Artykuł 6

1. Jednolita Rada, z własnej inicjatywy po konsultacji z krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub na wniosek krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, dokonuje całkowitego lub częściowego odroczenia zapłaty przez instytucję nadzwyczajnych składek ex post zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, jeżeli konieczna jest ochrona sytuacji finansowej danej instytucji.

2. Odroczenie nadzwyczajnych składek ex post może zostać przyznane przez Jednolitą Radę na wniosek danej instytucji. Instytucja ta dostarcza wszelkie informacje uznane za niezbędne przez Jednolitą Radę do przeprowadzenia oceny wpływu zapłaty nadzwyczajnych składek ex post na sytuację finansową instytucji. Jednolita Rada bierze pod uwagę wszystkie informacje dostępne właściwym organom krajowym w celu ustalenia, czy dana instytucja spełnia warunki odroczenia, o których mowa w ust. 4.

3. Przy określaniu, czy instytucja spełnia warunki odroczenia, Jednolita Rada powinna ocenić wpływ zapłaty nadzwyczajnych składek ex post na wypłacalność i płynność tej instytucji. Jeżeli dana instytucja jest częścią grupy, ocena obejmuje również wpływ na wypłacalność i płynność grupy jako całości.

4. Jednolita Rada może odroczyć zapłatę nadzwyczajnych składek ex post, jeżeli stwierdzi, że ich zapłata będzie miała jakikolwiek z poniższych skutków:

a) prawdopodobne niespełnianie przez instytucję w ciągu kolejnych sześciu miesięcy minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych ustanowionych w art. 92 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (3);

b) prawdopodobne niespełnianie przez instytucję w ciągu kolejnych sześciu miesięcy minimalnego wymogu pokrycia wypływów netto ustanowionego w art. 412 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i określonego w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/61 (4);

c) prawdopodobne niespełnianie przez instytucję w ciągu kolejnych sześciu miesięcy szczególnych wymogów w zakresie płynności ustanowionych w art. 105 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (5).

5. Jednolita Rada ogranicza okres odroczenia w zakresie, w jakim jest to konieczne dla uniknięcia ryzyka dla sytuacji finansowej instytucji lub grupy. Jednolita Rada regularnie kontroluje, czy warunki odroczenia, o których mowa w ust. 4, są nadal spełniane w okresie odroczenia.

6. Na wniosek danej instytucji Jednolita Rada może przedłużyć okres odroczenia, jeżeli uzna, że warunki odroczenia, o którym mowa w ust. 4, są nadal spełniane. Takie przedłużenie nie może przekroczyć 6 miesięcy.