Artykuł 48

1. Oprócz testów zgodności dla modułów parku energii typu B opisanych w art. 47, właściciele zakładów wytwarzania energii przeprowadzają ponadto testy zgodności określone w ust. 2–9 w odniesieniu do modułów parku energii typu C. Zamiast przeprowadzania odpowiedniego testu właściciel zakładu wytwarzania energii może wykorzystać certyfikaty sprzętu wydane przez upoważniony podmiot certyfikujący, aby wykazać zgodność z odpowiednim wymogiem. W takim przypadku certyfikat sprzętu przedstawia się właściwemu operatorowi systemu.

2. W odniesieniu do testu w zakresie możliwości regulacji oraz zakresu regulacji mocy czynnej zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność techniczną modułu parku energii do pracy przy poziomie obciążenia

poniżej wartości zadanej określonej przez właściwego operatora systemu lub właściwego OSP.

b) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(i) poziom obciążenia modułu parku energii utrzymany jest

poniżej wartości zadanej ;

(ii) wartość zadana wykonywana jest zgodnie z wymogami ustanowionymi w art. 15 ust. 2 lit. a); oraz

(iii) dokładność regulacji jest zgodna z wartością określoną w art. 15 ust. 2 lit. a).

3. W odniesieniu do testu w zakresie odpowiedzi w trybie LFSM-U zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność techniczną modułu parku energii do ciągłego regulowania mocy czynnej na potrzeby wsparcia regulacji częstotliwości w przypadku znacznego spadku częstotliwości w systemie;

b) test przeprowadza się,

symulując skokowe i płynne zmiany częstotliwości wystarczająco duże, aby doprowadzić do zmiany mocy maksymalnej dla mocy czynnej na poziomie co najmniej 10 % od punktu początkowego wynoszącego nie więcej niż 80 % mocy maksymalnej, z uwzględnieniem

nastaw statyzmu i strefy nieczułości;

c) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(i) wyniki testu, zarówno w przypadku parametrów dynamicznych, jak i statycznych, są zgodne z wymogami ustanowionymi w art. 15 ust. 2 lit. c); oraz

(ii) po odpowiedzi na skokową zmianę częstotliwości nie występują niewytłumione oscylacje.

4. W odniesieniu do testu w zakresie odpowiedzi w trybie FSM zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność techniczną modułu parku energii do ciągłego regulowania mocy czynnej w pełnym zakresie pracy pomiędzy mocą maksymalną a minimalnym poziomem regulacji na potrzeby wsparcia regulacji częstotliwości.

Weryfikuje się parametry regulacji w stanie ustalonym, takie jak niewrażliwość, statyzm, strefa nieczułości i zakres regulacji, jak również parametry dynamiczne, w tym odpowiedź na skokową zmianę częstotliwości;

b) test przeprowadza się,

symulując skokowe i płynne zmiany częstotliwości wystarczająco duże, aby doprowadzić do odpowiedzi częstotliwościowej mocy czynnej w całym zakresie, z uwzględnieniem

nastaw statyzmu i strefy nieczułości. W celu wykonania testu wprowadza się sygnały symulowanego odchylenia częstotliwości;

c) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(i) czas uruchomienia pełnego zakresu odpowiedzi częstotliwościowej mocy czynnej w wyniku skokowej zmiany częstotliwości nie jest dłuższy niż czas wymagany na mocy art. 15 ust. 2 lit. d);

(ii) w odpowiedzi na skokową zmianę częstotliwości nie występują niewytłumione oscylacje;

(iii) czas zwłoki początkowej jest zgodny z art. 15 ust. 2 lit. d);

(iv) nastawy statyzmu są dostępne w zakresach określonych w art. 15 ust. 2 lit. d), a strefa nieczułości (próg) nie jest wyższa niż wartość określona przez właściwego OSP; oraz

(v) niewrażliwość odpowiedzi częstotliwościowej mocy czynnej nie przekracza wymogu określonego w art. 15 ust. 2 lit. d).

5. W odniesieniu do testu w zakresie regulacji odbudowy częstotliwości zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność techniczną modułu parku energii do udziału w regulacji odbudowy częstotliwości. Sprawdza się współpracę FSM i regulacji odbudowy częstotliwości;

b) test uznaje się za zaliczony, jeżeli wyniki – zarówno w przypadku parametrów dynamicznych, jak i statycznych – są zgodne z wymogami określonymi w art. 15 ust. 2 lit. e).

