Artykuł 12

1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu ustanowienia okresu przedawnienia umożliwiającego prowadzenie postępowania przygotowawczego, wniesienie oskarżenia, przeprowadzenie rozprawy sądowej i wydanie orzeczenia w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 3, 4 i 5, w dostatecznie długim okresie po tym, jak przestępstwa te zostaną popełnione, w celu skutecznego ścigania takich przestępstw.

2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia prowadzenia postępowania przygotowawczego, wnoszenia i popierania oskarżenia, przeprowadzenia rozprawy sądowej i wydania orzeczenia w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 5, podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, przez okres co najmniej pięciu lat od dnia popełnienia przestępstwa.

3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż pięć lat, ale nie krótszy niż trzy lata, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

4. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu umożliwienia prowadzenia postępowania przygotowawczego, wnoszenia i popierania oskarżenia, przeprowadzenia rozprawy sądowej i wydania orzeczenia w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3, podlegających maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, przez okres co najmniej ośmiu lat od dnia popełnienia przestępstwa.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż osiem lat, ale nie krótszy niż pięć lat, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

6. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby ustanowić termin przedawnienia wynoszący co najmniej pięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, o którym mowa w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 5, umożliwiający wykonanie następujących kar nałożonych w następstwie tego wyroku:

a) kary pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

b) kary pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 6 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż pięć lat, ale nie krótszy niż trzy lata, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.

8. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby ustanowić termin przedawnienia wynoszący co najmniej dziesięć lat od dnia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, o którym mowa w art. 4 ust. 2 i 3, umożliwiający wykonanie następujących kar nałożonych w następstwie tego wyroku:

a) kary pozbawienia wolności w wymiarze większym niż rok; lub alternatywnie

b) kary pozbawienia wolności za przestępstwo podlegające maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat.

9. Na zasadzie odstępstwa od ust. 8 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż dziesięć lat, ale nie krótszy niż pięć lat, pod warunkiem że bieg takiego terminu przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.