Załącznik I

CZĘŚĆ I

1. DEFINICJE CIAŁ INNYCH NIŻ PODSTAWOWE ZBOŻA O NIENAGANNEJ JAKOŚCI

1.1.

Ziarna połamane

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren połamanych” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ziaren połamanych” zawarta w normie EN 16378.

1.2.

Zanieczyszczenia ziarnowe

a) ziarna pomarszczone

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren pomarszczonych” zawarta w normie EN 15587. Jednakże w przypadku jęczmienia pochodzącego z Estonii, Łotwy, Finlandii i Szwecji termin „ziarna pomarszczone” oznacza ziarna o ciężarze właściwym przynajmniej 64 kilogramy na hektolitr, oferowane, sprzedawane w drodze przetargu lub zgłoszone do przechowywania albo przechowywane w ramach interwencji w tych państwach członkowskich, które to ziarna po wyeliminowaniu wszelkich innych ciał opisanych w niniejszym załączniku przechodzą przez sita o szczelinach 2,0 mm.

Definicja „ziaren pomarszczonych” nie ma zastosowania do kukurydzy.

b) inne zboża

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „innych zbóż” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „innych zbóż” zawarta w normie EN 16378.

c) ziarna uszkodzone przez szkodniki

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren uszkodzonych przez szkodniki” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ziaren uszkodzonych przez szkodniki” zawarta w normie EN 16378.

d) ziarna z przebarwionym zarodkiem

W przypadku pszenicy durum i pszenicy zwyczajnej stosowana jest definicja zawarta w normie EN 15587.

Definicja „ziaren z przebarwionym zarodkiem” nie ma zastosowania do jęczmienia i kukurydzy.

e) ziarna przegrzane podczas suszenia

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren przegrzanych podczas suszenia” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ziaren przegrzanych podczas suszenia” zawarta w normie EN 16378.

f) ziarna cętkowane

W przypadku pszenicy durum stosowana jest definicja „ziaren cętkowanych” zawarta w normie EN 15587.

Definicja „ziaren cętkowanych” nie ma zastosowania do pszenicy zwyczajnej, jęczmienia i kukurydzy.

1.3.

Ziarna porośnięte

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren porośniętych” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ziaren porośniętych” zawarta w normie EN 16378.

1.4.

Różnorodne zanieczyszczenia

a) obce nasiona

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „obcych nasion” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „obcych nasion” zawarta w normie EN 16378.

Za „nasiona szkodliwe” uważa się nasiona toksyczne dla ludzi i zwierząt, nasiona utrudniające czyszczenie i mielenie zbóż i nasiona wpływające na jakość produktów wytwarzanych ze zbóż.

b) ziarna uszkodzone

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ziaren uszkodzonych” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ziaren uszkodzonych” zawarta w normie EN 16378.

W normie EN 15587 w przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia definicja „ziaren porażonych fuzariozą” jest zawarta w definicji „ziaren uszkodzonych”.

c) ciała obce

W przypadku pszenicy durum, pszenicy zwyczajnej i jęczmienia stosowana jest definicja „ciał obcych” zawarta w normie EN 15587.

W przypadku kukurydzy stosowana jest definicja „ciał obcych” zawarta w normie EN 16378.

d) plewy (w przypadku kukurydzy fragmenty kolby)

e) sporysz

f) ziarna zbutwiałe

W przypadku pszenicy durum i pszenicy zwyczajnej stosowana jest definicja zawarta w normie EN 15587.

Definicja „ziaren zbutwiałych” nie ma zastosowania do jęczmienia i kukurydzy.

g) zanieczyszczenia pochodzenia zwierzęcego

1.5.

Żywe szkodniki

1.6.

Ziarna zmatowiałe, które utraciły szklistość

Zmatowiałe ziarna pszenicy durum to takie ziarna, których jądra nie można uznać za całkowicie szkliste. Są one określone w normie EN 15585.

2. CZYNNIKI, KTÓRE NALEŻY WZIĄĆ POD UWAGĘ PRZY OKREŚLANIU ZANIECZYSZCZEŃ DLA KAŻDEGO TYPU ZBOŻA

2.1.

