Artykuł 7

1. W odniesieniu do osób fizycznych państwa członkowskie zapewniają, by przestępstwa, o których mowa w art. 3, 4 i 5, podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym.

2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by przestępstwa, o których mowa w art. 3 i 4, były zagrożone karą, której maksymalny wymiar przewiduje pozbawienie wolności.

3. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przestępstwa, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 i 3, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w przypadku, gdy działanie, które ma być podjęte przez urzędnika, lub powstrzymanie się przez urzędnika od podjęcia takiego działania nie stanowi naruszenia jego obowiązków, przestępstwa, o których mowa w art. 4 ust. 2, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby w przypadku, gdy działanie, które ma być podjęte przez urzędnika, lub powstrzymanie się przez urzędnika od podjęcia takiego działania stanowi naruszenie jego obowiązków, przestępstwa, o których mowa w art. 4 ust. 2, podlegały maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej pięciu lat, w przypadku gdy przestępstwa te wiążą się z wyrządzeniem znacznej szkody lub uzyskaniem znacznej korzyści.

Szkodę lub korzyść wynikającą z przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) oraz w art. 4, uważa się za znaczną, jeżeli rozmiar szkody lub korzyści przekracza 100 000 EUR.

Szkodę lub korzyść wynikającą z przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d), z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2, zawsze uznaje się za znaczną.

Państwa członkowskie mogą również ustanowić maksymalną karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej czterech lat, w przypadku wystąpienia innych poważnych okoliczności określonych w ich prawie krajowym.

4. W przypadku przestępstwa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), b) lub c) lub w art. 4 ust. 1 i 3, prowadzącego do szkody, której wysokość jest niższa niż 10 000 EUR, lub korzyści, której wysokość jest niższa niż 10 000 EUR, państwa członkowskie mogą zamiast sankcji karnych ustanowić inne sankcje.

5. Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla wykonywania przez właściwe organy uprawnień dyscyplinarnych wobec urzędników publicznych.

6. Bez uszczerbku dla ust. 1–5 niniejszego artykułu państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby osoby fizyczne, które popełniły przestępstwa, o których mowa w art. 3, 4 i 5 niniejszej dyrektywy, mogły podlegać dodatkowym sankcjom lub środkom karnym lub sankcjom lub środkom niemającym charakteru karnego, które mogą obejmować sankcje lub środki, o których mowa w art. 12 ust. 4 dyrektywy (UE) 2026/1021.