Artykuł 2

1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do opracowywania wskaźników referencyjnych, przekazywania danych wejściowych na potrzeby wskaźnika referencyjnego oraz stosowania wskaźnika referencyjnego w Unii.

1a. Tytuły II, III, z wyjątkiem art. 23a, 23b i 23c, IV, V i VI stosuje się wyłącznie w odniesieniu do kluczowych wskaźników referencyjnych, istotnych wskaźników referencyjnych, unijnych wskaźników referencyjnych transformacji klimatycznej i unijnych wskaźników referencyjnych dostosowanych do porozumienia paryskiego.

1b. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1a niniejszego artykułu, art. 13 ust. 1 lit. d) i art. 27 ust. 2aa mają zastosowanie do wszystkich wskaźników referencyjnych stosowanych w Unii opracowanych przez administratorów:

a) wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 36; lub

b) należących do grupy, w której co najmniej jeden z administratorów jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 36.

1c. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1a niniejszego artykułu, art. 19 ma zastosowanie do towarowych wskaźników referencyjnych, które opierają się na przekazanych danych wejściowych, chyba że spełniony jest którykolwiek z następujących warunków:

a) jest to wskaźnik referencyjny danych regulowanych;

b) jest to wskaźnik referencyjny opierający się na danych pochodzących od podmiotów przekazujących dane, z których większość stanowią podmioty nadzorowane;

c) jest to kluczowy wskaźnik referencyjny, a składnikiem aktywów bazowych jest złoto, srebro lub platyna.

2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:

a) banku centralnego;

b) organu publicznego, jeżeli przekazuje on dane na potrzeby wskaźników referencyjnych wykorzystywanych do celów polityki publicznej, w tym środków z zakresu zatrudnienia, aktywności gospodarczej i inflacji, opracowuje takie wskaźniki referencyjne lub kontroluje ich opracowywanie;

c) kontrahenta centralnego, jeżeli opracowuje on ceny referencyjne lub kursy rozliczeniowe wykorzystywane przez kontrahentów centralnych do celów zarządzania ryzykiem rozliczeń;

d) opracowywania pojedynczych cen referencyjnych na potrzeby instrumentów finansowych wymienionych w sekcji C załącznika I do dyrektywy 2014/65/UE;

e) prasy, innych środków przekazu i dziennikarzy, jeżeli jedynie publikują oni wskaźnik referencyjny lub odwołują się do niego w ramach swojej pracy dziennikarskiej i nie sprawują kontroli nad opracowywaniem tego wskaźnika referencyjnego;

f) osoby fizycznej lub prawnej, która udziela kredytu lub daje przyrzeczenie udzielenia kredytu w ramach prowadzonej przez siebie działalności handlowej, gospodarczej lub zawodowej, o ile osoba ta publikuje lub udostępnia ogółowi społeczeństwa swoje zmienne lub stałe stopy oprocentowania kredytów określone w drodze decyzji wewnętrznej i mające zastosowanie jedynie do umów finansowych zawartych przez tę osobę lub przedsiębiorstwo należące do tej samej grupy z ich klientami;

g) towarowego wskaźnika referencyjnego opierającego się na danych pochodzących od podmiotów przekazujących dane, z których większość stanowią podmioty nienadzorowane, i w odniesieniu do którego całkowita średnia wartość nominalna instrumentów finansowych stosujących ten wskaźnik referencyjny jako odniesienie, w okresie 12 miesięcy nie przekracza 200 mln EUR;

h) podmiotu opracowującego indeks w odniesieniu do opracowanego przez niego indeksu, jeżeli dany podmiot opracowujący indeks nie wie i nie można racjonalnie założyć, że mógł wiedzieć, że indeks jest stosowany do celów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3;

i) walutowego wskaźnika referencyjnego spot wyznaczonego przez Komisję zgodnie z art. 18a ust. 1.