Pszenica durum

„Zanieczyszczenia ziarnowe” oznaczają ziarna pomarszczone, inne zboża, ziarna uszkodzone przez szkodniki, ziarna z przebarwionym zarodkiem, ziarna cętkowane i ziarna przegrzane podczas suszenia.

„Różnorodne zanieczyszczenia” oznaczają obce nasiona, ziarna uszkodzone (w tym ziarna porażone fuzariozą), ciała obce, plewy, sporysz, ziarna zbutwiałe i zanieczyszczenia pochodzenia zwierzęcego.

2.2.

Pszenica zwyczajna

„Zanieczyszczenia ziarnowe” oznaczają ziarna pomarszczone, inne zboża, ziarna uszkodzone przez szkodniki, ziarna z przebarwionym zarodkiem (jedynie w przypadku zawartości powyżej 8 %) i ziarna przegrzane podczas suszenia.

„Różnorodne zanieczyszczenia” oznaczają obce nasiona, ziarna uszkodzone (w tym ziarna porażone fuzariozą), ciała obce, plewy, sporysz, ziarna zbutwiałe i zanieczyszczenia pochodzenia zwierzęcego.

2.3.

Jęczmień

„Zanieczyszczenia ziarnowe” oznaczają ziarna pomarszczone, inne zboża, ziarna uszkodzone przez szkodniki i ziarna przegrzane podczas suszenia.

„Różnorodne zanieczyszczenia” oznaczają obce nasiona, ziarna uszkodzone, ciała obce, plewy i zanieczyszczenia pochodzenia zwierzęcego.

2.4.

Kukurydza

„Zanieczyszczenia ziarnowe” oznaczają inne zboża, ziarna uszkodzone przez szkodniki i ziarna przegrzane podczas suszenia.

„Różnorodne zanieczyszczenia” oznaczają obce nasiona, ziarna uszkodzone, fragmenty kolby i zanieczyszczenia pochodzenia zwierzęcego.

CZĘŚĆ II

Metody stosowane do oznaczania jakości zbóż oferowanych, sprzedawanych w drodze przetargu lub przechowywanych w ramach interwencji

Zgodnie z art. 4 dla oznaczania jakości zbóż oferowanych, sprzedawanych w drodze przetargu lub przechowywanych w ramach interwencji stosuje się następujące metody:

a) standardowa metoda oznaczania ciał innych niż podstawowe zboża o nienagannej jakości:

(i) dla pszenicy zwyczajnej, pszenicy durum i jęczmienia: norma EN 15587;

(ii) dla kukurydzy: norma EN 16378;

b) standardowa metoda badania wilgotności:

(i) dla kukurydzy: norma EN ISO 6540;

(ii) dla zbóż innych niż kukurydza: norma EN ISO 712 lub metoda oparta na technologii podczerwieni zgodna z normą EN 15948.

W kwestiach spornych wiążące są jedynie wyniki ze stosowania normy EN ISO 6540 dla kukurydzy i EN ISO 712 dla zbóż innych niż kukurydza;

c) standardowa metoda oznaczania kleistości i przydatności do obróbki mechanicznej ciasta otrzymanego z pszenicy zwyczajnej: określona w części III niniejszego załącznika;

d) standardowa metoda oznaczania zawartości białka w pszenicy durum i rozdrobnionej pszenicy zwyczajnej: określona w:

(i) normie EN ISO 20483 lub

(ii) normie CEN ISO/TS 16634-2.

W kwestiach spornych wiążące są jedynie wyniki normy EN ISO 20483;

e) standardowa metoda ustalania wskaźnika Zeleny'ego dla rozdrobnionej pszenicy zwyczajnej: określona w normie EN ISO 5529;

f) standardowa metoda oznaczania liczby opadania Hagberga (test aktywności amylazy): określona w normie EN ISO 3093;

g) standardowa metoda oznaczania natężenia strat szklistości pszenicy durum: określona w normie EN ISO 15585;

h) standardowa metoda oznaczania ciężaru właściwego: określona w normie EN ISO 7971/3;

(i) metody pobierania próbek i standardowe metody analizy do oznaczania poziomów mikotoksyn: te, o których mowa w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1881/2006 (

8

) i określone w załącznikach I i II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 401/2006 (

9

).

CZĘŚĆ III

Metoda oznaczania kleistości i przydatności do obróbki mechanicznej ciasta otrzymanego z pszenicy zwyczajnej

1. Tytuł

Metoda testowania wypieku dla mąki pszennej.

