Załącznik V

CZĘŚĆ A

1. WARUNKI I MINIMALNE WYMOGI ZATWIERDZANIA

Test zatwierdzający składa się z:

a) Wyboru reprezentatywnej próby tusz wieprzowych przeznaczonych do dysekcji doświadczalnej.

— Reprezentatywna próba odzwierciedla daną populację świń i składa się z co najmniej 120 tusz.

b) Rejestrowania pomiarów (zmiennych predykcyjnych) na reprezentatywnej próbie tusz wieprzowych.

— Pomiary wykorzystywane do oceny zawartości procentowej chudego mięsa rejestruje się w rzeźni (jednej lub więcej), za pomocą techniki (technik) klasyfikacji, która ma (które mają) być zatwierdzona(-e).

c) Dysekcji doświadczalnej służącej do oceny referencyjnej zawartości procentowej chudego mięsa w tuszach wieprzowych zgodnie z opisem w części A pkt 2.

— Doświadczenie obejmuje dysekcję próby tusz wieprzowych na mięso, tłuszcz i kości. Zawartość chudego mięsa w tuszy wieprzowej wyraża się stosunkiem całkowitej masy czerwonych mięśni poprzecznie prążkowanych, pod warunkiem że można je oddzielać nożem, do masy tuszy. Całkowita masa czerwonych mięśni prążkowanych otrzymywana jest

(i) w wyniku dysekcji całkowitej tuszy, jak określono w części A pkt 2.2; lub

(ii) w wyniku dysekcji częściowej tuszy, jak określono w części A pkt 2.3; lub

(iii) w wyniku połączenia całkowitej lub częściowej dysekcji z krajową szybką metodą opartą na przyjętych metodach statystycznych.

Dysekcja całkowita, o której mowa w ppkt (i), może być również zastąpiona oceną zawartości procentowej chudego mięsa przy pomocy aparatury do tomografii komputerowej, pod warunkiem że dostarczone zostaną zadowalające wyniki z dysekcji porównawczej.

Jeżeli stosowane jest połączenie z krajową szybką metodą, o czym mowa w ppkt (iii), liczbę tusz w odniesieniu do całkowitej lub częściowej dysekcji można zmniejszyć do 50, o ile dane państwo członkowskie udowodni, że z dokładność jest co najmniej równa dokładności uzyskanej za pomocą standardowej metody statystycznej stosowanej na 120 tuszach.

d) Obliczenia wzoru (formuły) dla metody klasyfikacji, która ma zostać zatwierdzona.

— Należy określić wzór do oszacowania zawartości procentowej chudego mięsa na reprezentatywnej próbie tusz na podstawie zmiennych predykcyjnych mierzonych na tych tuszach.

— Procentową zawartość chudego mięsa w każdej z tusz poddanych dysekcji doświadczalnej szacuje się na podstawie przedmiotowego wzoru.

e) Standardowej statystycznej analizy na potrzeby oceny wyników dysekcji doświadczalnej.

— Procentową zawartość chudego mięsa szacowaną według metody klasyfikacji należy porównać z referencyjną procentową zawartością chudego mięsa uzyskaną z dysekcji doświadczalnej.

f) Wprowadzenia lub zmiany równania na potrzeby metody klasyfikacji służącej do prognozy procentowej zawartości chudego mięsa w tuszy wieprzowej.

— Równanie należy włączyć do techniki klasyfikacji po zatwierdzeniu przez Komisję stosowania metod klasyfikacji.

Dopuszcza się jedynie metody klasyfikacji, dla których pierwiastek błędu średniokwadratowego prognozy (RMSEP) obliczany za pomocą techniki pełnej walidacji krzyżowej lub walidacji zbiorem testowym na reprezentatywnej próbie przynajmniej 60 tusz, wynosi mniej niż 2,5. Ponadto wszelkie wartości nietypowe uwzględniane są w obliczeniu RMSEP.

Jeżeli podczas testu zatwierdzającego stosuje się więcej niż jeden rodzaj prezentacji tuszy, różnice pomiędzy tymi prezentacjami nie mogą prowadzić do różnic w wynikach klasyfikacji.

2. PROCEDURA DYSEKCJI DOŚWIADCZALNEJ W CELU PRZEWIDYWANIA REFERENCYJNEJ PROCENTOWEJ ZAWARTOŚCI CHUDEGO MIĘSA W TUSZY WIEPRZOWEJ

2.1.

Przewidywanie referencyjnej zawartości procentowej chudego mięsa opiera się na dysekcji całkowitej lewej półtuszy zgodnie z metodą referencyjną określoną w części 1 lit. c).