6. W odniesieniu do testu w zakresie zdolności do generacji mocy biernej zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność techniczną modułu parku energii do zapewnienia zdolności do wyprzedzania i opóźniania generacji mocy biernej zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. b) i c);

b) test przeprowadza się przy maksymalnej mocy biernej, zarówno pod względem wyprzedzania, jak i opóźniania, oraz weryfikuje się następujące parametry:

(i) praca powyżej poziomu 60 % mocy maksymalnej przez 30 min.;

(ii) praca w przedziale 30–50 % mocy maksymalnej przez 30 min.; oraz

(iii) praca w przedziale 10–20 % mocy maksymalnej przez 60 min.;

c) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące kryteria:

(i) moduł parku energii pracuje przez okres nie krótszy niż wymagany czas trwania przy maksymalnej mocy biernej, zarówno pod względem wyprzedzania, jak i opóźniania, dla każdego parametru określonego w ust. 6) lit. b);

(ii) zdolność modułu parku energii do zmiany dowolnej wartości docelowej mocy biernej w uzgodnionym lub postanowionym zakresie mocy biernej została wykazana; oraz

(iii) nie zostaje podjęte działanie ochronne w granicach pracy określonych przez wykres potencjału mocy biernej.

7. W odniesieniu do testu w zakresie trybu regulacji napięcia zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność modułu parku energii do pracy w trybie regulacji napięcia, o której mowa w warunkach określonych w art. 21 ust. 3 lit. d) ppkt (ii)–(iv);

b) test w zakresie trybu regulacji napięcia weryfikuje następujące parametry:

(i) stosowane zbocze i strefę nieczułości zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d) ppkt (iii);

(ii) dokładność regulacji;

(iii) niewrażliwość regulacji; oraz

(iv) czas uruchomienia mocy biernej;

c) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(i) zakres regulacji oraz zmienności statyzmu i strefy nieczułości jest zgodny z uzgodnionymi lub postanowionymi parametrami charakterystyki określonymi w art. 21 ust. 3 lit. d);

(ii) niewrażliwość regulacji napięcia nie jest wyższa niż 0,01 pu, zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d); oraz

(iii) w następstwie skokowej zmiany napięcia 90 % zmiany generowanej mocy biernej zostaje osiągnięte w granicach czasów i tolerancji określonych w art. 21 ust. 3 art. d).

8. W odniesieniu do testu w zakresie trybu regulacji mocy biernej zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność modułu parku energii do pracy w trybie regulacji mocy biernej, zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d) ppkt (v);

b) test w zakresie trybu regulacji mocy biernej ma charakter uzupełniający względem testu w zakresie zdolności do generacji mocy biernej;

c) test w zakresie trybu regulacji mocy biernej weryfikuje następujące parametry:

(i) zakres nastaw i przyrost wartości zadanej mocy biernej

(ii) dokładność regulacji; oraz

(iii) czas uruchomienia mocy biernej.

d) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(i) zakres nastaw i przyrost wartości zadanej mocy biernej są zapewniane zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d); oraz

(ii) dokładność regulacji spełnia warunki określone w art. 21 ust. 3 lit. d).

9. W odniesieniu do testu w zakresie trybu regulacji współczynnika mocy zastosowanie mają następujące wymogi:

a) wykazuje się zdolność modułu parku energii do pracy w trybie regulacji współczynnika mocy zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d) ppkt (vi);

b) test w zakresie trybu regulacji współczynnika mocy weryfikuje następujące parametry:

(i) zakres wartości zadanej współczynnika mocy;

(ii) dokładność regulacji; oraz

(iii) odpowiedź mocy biernej spowodowaną skokową zmianą mocy czynnej;

c) test uznaje się za zaliczony, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

(i) zakres nastaw i przyrost wartości zadanej współczynnika mocy są zapewniane zgodnie z art. 21 ust. 3 lit. d);

(ii) czas uruchomienia mocy biernej w wyniku skokowej zmiany mocy czynnej nie przekracza wymogu ustanowionego w art. 21 ust. 3 lit. d); oraz

(iii) dokładność regulacji jest zgodna z wartością określoną w art. 21 ust. 3 lit. d).

10. W odniesieniu do testów, o których mowa w ust. 7, 8 i 9, właściwy operator systemu może wybrać tylko jedną z trzech opcji regulacji na potrzeby testów.