Artykuł 5

1. Właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego może podjąć decyzję o odrzuceniu skargi w terminie przewidzianym w art. 3 ust. 5, jeżeli:

a) w skardze brakuje informacji wymaganych na podstawie art. 3 ust. 3 (w tym wszelkich informacji wymaganych na podstawie art. 3 ust. 3 lit. f), które nie zostały przedłożone w terminie określonym w art. 3 ust. 4);

b) kwestia sporna nie istnieje; lub

c) skarga nie została złożona w trzyletnim okresie przewidzianym w art. 3 ust. 1.

Kiedy właściwy organ – zgodnie z przepisami art. 3 ust. 5 – informuje o swojej decyzji osobę, której dotyczy spór, przedstawia ogólne przyczyny odrzucenia skargi.

2. W przypadku gdy właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego nie podjął decyzji w sprawie skargi w terminie przewidzianym w art. 3 ust. 5, uznaje się, że dany właściwy organ przyjął skargę.

3. Osoba, której dotyczy spór, jest uprawniona do odwołania się od decyzji właściwych organów zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami krajowymi w przypadku gdy wszystkie właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich odrzuciły skargę. Osoba, której dotyczy spór, która skorzysta z prawa do odwołania, nie może złożyć wniosku na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a):

a) dopóki decyzja pozostaje przedmiotem odwołania zgodnie z przepisami zainteresowanego państwa członkowskiego;

b) w przypadku gdy decyzja o odrzuceniu może jeszcze być przedmiotem kolejnego odwołania w ramach procedury odwoławczej w zainteresowanych państwach członkowskich; lub

c) gdy decyzja o odrzuceniu została potwierdzona w ramach procedury odwoławczej zgodnie z lit. a), jednak w żadnym z zainteresowanych państw członkowskich nie jest możliwe odstępstwo od orzeczenia odpowiedniego sądu lub innych organów sądowych.

W przypadku gdy skorzystano z prawa do odwołania, decyzję odpowiedniego sądu lub innego organu sądowego uznaje się do celów art. 6 ust. 1 lit. a).