Artykuł 104

1. Uzgodnienia robocze z organami państw trzecich i organizacjami międzynarodowymi, przewidziane w art. 99 ust. 3, mogą w szczególności dotyczyć wymiany informacji strategicznych i delegowania urzędników łącznikowych do Prokuratury Europejskiej.

2. Prokuratura Europejska może wyznaczyć, w porozumieniu z odnośnymi właściwymi organami, punkty kontaktowe w państwach trzecich w celu ułatwienia współpracy zgodnie z jej potrzebami operacyjnymi.

3. Umowy międzynarodowe z jednym państwem trzecim lub większą ich liczbą, które Unia zawarła lub do których przystąpiła zgodnie z art. 218 TFUE w dziedzinach objętych właściwością Prokuratury Europejskiej, takie jak umowy międzynarodowe dotyczące współpracy w sprawach karnych między Prokuraturą Europejską a tymi państwami trzecimi, są dla Prokuratury Europejskiej wiążące.

4. W przypadku braku umowy przewidzianej w ust. 3 państwa członkowskie, jeżeli zezwala im na to stosowna wielostronna umowa międzynarodowa i o ile wyrazi na to zgodę państwo trzecie, uznają Prokuraturę Europejską za organ właściwy do celu wykonywania zawartych przez nie wielostronnych umów międzynarodowych w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnych i w stosownych przypadkach wskazują ją jako taki organ, w tym, w miarę potrzeby i możliwości, w drodze zmiany tych umów.

Państwa członkowskie mogą także wskazać Prokuraturę Europejską jako organ właściwy do celu wykonywania innych zawartych przez nie umów międzynarodowych w sprawie pomocy prawnej w sprawach karnych, w tym w drodze zmiany takich umów.

5. W przypadku braku umowy przewidzianej w ust. 3 niniejszego artykułu lub uznania Prokuratury Europejskiej za właściwy organ przewidzianego w ust. 4 niniejszego artykułu delegowany prokurator europejski prowadzący sprawę może skorzystać, zgodnie z art. 13 ust. 1, z uprawnień prokuratora krajowego swojego państwa członkowskiego, by wystąpić o pomoc prawną w sprawach karnych do organów państw trzecich, na podstawie umów międzynarodowych zawartych przez to państwo członkowskie lub mającego zastosowanie prawa krajowego oraz, jeżeli jest to konieczne, za pośrednictwem właściwych organów krajowych. W takim przypadku delegowany prokurator europejski informuje organy państw trzecich, że dowody zgromadzone na tej podstawie zostaną wykorzystane przez Prokuraturę Europejską do celów niniejszego rozporządzenia, i w stosownych przypadkach stara się uzyskać zgodę tych organów na takie wykorzystanie dowodów. W każdym przypadku państwo trzecie jest odpowiednio informowane o tym, że końcowym odbiorcą odpowiedzi na wniosek jest Prokuratura Europejska.

Jeżeli Prokuratura Europejska nie może wykonywać swoich funkcji na podstawie stosownej umowy międzynarodowej, o której mowa w ust. 3 lub 4 niniejszego artykułu, Prokuratura Europejska może również w konkretnej sprawie i w granicach swojej właściwości rzeczowej wystąpić o pomoc prawną w sprawach karnych do organów państw trzecich. Prokuratura Europejska spełnia warunki, które organy te mogą ustalić w odniesieniu do korzystania z informacji przekazanych przez nie na tej podstawie.

6. Z zastrzeżeniem pozostałych przepisów niniejszego rozporządzenia Prokuratura Europejska może, na wniosek, przekazać właściwym organom państw trzecich lub organizacjom międzynarodowym – do celu postępowań przygotowawczych lub wykorzystania jako dowodu w postępowaniach przygotowawczych – już posiadane informacje lub dowody. Po zasięgnięciu opinii stałej izby delegowany prokurator europejski prowadzący sprawę podejmuje decyzję w sprawie każdego takiego przekazania informacji lub dowodów zgodnie z prawem krajowym swojego państwa członkowskiego i niniejszym rozporządzeniem.

7. Jeżeli konieczne jest wystąpienie o ekstradycję, delegowany prokurator europejski prowadzący sprawę może zwrócić się do właściwego organu swojego państwa członkowskiego o wydanie wniosku o ekstradycję zgodnie z mającymi zastosowanie umowami lub prawem krajowym.