Artykuł 25

1. Każde państwo członkowskie opracowuje i uaktualnia, dla każdego agrofaga priorytetowego, który może zostać zawleczony i zadomowić się na jego terytorium, lub jego części, odrębny plan zawierający informacje na temat procesów decyzyjnych, procedur i protokołów, które mają być stosowane, oraz minimalnych zasobów, które mają być udostępnione i procedur w celu udostępnienia dalszych zasobów, w przypadku urzędowego potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia tego agrofaga (zwany dalej „planem awaryjnym”).

Na odpowiednim etapie państwa członkowskie konsultują się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami podczas sporządzania i aktualizowania planów awaryjnych.

Nie jest wymagane sporządzanie planów awaryjnych w odniesieniu do tych agrofagów, co do których jednoznacznie stwierdzono, że nie mogą się zadomowić lub rozprzestrzenić w danym państwie członkowskim z uwagi na jego warunki ekoklimatyczne lub brak gatunków żywicielskich.

2. Każdy plan awaryjny obejmuje:

a) role i obowiązki organów zaangażowanych w realizację planu w przypadku potwierdzenia lub podejrzenia wystąpienia danego agrofaga priorytetowego, jak również strukturę dowodzenia i procedury koordynacji działań, jakie mają być podejmowane przez właściwe organy, inne organy publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia

(UE) 2017/625 , zaangażowane jednostki upoważnione lub osoby fizyczne, o których mowa w art. 28 ust. 1 tego rozporządzenia, laboratoria i podmioty profesjonalne, w tym, w stosownych przypadkach, koordynacji z sąsiednimi państwami członkowskimi i sąsiednimi państwami trzecimi;

b) dostęp właściwych organów do nieruchomości należących do podmiotów profesjonalnych, innych odnośnych podmiotów i osób fizycznych;

c) dostęp właściwych organów, w razie konieczności, do laboratoriów, wyposażenia, personelu, zewnętrznej wiedzy specjalistycznej i zasobów niezbędnych do szybkiego i skutecznego zwalczenia lub, w stosownych przypadkach, ograniczenia rozprzestrzeniania się danego agrofaga priorytetowego;

d) środki, które należy wprowadzić, dotyczące przekazywania Komisji, pozostałym państwom członkowskim, odnośnym podmiotom profesjonalnym i opinii publicznej informacji o wystąpieniu danego agrofaga priorytetowego i wprowadzonych przeciw niemu środków, w przypadku podejrzenia lub urzędowego potwierdzenia wystąpienia danego agrofaga;

e) mechanizmy rejestrowania ustaleń dotyczących wystąpienia danego agrofaga priorytetowego;

f) dostępne oceny, określone w art. 6 ust. 2, oraz wszelkie oceny państwa członkowskiego w odniesieniu do zagrożenia danym agrofagiem priorytetowym dla jego terytorium;

g) środki zarządzania ryzykiem, które mają zostać wprowadzone w odniesieniu do danego agrofaga priorytetowego, zgodnie z załącznikiem II sekcja 1, oraz procedury, których należy przestrzegać;

h) zasady wytyczania granic obszarów wyznaczonych;

i) protokoły opisujące metody ocen wizualnych, pobierania próbek i przeprowadzania testów laboratoryjnych; oraz

j) zasady dotyczące szkolenia personelu właściwych organów oraz, w stosownych przypadkach, organów, organów publicznych, laboratoriów, podmiotów profesjonalnych i innych osób, o których mowa w lit. a).

W stosownych przypadkach elementy, o których mowa w akapicie pierwszym lit. d)–j), przybierają formę instrukcji.

3. Plany awaryjne można łączyć w przypadku większej liczby agrofagów priorytetowych podobnych pod względem biologii i mających podobny zakres gatunków żywicielskich. W takich przypadkach plan awaryjny składa się z części ogólnej wspólnej dla wszystkich objętych nim agrofagów priorytetowych oraz z osobnych części dla każdego z tych agrofagów priorytetowych. Podobnie państwa członkowskie mogą współpracować w celu zsynchronizowania planów awaryjnych dotyczących niektórych gatunków, w stosownych przypadkach w odniesieniu do gatunków agrofagów priorytetowych podobnych pod względem biologii i o pokrywających się lub przyległych obszarach występowania gatunków żywicielskich.

4. W terminie czterech lat od daty ustanowienia wykazu agrofagów priorytetowych państwa członkowskie ustanawiają plan awaryjny dotyczący agrofagów priorytetowych włączonych do tego wykazu.

W ciągu roku od włączenia jakiegokolwiek kolejnego odnośnego agrofaga do wykazu agrofagów priorytetowych państwo członkowskie ustanawia plan awaryjny dla tego agrofaga priorytetowego.

Państwa członkowskie dokonują regularnych przeglądów oraz, w stosownych przypadkach, aktualizacji swoich planów awaryjnych.

5. Państwa członkowskie, na wniosek, przekazują swoje plany awaryjne Komisji i pozostałym państwom członkowskim oraz informują wszystkie zainteresowane podmioty profesjonalne poprzez ogłoszenie na stronie internetowej.