Artykuł 40

1. Właściciel unijnego znaku towarowego, który jest właścicielem wcześniejszego identycznego znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim, włącznie ze znakiem towarowym zarejestrowanym w krajach Beneluksu, lub wcześniejszego identycznego znaku towarowego zarejestrowanego na podstawie przepisów międzynarodowych ze skutkiem w państwie członkowskim, dla identycznych towarów lub usług, dla których zarejestrowany jest ten wcześniejszy znak, lub towarów lub usług zawartych w nich, może zastrzec starszeństwo wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do państwa członkowskiego, w którym lub dla którego znak ten jest zarejestrowany.

2. Zastrzeżenie starszeństwa dokonywane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu zawiera numer rejestracyjny unijnego znaku towarowego, imię i nazwisko lub nazwę i adres jego właściciela, państwo członkowskie lub państwa członkowskie, w których lub dla których zarejestrowano wcześniejszy znak, numer rejestracji oraz datę odpowiedniej rejestracji, towary i usługi, dla których znak jest zarejestrowany i dla których zastrzega się starszeństwo, oraz dokumentację potwierdzającą przewidzianą w specyfikacjach przyjętych zgodnie z art. 39 ust. 6.

3. Jeżeli wymogi dotyczące zastrzeżenia starszeństwa nie są spełnione, Urząd powiadamia właściciela unijnego znaku towarowego o stwierdzonych brakach. Jeżeli nie uzupełniono braków w terminie wskazanym przez Urząd, Urząd odrzuca zastrzeżenie.

4. Art. 39 ust. 3, 4, 5 i 7 stosuje się.