Artykuł 13

1. Jeżeli operator obiektu infrastruktury usługowej wymienionego w pkt 2 załącznika II do dyrektywy 2012/34/UE i wnioskodawca stwierdzą, że nie istnieją realne alternatywy oraz że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o dostęp do obiektu lub o świadczenie usługi w obiekcie w wyniku procedury koordynacyjnej, operator obiektu infrastruktury usługowej może odrzucić wniosek.

Jeżeli operator obiektu infrastruktury usługowej i wnioskodawca nie mogą porozumieć się w sprawie realnej alternatywy, operator obiektu infrastruktury usługowej może odrzucić wniosek, wskazując alternatywy, które uznaje za realne.

Wnioskodawca może złożyć skargę do organu regulacyjnego zgodnie z art. 13 ust. 5 dyrektywy 2012/34/UE.

2. Jeżeli operator obiektu infrastruktury usługowej i wnioskodawca wspólnie określili realne alternatywy, operator obiektu infrastruktury usługowej może odrzucić wniosek.

3. Operatorzy obiektów infrastruktury usługowej, o których mowa w art. 13 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE, uzasadniają wnioskodawcy na piśmie, dlaczego wniosek nie mógł zostać uwzględniony w wyniku procedury koordynacyjnej i dlaczego na podstawie dostępnych informacji uznają, że wszelkie proponowane alternatywy spełniają wymogi wnioskodawcy i są realne.

4. Operator obiektu infrastruktury usługowej, który odrzuca wniosek, wskazuje organowi regulacyjnemu oraz wnioskodawcy, na ich wniosek, powody odrzucenia, w tym rozważone alternatywy i wynik procedury koordynacyjnej.

5. W przypadkach, o których mowa w art. 12 ust. 5, operator obiektu infrastruktury usługowej może odrzucić wniosek bez konieczności spełnienia wymogów określonych w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.

6. Jeżeli wnioskodawca wielokrotnie nie zapłacił za już przyznane i wykorzystane prawa dostępu, operator obiektu infrastruktury usługowej może zażądać gwarancji finansowych w celu zabezpieczenia swoich uzasadnionych oczekiwań dotyczących przyszłych przychodów i wykorzystania obiektu. Informacje na temat takich gwarancji publikuje się w opisie obiektu infrastruktury usługowej.