2. Zakres stosowania

Metodę stosuje się do mąki uzyskanej w przemiale laboratoryjnym ziarna pszenicy przeznaczonego do produkcji chleba fermentującego na drożdżach.

3. Zasada

Ciasto sporządza się z mąki, wody, drożdży, soli i sacharozy w miesiarce. Po podzieleniu i uformowaniu kęsów ciasto pozostawia się na 30 minut; formuje się bochenki, umieszcza je na formach do pieczenia i wypieka po ostatecznej fermentacji o określonej długości. Obserwuje się właściwości technologiczne ciasta. Bochenki są oceniane po ich wielkości i wysokości.

4. Składniki

4.1.

Drożdże

Suche aktywne drożdże typu Saccharomyces cerevisiae DHW-Hamburg-Wansbeck lub produkty posiadające te same właściwości.

4.2.

Woda wodociągowa

4.3.

Roztwór cukru, soli i kwasu askorbinowego

Rozpuścić 30 ± 0,5 g chlorku sodu (jakości handlowej), 30 ± 0,5 g sacharozy (jakości handlowej) oraz 0,040 ± 0,001 g kwasu askorbinowego w 800 ± 5 g wody. Każdego dnia należy przygotować świeży roztwór.

4.4.

Roztwór cukru

Rozpuścić 5 ± 0,1 g sacharozy (jakości handlowej) w 95 ± 1 g wody. Każdego dnia należy przygotować świeży roztwór.

4.5.

Mąka słodowa (wykazująca aktywność enzymatyczną)

Jakość handlowa.

5. Wyposażenie i przyrząd

5.1.

Pomieszczenie piekarni laboratoryjnej

Z regulacją pozwalającą na utrzymanie temperatury 22–25 °C.

5.2.

Lodówka

Do utrzymywania temperatury 4 ± 2 °C.

5.3.

Waga

Waga o skali 2 kg i dokładności do 2 g.

5.4.

Waga

Waga o skali 0,5 kg i dokładności do 0,1 g.

5.5.

Waga analityczna

O dokładności 0,1 × 10-3 g.

5.6.

Miesiarka

Stephen UMTA 10 z miesidłem model „Detmold” (Stephen Soehne GmbH) lub podobny sprzęt o tych samych właściwościach.

5.7.

Komora fermentacyjna

Z regulacją pozwalającą na utrzymanie temperatury 30 ± 1 °C.

5.8.

Otwarte plastikowe pudełka

Wykonane z polimetakrylanu metylu (Plexiglas, Perspex). Wymiary wewnętrzne: 25 × 25 × 15 cm (wysokość), o grubości ścianek 0,5 ± 0,05 cm.

5.9.

Kwadratowe plastikowe płytki

Wykonane z polimetakrylanu metylu (Plexiglas, Perspex). O wymiarach przynajmniej 30 × 30 cm i grubości 0,5 ± 0,05 cm.

5.10.

Urządzenie do formowania kęsów ciasta

Urządzenie do formowania kęsów ciasta Brabender (Brabender OHG) lub podobny sprzęt o tych samych właściwościach.

6. Kontrola wyrywkowa

Zgodna z normą EN ISO 24333

7. Procedura

7.1.

Oznaczanie wodochłonności

Wodochłonność określa się według normy ICC nr 115/1.

7.2.

Oznaczanie dodatku mąki słodowej

Określić liczbę opadania mąki zgodnie z normą EN ISO 3093. Jeśli liczba opadania jest wyższa niż 250, określić ilość dodawanej mąki słodowej odpowiednią do otrzymania liczby opadania zawartej w przedziale od 200 do 250 poprzez wymieszanie mąki z proporcjonalnie zwiększoną ilością mąki słodowej (ppkt 4.5). Jeśli liczba opadania jest niższa niż 250, nie dodaje się mąki słodowej.

7.3.

Uaktywnianie suchych drożdży

Wyrównać temperaturę roztworu cukru (ppkt 4.4) do 35 ± 1 °C. Wsypać drożdże w stosunku wagowym 1:4 do ciepłego roztworu cukru. Nie wstrząsać. Można lekko zamieszać w razie konieczności.

