Artykuł 19

1. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3–12 i 14, w przypadku gdy:

a) przestępstwo zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium;

b) przestępstwo zostało popełnione na pokładzie statku pływającego pod jego banderą lub statku powietrznego w nim zarejestrowanego;

c) sprawca jest jednym z jego obywateli lub ma w nim miejsce zamieszkania;

d) przestępstwo zostało popełnione na korzyść osoby prawnej mającej siedzibę na jego terytorium;

e) przestępstwo zostało popełnione przeciwko instytucjom lub obywatelom danego państwa członkowskiego lub przeciwko instytucji, organowi lub jednostce organizacyjnej Unii, które mają siedzibę w tym państwie członkowskim.

Każde państwo członkowskie może rozszerzyć zakres swojej jurysdykcji, jeżeli przestępstwo zostało popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego.

2. W przypadkach gdy ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania, każde państwo członkowskie może rozszerzyć zakres swojej jurysdykcji, by objąć nią szkolenie na potrzeby terroryzmu, o którym to szkoleniu mowa w art. 7 niniejszego artykułu, jeżeli sprawca prowadzi takie szkolenie dla obywateli tego państwa lub osób mających miejsce zamieszkania w tym państwie. Dane państwo członkowskie powiadamia o powyższym Komisję.

3. Jeżeli przestępstwo podlega jurysdykcji więcej niż jednego państwa członkowskiego i jeżeli każde z zainteresowanych państw członkowskich może zgodnie ze swoim prawem krajowym prowadzić ściganie na podstawie tego samego stanu faktycznego, zainteresowane państwa członkowskie współpracują w celu podjęcia decyzji, które z nich będzie ścigać sprawców, po to by w miarę możliwości skoncentrować postępowanie w jednym państwie członkowskim. W tym celu państwa członkowskie mogą zwrócić się do Eurojustu, by ułatwił współpracę między ich organami wymiaru sprawiedliwości i koordynację ich działań.

Uwzględnia się następujące czynniki:

a) państwo członkowskie to państwo, na którego terytorium zostało popełnione przestępstwo;

b) państwo członkowskie to państwo, którego sprawca jest obywatelem lub ma miejsce zamieszkania;

c) państwo członkowskie to kraj, z którego pochodzą ofiary;

d) państwo członkowskie to państwo, na którego terytorium znaleziono sprawcę.

4. Każde państwo członkowskie podejmuje również niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3–12 i 14, w przypadku gdy odmawia ono przekazania lub ekstradycji do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego osoby podejrzanej o popełnienie takiego przestępstwa lub za nie skazanej.

5. Każde państwo członkowskie zapewnia objęcie swoją jurysdykcją przypadków, w których jedno z przestępstw, o których mowa w art. 4 i 14, zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium, niezależnie od tego, gdzie grupa terrorystyczna ma swoją siedzibę lub gdzie prowadzi działalność przestępczą.

6. Niniejszy artykuł nie wyklucza sprawowania jurysdykcji w sprawach karnych określonej przez państwo członkowskie zgodnie z jego prawem krajowym.