Artykuł 241

1. Państwa członkowskie wprowadzają środki w celu ograniczenia wprowadzania do Unii przesyłek materiału roślinnego w przypadku niekorzystnej sytuacji pod względem chorób w państwach trzecich lub na terytoriach w odniesieniu do chorób umieszczonych w wykazie, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. d), lub nowo występujących chorób, jeżeli jest to wymagane na podstawie przepisów przyjętych zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Komisja jest upoważniona do przyjęcia zgodnie z art. 264 aktów delegowanych dotyczących środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, określających:

a) wymagania szczególne w zakresie zdrowia zwierząt dotyczące wprowadzania do Unii materiału roślinnego, który stanowi drogę przenoszenia chorób umieszczonych w wykazie lub nowo występujących chorób;

b) wymagania odnośnie do:

(i) certyfikacji zdrowia zwierząt, z uwzględnieniem przepisów określonych w art. 237 ust. 1 lit. a) oraz art. 237 ust. 2 i 3; lub

(ii) deklaracji i innych dokumentów, z uwzględnieniem przepisów określonych w art. 237 ust. 1 lit. b).

3. Komisja ustanawia wymagania w zakresie zdrowia zwierząt, o których mowa w ust. 2, w oparciu o następujące kryteria:

a) czy choroba umieszczona w wykazie lub nowo występująca choroba, która może być przenoszona za pośrednictwem materiału roślinnego, stanowi poważne ryzyko dla zdrowia zwierząt lub dla zdrowia ludzi w Unii;

b) prawdopodobieństwo, że zwierzęta należące do gatunków umieszczonych w wykazie w odniesieniu do określonej choroby umieszczonej w wykazie lub nowo występującej choroby bezpośrednio lub pośrednio zetkną się z materiałem roślinnym, o którym mowa w ust. 2;

c) dostępność i skuteczność alternatywnych środków zmniejszających ryzyko w odniesieniu do materiału roślinnego, które mogą wyeliminować lub ograniczyć do minimum ryzyko przeniesienia choroby, o którym mowa w lit. a).

4. Komisja może w drodze aktów wykonawczych ustanowić przepisy wskazujące, w odniesieniu do materiału roślinnego, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, kody nomenklatury scalonej, o ile takie kody nie są wskazane w innych stosownych przepisach Unii.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 266 ust. 2.