Pozostawić na 10 ± 1 minutę, później wstrząsać do uzyskania jednolitej zawiesiny. Należy wykorzystać zawiesinę w ciągu 10 minut.

7.4.

Dostosowanie temperatury mąki i płynnych składników

Temperatura mąki i wody powinna być regulowana w taki sposób, aby ciasto po zmieszaniu wykazywało temperaturę 27 ± 1 °C.

7.5.

Sporządzanie ciasta

Zważyć, z dokładnością do 2 g, 10 y/3 g mąki (odpowiadającej 1 kg mąki o 14 % wilgotności), gdzie „y” jest ilością mąki użytej w ocenie farinograficznej (zob. norma ICC nr 115/1).

Zważyć, z dokładnością do 0,2 g, ilość mąki słodowej potrzebnej do uzyskania liczby opadania w granicach od 200 do 250 (ppkt 7.2).

Zważyć 430 ± 5 g roztworu cukru, soli i kwasu askorbinowego (ppkt 4.3) i dodać wodę do całkowitej masy (x–9) 10 y/3 g (zob. ppkt 10.2), gdzie „x” jest ilością wody wykorzystanej w ocenie farinograficznej (zob. norma ICC nr 115/1). Ta całkowita masa (zazwyczaj między 450 i 650 g) musi być odmierzona z dokładnością do 1,5 g.

Zważyć 90 ± 1 g zawiesiny drożdży (ppkt 7.3).

Zanotować całkowitą masę ciasta (P), która jest sumą masy mąki, roztworu cukru, soli i kwasu askorbinowego i wody, zawiesiny drożdży oraz mąki słodowej.

7.6.

Mieszanie

Przed rozpoczęciem doprowadzić temperaturę miesiarki do 27 ± 1 °C przy zastosowaniu odpowiedniej ilości podgrzanej wody.

Umieścić płynne składniki ciasta w miesiarce i dodać na wierzchu mąkę i mąkę słodową.

Uruchomić miesiarkę (prędkość 1, 1 400 obrotów/minutę) na 60 sekund. Po 20 sekundach od rozpoczęcia miesienia przekręcić dwukrotnie skrobaczkę przytwierdzoną do pokrywy naczynia miesiarki.

Zmierzyć temperaturę ciasta. Jeśli jest ona wyższa niż 26–28 °C, należy odrzucić to ciasto i sporządzić nowe, dostosowując temperatury składników.

Zanotować właściwości ciasta przy użyciu jednego z poniższych określeń:

— niekleiste i przydatne do obróbki mechanicznej, lub

— kleiste i nieprzydatne do obróbki mechanicznej.

Żeby zakwalifikować się do kategorii „niekleiste i przydatne do obróbki mechanicznej”, ciasto po zakończeniu mieszania powinno tworzyć spójną masę, która prawie nie przylepia się do ścianek naczynia i miesidła. Powinno być możliwe wyjęcie ciasta ręką, jednym ruchem, bez znacznej utraty ciasta przy wyjmowaniu.

7.7.

Dzielenie i formowanie kęsów

Zważyć, z dokładnością do 2 g, trzy kęsy ciasta według wzoru:

p

=

0,25 P, gdzie:

p

=

masa jednego kęsa ciasta po podziale,

P

=

masa całkowita ciasta.

Bezzwłocznie uformować kęsy przez 15 sekund w urządzeniu do formowania (ppkt 5.10) i umieścić je na 30 ± 2 min na kwadratowych plastikowych płytkach (ppkt 5.9), przykryte odwróconymi plastikowymi pudełkami (ppkt 5.8) w komorze fermentacyjnej (ppkt 5.7).

Nie posypywać kęsów ciasta mąką.

7.8.

Formowanie

Włożyć ponownie kęsy ciasta pozostawione na plastikowych płytkach, przykryte odwróconymi pudełkami plastikowymi, do urządzenia do formowania kęsów (ppkt 5.10) na 15 sekund. Nie zdejmować przykrycia znad kęsów ciasta aż do momentu bezpośrednio przed umieszczeniem ich w urządzeniu do formowania kęsów. Zanotować ponownie właściwości ciasta przy użyciu jednego z poniższych określeń:

a) niekleiste i przydatne do obróbki mechanicznej; lub

b) kleiste i nieprzydatne do obróbki mechanicznej.

