeli te osoby:

— mają siedzibę w Unii,

— regularnie wydają potwierdzenie unijnego statusu celnego towarów, lub o których organy celne wiedzą, że są one w stanie wypełnić zobowiązania prawne dotyczące wykorzystania tych potwierdzeń,

— nie dopuściły się poważnego lub ponownego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych.

c) Zezwolenia określone w lit. b) są przyznawane wyłącznie, jeżeli:

— organy celne mogą zapewnić nadzór i kontrolę procedury, nie podejmując wysiłków administracyjnych nieproporcjonalnych w stosunku do wymagań danych osób, i

— osoby korzystające z uproszczeń prowadzą ewidencję umożliwiającą organom celnym przeprowadzenie skutecznej kontroli.

d) Dokument »T2L« lub »T2LF« sporządza się w jednym oryginalnym egzemplarzu.

e) W przypadku zatwierdzenia przez organy celne zawiera on następujące dane, które w miarę możliwości należy umieścić w polu »C: Urząd wyjścia«:

— w przypadku dokumentów »T2L« i »T2LF«, nazwę i pieczęć właściwego urzędu, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę zatwierdzenia oraz albo numer ewidencyjny, albo numer zgłoszenia do wysyłki, jeśli istnieje taki wymóg,

— w przypadku formularzy uzupełniających lub list towarowych, numer, który podany jest na dokumencie »T2L« lub »T2LF«, należy umieścić za pomocą stempla z nazwą właściwego urzędu lub odręcznie; w tym drugim przypadku należy przystawić służbową pieczęć tego urzędu.

Dokumenty te zwracane są osobie zainteresowanej.”;

10) w art. 126 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, w przypadku zatwierdzenia przez służbę celną zatwierdzenie to musi zawierać nazwę i pieczęć właściwego urzędu celnego, podpis funkcjonariusza tego urzędu, datę zatwierdzenia oraz albo numer ewidencyjny albo numer zgłoszenia do wysyłki, jeżeli takie zgłoszenie jest wymagane.”;

11) dodaje się art. 126a w brzmieniu:

„Artykuł 126a

Potwierdzenie unijnego statusu celnego towarów poprzez przedstawienie manifestu przedsiębiorstwa żeglugowego

(art. 6 ust. 3 lit. a) kodeksu)

1. Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, manifest przedsiębiorstwa żeglugowego zawiera przynajmniej następujące informacje:

a) nazwę i pełny adres przedsiębiorstwa żeglugowego;

b) nazwę statku;

c) miejsce i datę załadunku;

d) miejsce rozładunku.

Ponadto w manifeście muszą być podane dla każdej przesyłki:

e) numery konosamentu lub innego dokumentu handlowego;

f) liczba, rodzaj, oznaczenia i numery opakowań;

g) zwyczajowy opis handlowy towarów, zawierający dostateczne dane potrzebne do ustalenia ich tożsamości;

h) masa całkowita w kilogramach;

i) numery kontenerów tam, gdzie ma to zastosowanie; oraz

j) następujące wpisy dotyczące statusu towarów:

— symbol »C« (odpowiednik »T2L«) w przypadku towarów, których unijny status celny może zostać wykazany,

— symbol »F« (odpowiednik »T2LF«) w przypadku towarów, których unijny status celny może zostać wykazany, wysyłanych do lub pochodzących z części obszaru celnego Unii, gdzie nie stosuje się przepisów dyrektywy 2006/112/WE,

— symbol »N« w przypadku wszystkich pozostałych towarów.

2. W przypadku zatwierdzenia przez organy celne manifest przedsiębiorstwa żeglugowego zawiera nazwę i pieczęć właściwego urzędu celnego, podpis funkcjonariusza tego urzędu oraz datę zatwierdzenia.”;

12) w art. 128 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Ułatwienie w zakresie wystawiania potwierdzenia przez upoważnionego wystawcę”;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, organy celne każdego państwa członkowskiego mogą zezwolić każdej osobie, mającej siedzibę na obszarze celnym Unii, która ubiega się o pozwolenie w celu ustanowienia unijnego statusu celnego towarów za pomocą faktury lub dokumentu przewozowego dotyczącego towarów posiadających status celny towarów unijnych, których wartość przekracza 15 000 EUR, dokumentu »T2L« lub dokumentu »T2LF« lub manifestu przedsiębiorstwa żeglugowego, na stosowanie tych dokumentów bez obowiązku przedstawienia ich w celu zatwierdzenia przez właściwy urząd celny.”;

c) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Pozwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje właściwy urząd celny na wniosek zainteresowanej osoby.

4. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 2, jest przyznawane wyłącznie, jeżeli:

a) dana osoba nie popełniła poważnego lub ponownego naruszenia przepisów prawa celnego lub podatkowego;

b) właściwe organy celne mogą zapewnić nadzór i kontrolę procedury, nie podejmując wysiłków administracyjnych nieproporcjonalnych w stosunku do wymagań danej osoby;

c) dana osoba prowadzi ewidencję umożliwiającą organom celnym przeprowadzenie skutecznej kontroli; oraz

d) dana osoba regularnie wydaje potwierdzenie unijnego statusu celnego towarów, lub o której organy celne wiedzą, że jest ona w stanie wypełnić zobowiązania prawne dotyczące wykorzystania tych potwierdzeń.

5. Jeżeli danej osobie został przyznany status upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 38 kodeksu, warunki określone w ust. 4 lit. a)–c) niniejszego artykułu uznaje się za spełnione.”;

13) dodaje się art. 129a–129d w brzmieniu:

„Artykuł 129a

Formalności podczas wystawiania dokumentu »T2L« lub »T2LF«, faktury lub dokumentu przewozowego przez upoważnionego wystawcę

(art. 6 ust. 3 lit. a) kodeksu)

1. Do daty wdrożenia systemu potwierdzenia unijnego statusu towarów w ramach UKC, o której mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, upoważniony wystawca sporządza kopię każdego wydanego dokumentu »T2L« lub »T2LF«. Organy celne określają warunki przedstawiania wspomnianej kopii do celów kontroli i przechowywania jej przynajmniej przez okres trzech lat.

2. Upoważnienie, o którym mowa w art. 128 ust. 2, zawiera następujące dane:

a) urząd celny, na którym spoczywa obowiązek uprzedniego zatwierdzenia formularzy »T2F« lub »T2LF« stosowanych do sporządzenia danych dokumentów do celów art. 129b ust. 1;

b) sposób potwierdzania przez upoważnionego wystawcę właściwego wykorzystania tych formularzy;

c) wyłączone kategorie lub przemieszczania towarów;

d) termin i sposób informowania przez upoważnionego wystawcę właściwego urzędu celnego w celu umożliwienia mu przeprowadzenia ewentualnej kontroli przed wysyłką towarów;

e) dane z przedniej strony dokumentów handlowych lub pola »C. Urząd wyjścia«, które znajdują się na przedniej stronie formularzy stosowanych do sporządzania dokumentów »T2L« lub »T2LF« i, w stosownych przypadkach, formularzy uzupełniających, zostają uprzednio opatrzone pieczęcią urzędu celnego określonego w ust. 2 lit. a) oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu; lub

(i) opatrzone wcześniej umieszczoną pieczęcią urzędu celnego, o którym mowa w ust. 2 lit. a), oraz podpisem funkcjonariusza tego urzędu; lub

(ii) opatrzone przez upoważnionego wystawcę specjalną pieczęcią. Odcisk takiej pieczęci może być uprzednio wydrukowany na formularzach, jeżeli druk dokonywany jest przez zatwierdzoną w tym celu drukarnię. Pola 1 i 2 oraz 4–6 specjalnej pieczęci muszą zostać uzupełnione o następujące informacje:

— godło lub wszelkie inne symbole lub litery, określające dany kraj,

— właściwy urząd celny,

— data,

— zatwierdzony wystawca, oraz

— numer pozwolenia.

f) Najpóźniej w chwili przesyłki towarów upoważniony wystawca musi wypełnić i podpisać formularz. Musi on ponadto w polu »D. Kontrola urzędu wywozu« dokumentu »T2L« lub »T2LF« lub w widocznym miejscu stosowanego dokumentu handlowego wpisać nazwę właściwego urzędu celnego, datę wystawienia dokumentu oraz jedną z następujących adnotacji:

— Expedidor autorizado

— Godkendt afsender

— Zugelassener Versender

— Εγκεκριμένος αποστολέας

— Authorised consignor

— Expéditeur agréé

— Speditore autorizzato

— Toegelaten afzender

— Expedidor autorizado

— Hyväksytty lähettäjä

— Godkänd avsändare

— Schválený odesílatel

— Volitatud kaubasaatja

— Atzītais nosūtītājs

— Įgaliotas siuntėjas

— Engedélyezett feladó

— Awtorizzat li jibgħat

— Upoważniony nadawca

— Pooblaščeni pošiljatelj

— Schválený odosielateľ

— Одобрен изпращач

— Expeditor agreat

— Ovlašteni pošiljatelj