Artykuł 6

1. Kontrahent pobierający zabezpieczenie ocenia jakość kredytową aktywów należących do klas aktywów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c), d) i e), które nie są denominowane bądź finansowane w walucie krajowej emitenta, a także do klas aktywów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. f), g), j)–n) i p), stosując jedną z następujących metod:

a) metodę ratingów wewnętrznych, o której mowa w ust. 3, stosowaną przez kontrahenta pobierającego zabezpieczenie;

b) metodę ratingów wewnętrznych, o której mowa w ust. 3, stosowaną przez kontrahenta ustanawiającego zabezpieczenie, jeżeli kontrahent ten ma siedzibę w Unii lub w państwie trzecim, w którym kontrahent ustanawiający zabezpieczenie jest objęty nadzorem skonsolidowanym uznanym za równoważny nadzorowi przewidzianemu w prawie Unii zgodnie z art. 127 dyrektywy 2013/36/UE;

c) metodę oceny jakości kredytowej opublikowaną przez uznaną zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) zdefiniowaną w art. 4 pkt 98 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub metodę oceny jakości kredytowej opracowaną przez agencję kredytów eksportowych, o której mowa w art. 137 tego rozporządzenia.

2. Kontrahent pobierający zabezpieczenie ocenia jakość kredytową aktywów należących do klasy aktywów, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. o), stosując metodę, o której mowa w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.

3. Kontrahent, któremu zezwolono na stosowanie metody wewnętrznych ratingów (IRB) zgodnie z art. 143 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, może korzystać ze swoich ratingów wewnętrznych przy ocenie jakości kredytowej zabezpieczenia pobranego do celów niniejszego rozporządzenia.

4. Kontrahent stosujący metodę IRB zgodnie z ust. 3 ustala stopień jakości kredytowej zabezpieczenia zgodnie z załącznikiem I.

5. Kontrahent stosujący metodę IRB zgodnie z ust. 3 przekazuje drugiemu kontrahentowi informacje na temat stopnia jakości kredytowej, o którym mowa w ust. 4, powiązanego z aktywami, które mają być przedmiotem wymiany jako zabezpieczenie.

6. Do celów ust. 1 lit. c) ocenę jakości kredytowej przyporządkowuje się do stopni jakości kredytowej zgodnie z art. 136 lub 270 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.