Żeby zakwalifikować się do kategorii jako „niekleiste i przydatne do obróbki mechanicznej”, ciasto powinno prawie wcale lub wcale nie przylepiać się do ścianek naczynia, tak aby mogło swobodnie obracać się wokół własnej osi i formować regularne kule w trakcie pracy urządzenia. Na koniec obracania ciasto nie powinno przyklejać się do ścianek naczynia urządzenia do formowania kul przy zdejmowaniu pokrywy.

8. Sprawozdanie z badań

Sprawozdanie z przeprowadzonego badania powinno zawierać:

a) właściwości ciasta pod koniec miesienia i formowania kul;

b) liczbę opadania mąki bez dodatku mąki słodowej;

c) wszelkie zaobserwowane anomalie;

d) zastosowaną metodę;

e) wszelkie dane potrzebne do identyfikacji próbki.

9. Uwagi ogólne

9.1. Wzór do obliczania ilości płynnych składników ciasta jest oparty na następujących założeniach:

Dodanie x ml wody do równowartości 300 g mąki o wilgotności 14 % daje wymaganą konsystencję. Skoro do testowania wypieku wykorzystuje się 1 kg mąki (o wilgotności 14 %), a x jest stosowane dla 300 g mąki, należy użyć przy testowaniu wypieku x podzielonego przez trzy i pomnożonego przez 10 g wody, stąd 10 x/3 g.

430 g roztworu cukru, soli i kwasu askorbinowego zawiera 15 g soli i 15 g cukru. Roztwór ten jest włączony do płynnych składników ciasta. Tym samym, żeby dodać 10 x/3 g wody do ciasta, należy dodać (10 x/3 + 30) g płynnych składników ciasta składających się z 430 g roztworu cukru, soli i kwasu askorbinowego i dodatkowej ilość wody.

Mimo iż część wody dodana z zawiesiną drożdży jest wchłaniana przez drożdże, zawiesina również zawiera „wolną” wodę. Przyjmuje się, że 90 g drożdży zawiera 60 g „wolnej” wody. Ilość płynnych składników ciasta musi być więc skorygowana o te 60 g „wolnej” wody w zawiesinie drożdży, stąd 10 x/3 plus 30 minus 60 g. Ocenę tę można podsumować następująco: (10 x/3 + 30) – 60 = 10 x/3 – 30 = (x/3 – 3) 10 = (x – 9) 10/3, czyli wzór podany w ppkt 7.5. Jeśli np. dodatek wody x użyty w trakcie oceny farinograficznej wyniósł 165 ml, ta wartość musi być wprowadzona do wzoru na miejsce x, tak więc do 430 g roztworu cukru, soli i kwasu askorbinowego należy dodać wodę do uzyskania masy całkowitej:

(165 – 9) 10/3 = 156 × 10/3 = 520 g.

9.2. Metody tej nie stosuje się bezpośrednio do pszenicy. Procedura, jaką należy zastosować dla określenia właściwości wypieku z pszenicy, jest następująca:

Oczyścić próbkę pszenicy i określić wilgotność czystej pszenicy. Jeśli wilgotność mieści się w granicach od 15,0 % do 16,0 %, nie należy poddawać pszenicy żadnym zabiegom. Jeśli wilgotność wykracza poza powyższe granice, należy doprowadzić wilgotność do 15,5 ± 0,5 % przynajmniej na trzy godziny przed przemiałem.

Zmielić pszenicę na mąkę przy użyciu młyna laboratoryjnego Buehler MLU 202 lub młyna Brabender Quadrumat Senior lub innego urządzenia o takich samych właściwościach.

Wybrać program mielenia, który zapewnia uzyskanie mąki o wyciągu co najmniej 72 % przy zawartości popiołu od 0,50 do 0,60 % suchej masy.

Określić zawartość popiołu w mące zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 234/2010 (

10

) i zawartość wilgoci zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Obliczyć wyciąg mąki według wzoru:

E = [((100 – f) F)/(100 – w) W] × 100 %

gdzie:

E

=

wyciąg mąki,

f

=

wilgotność mąki,

w

=

wilgotność pszenicy,

F

=

masa otrzymanej mąki o wilgotności f,

W

=

masa przemielonego ziarna pszenicy o wilgotności w.

