Artykuł 3

1. Jeśli ocena ryzyka przeprowadzana jest w państwie członkowskim w celu określenia minimalnych wymogów dotyczących kontroli na miejscu, na podstawie takiej oceny ryzyka ustala się częstotliwość tych kontroli i minimalną liczbę sprawdzanych tusz, szczególnie uwzględniając liczbę zwierząt ubitych w danych rzeźniach oraz ustalenia z poprzednich kontroli na miejscu w tych rzeźniach.

2. Jeżeli ocena ryzyka nie jest dokonywana w państwie członkowskim, kontrole na miejscu przeprowadza się w następujący sposób:

a) we wszystkich rzeźniach, w których tygodniowo, średnio w skali rocznej, dokonuje się uboju przynajmniej 150 sztuk bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej – co najmniej dwa razy na trzy miesiące; każda kontrola na miejscu obejmuje co najmniej 40 losowo wybranych tusz lub, jeżeli dostępnych jest mniej niż 40 tusz, wszystkie tusze;

b) we wszystkich rzeźniach, w których tygodniowo, średnio w skali rocznej, dokonuje się uboju 500 sztuk świń lub więcej – co najmniej dwa razy na trzy miesiące;

c) Państwa członkowskie ustalają częstotliwość kontroli na miejscu i minimalną liczbę tusz kontrolowanych w rzeźniach, które:

(i) dokonują uboju mniej niż 150 sztuk bydła w wieku ośmiu miesięcy lub więcej tygodniowo w skali rocznej;

(ii) dokonują uboju mniej niż 500 sztuk świń tygodniowo w skali rocznej;

(iii) dokonują klasyfikacji tusz baranich.

3. Kontrole na miejscu obejmują w szczególności sprawdzenie:

a) kategorii tuszy wołowej i baraniej;

b) klasyfikacji, ważenia i znakowania tusz;

c) dokładności metod automatycznej klasyfikacji bydła i owiec przy użyciu systemu punktów i limitów, który określa bieżącą dokładność metody klasyfikacji;

d) prezentacji tuszy,

e) w stosownych przypadkach, badania codziennego funkcjonowania, jak również wszelkich innych aspektów technicznych metod klasyfikacji;

f) dziennej ewidencji kontrolnej, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1182.