Artykuł 3

1. Każde państwo członkowskie ustanawia krajowy punkt dostępu. Krajowy punkt dostępu stanowi pojedynczy punkt dostępu dla użytkowników danych do statycznych, historycznych, obserwowanych i dynamicznych danych na temat podróży i ruchu w różnych rodzajach transportu, w tym do aktualizacji danych, jak określono w załączniku, przekazanych przez posiadaczy danych w obrębie terytorium danego państwa członkowskiego.

2. Jeżeli państwa członkowskie uznają to za właściwe, możliwe jest wykorzystanie istniejących krajowych punktów dostępu zgodnych z wymogami wynikającymi z innych aktów delegowanych przyjętych na podstawie dyrektywy 2010/40/UE jako krajowych punktów dostępu.

3. Krajowe punkty dostępu zapewniają użytkownikom danych usługi wyszukiwania.

4. Państwa członkowskie uzgadniają, we współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami ITS, wymogi dotyczące metadanych. Posiadacze danych zapewniają dostarczanie metadanych zgodnie z tymi wymogami.

5. Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą stworzyć wspólny punkt dostępu.

6. Każdy podmiot przekazujący dane za pośrednictwem krajowego punktu dostępu może to robić przez pełnomocnika zgodnie z obowiązującymi umowami, w tym za pośrednictwem bazy danych lub agregatora prowadzonych przez osoby trzecie. Nie zwalnia to posiadacza danych pierwotnych z obowiązków określonych w art. 3–8.