Uwaga: Informacje dotyczące składników i sprzętu do stosowania przy wykonywaniu badania są opublikowane w dokumencie T/77 300 z dnia 31 marca 1977 r., Instytuut voor Graan, Meel en Brood, TNO – Postbus 15, Wageningen (Niderlandy).

CZĘŚĆ IV

Metoda pobierania próbek i wykonywania analiz zbóż

1. W odniesieniu do każdej partii zbóż cechy jakościowe ustalane są na podstawie próbki reprezentatywnej z zaoferowanej partii, składającej się z próbek pobranych z zachowaniem częstotliwości jednej próbki na dostawę i przynajmniej jednej na każde 60 ton.

2. Metody standardowe stosowane do oznaczania jakości zbóż oferowanych, sprzedawanych w drodze przetargu lub przechowywanych w ramach interwencji ustalono w częściach I, II, i III niniejszego załącznika.

3. W kwestiach spornych agencja płatnicza nakazuje ponowne wykonanie niezbędnych testów dla danego gatunku zboża. Koszty pokrywa strona przegrywająca.

CZĘŚĆ V

Podwyżki i obniżki cen

Tabela I

Podwyżka ceny ze względu na wilgotność dla zbóż innych niż kukurydza

Wilgotność

(%)

Podwyżka

(EUR/t)

Mniejsza niż 12,5 do 12

0,5

Mniejsza niż 12 do 11,5

1

Mniejsza niż 11,5

1,5

Podwyżka ceny ze względu na wilgotność dla kukurydzy

Wilgotność

(%)

Podwyżka

(EUR/t)

Mniejsza niż 12 do 11,5

0,5

Mniejsza niż 11,5

1

Tabela II

Obniżka ceny ze względu na wilgotność dla zbóż innych niż kukurydza

Wilgotność

(%)

Obniżka

(EUR/t)

Większa niż 13,0 do 13,5

0,5

Większa niż 13,5 do 14,0

1,0

Większa niż 14,0 do 14,5

1,5

Obniżka ceny ze względu na wilgotność dla kukurydzy

Wilgotność

(%)

Obniżka

(EUR/t)

Większa niż 12,5 do 13,0

0,5

Większa niż 13,0 do 13,5

1,0

Tabela III

Podwyżka ceny ze względu na zawartość białka dla pszenicy zwyczajnej

Zawartość białka (1)

(N × 5,7)

Podwyżka ceny

(EUR/t)

Większa niż 12,0

2,5

(1) W % suchej masy.

Tabela IV

Obniżka ceny ze względu na zawartość białka dla pszenicy zwyczajnej

Zawartość białka (1)

(N × 5,7)

Obniżka ceny

(EUR/t)

Mniejsza niż 11,5 do 11,0

2,5

(1) W % suchej masy.

CZĘŚĆ VI

Obliczanie podwyżek i obniżek cen

Korekty cen, o których mowa w art. 26 ust. 1, wyrażane są w euro na tonę i stosowane są w odniesieniu do ofert lub ofert przetargowych w ramach interwencji, poprzez pomnożenie ceny, o której mowa w tym artykule, przez sumę wartości procentowych podwyżek lub obniżek określonych w następujący sposób:

a) jeśli wilgotność zbóż oferowanych lub sprzedawanych w drodze przetargu w ramach interwencji jest niższa niż 12,0 % dla kukurydzy oraz niższa niż 12,5 % dla pozostałych zbóż, stosuje się podwyżki cen według tabeli I zamieszczonej w części V niniejszego załącznika. Jeśli wilgotność zbóż oferowanych lub sprzedawanych w drodze przetargu w ramach interwencji jest wyższa niż 12,5 % dla kukurydzy oraz wyższa niż 13 % dla pozostałych zbóż, stosuje się obniżki cen według tabeli II zamieszczonej w części V niniejszego załącznika;

b) jeśli zawartość białka w pszenicy zwyczajnej jest niższa niż 12,0 %, stosuje się podwyżkę według tabeli III zamieszczonej w części V niniejszego załącznika. Jeśli zawartość białka w pszenicy zwyczajnej jest niższa niż 11,5 %, stosuje się obniżki według tabeli IV zamieszczonej w części V niniejszego załącznika.