Artykuł 6

1. Uzgodnienia dotyczące finansowania strukturyzowanego wynikające z art. 76 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2014/59/UE obejmują następujące instrumenty:

a) sekurytyzacje, w których ekspozycje bazowe zostały umieszczone w transzach i przekazane poprzez pełne przeniesieniu tytułu z bilansu jednostki inicjującej do instytucji lub podmiotu objętej(-ego) restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją (sekurytyzacja stanowiąca prawdziwą sprzedaż);

b) sekurytyzacje za pomocą instrumentów umownych, w przypadku których aktywa bazowe pozostają w bilansie instytucji lub podmiotu objętej(-ego) restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją (syntetyczna sekurytyzacja).

Jeśli chodzi o sekurytyzacje stanowiące prawdziwą sprzedaż, każdą rolę pełnioną przez inicjatora w strukturze, w tym obsługę pożyczek, polegającą na zapewnieniu dowolnej formy ochrony przed ryzykiem lub zapewnieniu płynności, uznaje się za zobowiązanie, które stanowi część uzgodnień dotyczących finansowania strukturyzowanego.

Jeśli chodzi o sekurytyzacje syntetyczne, zabezpieczenie wierzytelności uznaje się za prawo, które stanowi część uzgodnień dotyczących finansowania strukturyzowanego, tylko wówczas, gdy jest ono przypisane do konkretnych i dostatecznie zidentyfikowanych aktywów bądź gdy jest możliwe do zidentyfikowana zgodnie z warunkami uzgodnienia i stosownymi przepisami prawa krajowego.

2. Umowy stanowiące strukturę sekurytyzacji regulujące wzajemne relacje pomiędzy jednostkami inicjującymi, emitentami, powiernikami, jednostkami obsługującymi, zarządzającymi płynnością oraz kontrahentami transakcji swapowych i ochrony kredytowej, uznaje się za stanowiące część uzgodnień dotyczących finansowania strukturyzowanego, jeżeli te wzajemne relacje są bezpośrednio związane z aktywami bazowymi oraz należnymi płatnościami stanowiącymi wypłatę zysków generowanych przez te aktywa na rzecz posiadaczy instrumentów strukturyzowanych. Te wzajemne relacje obejmują zobowiązania i prawa związane z aktywami bazowymi, zobowiązania wynikające z wyemitowanych instrumentów, a także uzgodnienia dotyczące zabezpieczeń, w tym transakcje na instrumentach pochodnych, niezbędne dla zapewnienia sprawnego przepływu płatności w ramach tych zobowiązań.

3. Ustęp 2 pozostaje bez uszczerbku dla uprawnienia organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do podejmowania –indywidualnie dla każdego przypadku oraz z uwzględnieniem konkretnej struktury uzgodnienia dotyczącego finansowania strukturyzowanego wynikającego z art. 76 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2014/59/UE – decyzji, czy pozostałe umowy między stronami, o których mowa w ust. 2, takie jak umowy dotyczące obsługi zadłużenia, które nie są bezpośrednio związane z aktywami bazowymi oraz należnymi płatnościami, stanowią część takiego uzgodnienia dotyczącego finansowania strukturyzowanego.