Artykuł 23

Brak kontroli granicznej na granicach wewnętrznych nie wpływa na:

a) wykonywanie przez właściwe organy państw członkowskich na ich terytorium, w tym w ich wewnętrznych strefach przygranicznych, uprawnień policyjnych lub innych uprawnień publicznych, powierzonych im na podstawie prawa krajowego, o ile wykonywanie tych uprawnień nie ma skutku równoważnego z odprawą graniczną. Wykonywanie takich uprawnień może obejmować, w stosownych przypadkach, wykorzystywanie technologii monitorowania i ochrony powszechnie wykorzystywanych na danym terytorium w celu przeciwdziałania zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego. Wykonywanie przez właściwe organy ich uprawnień nie jest w szczególności uznawane za równoważne dokonywaniu odprawy granicznej, jeżeli środki spełniają każdy z następujących warunków:

(i) nie mają na celu kontroli granicznej;

(ii) opierają się na ogólnych informacjach policji lub, w przypadku gdy celem jest ograniczenie rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej, na informacjach dotyczących zdrowia publicznego i doświadczeniach właściwych organów dotyczących potencjalnych zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego oraz mają na celu w szczególności:

— walkę z przestępczością transgraniczną,

— ograniczenie nielegalnej imigracji, lub

— powstrzymanie rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej mogącej przerodzić się w epidemię zgodnie z ustaleniami Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób;

(iii) są opracowywane i wykonywane w sposób zdecydowanie odróżniający je od rutynowej odprawy osób na granicach zewnętrznych, w tym w przypadku gdy prowadzi się je w węzłach transportowych lub bezpośrednio na pokładzie pojazdów służących do świadczenia usług transportu pasażerskiego oraz gdy opierają się na ocenie ryzyka;

b) możliwość przeprowadzania przez właściwe organy państwa członkowskiego lub przez przewoźników kontroli bezpieczeństwa osób w węzłach transportowych zgodnie z prawem krajowym każdego państwa członkowskiego, pod warunkiem że kontrola tego typu przeprowadzana jest również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego państwa członkowskiego;

c) możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie przepisów o obowiązku posiadania lub posiadania przy sobie dokumentów;

d) możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie przepisów o obowiązku zgłaszania przez obywateli państw trzecich ich obecności na jego terytorium oraz obowiązku zapewnienia przez kierowników obiektów oferujących zakwaterowanie, aby obywatele państw trzecich wypełniali i podpisywali formularze rejestracyjne, z wyjątkiem towarzyszących im małżonków lub towarzyszących im małoletnich lub członków grup turystycznych zgodnie z – odpowiednio – art. 22 i 45 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (zwanej dalej „konwencją z Schengen”).