2.2.

W przypadku dysekcji całkowitej referencyjną zawartość procentową chudego mięsa (YTD) oblicza się w następujący sposób:

Masę chudego mięsa oblicza się poprzez odjęcie całkowitej masy składników tkankowych innych niż chude od całkowitej masy tuszy przed dysekcją. Noga i głowa, z wyjątkiem policzka, nie podlegają dysekcji.

2.3.

W przypadku przeprowadzenia dysekcji częściowej prognoza dotycząca referencyjnej zawartości procentowej chudego mięsa (YPD) opiera się na dysekcji czterech głównych elementów (łopatki, schabu, szynki i boczku) plus ważeniu polędwiczki. Zawartość procentową chudego mięsa opartą na dysekcji częściowej oblicza się w następujący sposób:

Masę chudego mięsa we wspomnianych czterech elementach (łopatce, schabie, szynce i boczku) oblicza się poprzez odjęcie całkowitej masy składników tkankowych innych niż chude tych czterech elementów od całkowitej masy elementów przed dysekcją.

Błąd statystyczny pomiędzy całkowitą a częściową dysekcją koryguje się na podstawie podpróby z dysekcją całkowitą.

2.4.

Zawartość procentową chudego mięsa można przewidzieć dzięki procedurze analitycznej opartej na tomografii komputerowej lewej półtuszy. Jeżeli procedury tej nie skalibrowano w stosunku do dysekcji całkowitej tusz, potencjalny błąd w odniesieniu do dysekcji całkowitej koryguje się na podstawie podpróby, którą poddano dysekcji całkowitej zgodnie z metodą referencyjną Tylko ta część lewej półtuszy, która zawiera chude mięso określone dzięki metodzie dysekcji całkowitej, musi być skanowana tj. noga i głowa, z wyjątkiem policzka, nie muszą być skanowane.

2.5.

Korekta błędu wymagana w odniesieniu do dysekcji częściowej lub procedury tomografii komputerowej opiera się na reprezentatywnej podpróbie obejmującej wszystkie kombinacje próby z uwzględnieniem czynników stratyfikacji, takich jak rasa, płeć lub okrywa tłuszczowa, stosowanych przy wyborze próby ogólnej. Do korekty błędu wybiera się co najmniej 10 tusz.

Jeżeli populacja świń przeznaczonych do uboju, które mają być wchodzić w skład próby, wykazuje cechy populacji, w odniesieniu do której skorygowano wcześniej błąd poprzez dysekcję częściową lub tomografię komputerową, nie jest wymagana dodatkowa dysekcja całkowita.

Jeżeli opisana została procedura tomografii komputerowej, którą można powiązać poprzez pomiary z dysekcją całkowitą lub inną procedurą tomografii komputerowej skorygowaną o błąd, dodatkowa dysekcja całkowita nie jest konieczna.

CZĘŚĆ B

Informacje przekazywane Komisji i innym państwom członkowskim przez zainteresowane państwo członkowskie w drodze protokołów dotyczących testu zatwierdzającego

1. Część pierwsza protokołu przedstawia szczegółowy opis dysekcji doświadczalnej oraz zawiera w szczególności:

a) czas trwania doświadczenia i harmonogram całkowitej procedury zatwierdzenia;

b) liczbę i położenie rzeźni;

c) opis populacji świń będącej przedmiotem metody oceny;

d) wskazanie wybranej metody dysekcji (całkowitej lub częściowej);

e) w przypadku korzystania z aparatury do tomografii komputerowej, o której mowa w części A część 1 niniejszego załącznika – opis procedury;

f) przedstawienie metod statystycznych używanych w odniesieniu do wybranej metody doboru próby;

g) opis szybkiej metody krajowej, jeżeli jest stosowana;

h) dokładną prezentację tusz, która ma być stosowana.

2. Część druga protokołu przedstawia szczegółowy opis wyników dysekcji doświadczalnej oraz zawiera w szczególności:

a) przedstawienie metod statystycznych używanych w odniesieniu do wybranej metody doboru próby;

b) równanie, które będzie wprowadzone lub które zostało zmienione;

c) liczbowy i graficzny opis wyników;

d) opis odpowiedniej aparatury;

e) limity masy świń, w odniesieniu do których nowa metoda może być stosowana, i wszelkie inne ograniczenia związane z praktycznym stosowaniem danej metody;

f) dane zastosowane w analizie muszą zostać przedstawione w formacie elektronicznym.