Artykuł 24

1. Państwa członkowskie zapewniają, by prowadzenie postępowań przygotowawczych w sprawie przestępstw objętych niniejszą dyrektywą lub oskarżanie w sprawie tych przestępstw nie było uzależnione od złożenia przez ofiarę terroryzmu lub inną osobę odczuwającą skutki przestępstwa zawiadomienia lub skargi, przynajmniej w sytuacji, gdy czyny te zostały popełnione na terytorium danego państwa członkowskiego.

2. Państwa członkowskie zapewniają istnienie służb wsparcia zaspokajających szczególne potrzeby ofiar terroryzmu zgodnie z dyrektywą 2012/29/UE oraz ich dostępność dla ofiar terroryzmu bezpośrednio po ataku terrorystycznym, i tak długo, jak będzie to konieczne. Usługi tych służb są świadczone jako uzupełnienie lub integralna część ogólnych usług na rzecz wsparcia ofiar, które mogą wymagać wykorzystania istniejących jednostek zapewniających specjalistyczne wsparcie.

3. Służby wsparcia są w stanie udzielić ofiarom terroryzmu pomocy i wsparcia odpowiednio do ich szczególnych potrzeb. Usługi tych służb są poufne, bezpłatne i łatwo dostępne dla wszystkich ofiar terroryzmu. Usługi te obejmują w szczególności:

a) wsparcie emocjonalne i psychologiczne, np. wsparcie i doradztwo w zakresie urazu psychicznego;

b) udzielanie porad i informacji na temat wszelkich istotnych kwestii prawnych, praktycznych lub finansowych, w tym pomaganie ofiarom terroryzmu w korzystaniu z prawa do informacji ustanowionego w art. 26;

c) pomoc we wnoszeniu roszczeń o odszkodowanie przysługujące ofiarom terroryzmu na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego.

4. Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie mechanizmów lub protokołów, które umożliwią uruchamianie usług wparcia dla ofiar terroryzmu w ramach krajowych infrastruktur służących reagowaniu w sytuacjach kryzysowych. Takie mechanizmy lub protokoły powinny obejmować koordynowanie działań odpowiednich organów, agencji i podmiotów, tak by móc w szerokim zakresie zaspokoić potrzeby ofiar i członków ich rodzin bezpośrednio po ataku terrorystycznym, i tak długo, jak będzie to konieczne, w tym zapewnić odpowiednie środki ułatwiające identyfikację ofiar i ich rodzin i komunikowanie się z nimi.

5. Państwa członkowskie zapewniają objęcie ofiar terroryzmu odpowiednią opieką medyczną bezpośrednio po ataku terrorystycznym, i tak długo, jak będzie to konieczne. Państwa członkowskie zachowują prawo do organizowania opieki medycznej dla ofiar terroryzmu zgodnie ze swoim krajowym systemem opieki zdrowotnej.

6. Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2012/29/UE państwa członkowskie zapewniają ofiarom terroryzmu dostęp do pomocy prawnej, jeżeli ofiary mają status strony w postępowaniu karnym. Państwa członkowskie zapewniają należyte odzwierciedlenie wagi i okoliczności przestępstwa w warunkach i przepisach proceduralnych, na mocy których ofiary terroryzmu mają dostęp do pomocy prawnej zgodnie z prawem krajowym.

7. Niniejszą dyrektywę stosuje się jako uzupełnienie środków ustanowionych w dyrektywie 2012/29/UE i bez uszczerbku dla tych środków.