Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/273 z dnia 11 grudnia 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, rejestru winnic, dokumentów towarzyszących i świadectw, rejestru przychodów i rozchodów, obowiązkowych deklaracji, powiadomień i publikowania zgłoszonych informacji, oraz uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do odpowiednich kontroli i kar, zmieniające rozporządzenia Komisji (WE) nr 555/2008, (WE) nr 606/2009 i (WE) nr 607/2009 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 436/2009 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/560
Sekcja II — DOKUMENTY TOWARZYSZĄCE DO CELÓW DOPUSZCZENIA DO SWOBODNEGO OBROTU PRZYWOŻONYCH PRODUKTÓW SEKTORA WINA
Artykuł 26
W mocyProcedura uproszczona
1. Dokumenty VI-1 sporządzone przez producentów wina w państwach trzecich, które przedstawiły specjalne gwarancje zaakceptowane przez Unię, wymienione w części IV sekcja B załącznika VII, są uważane za dokumenty VI-1 sporządzone przez właściwe organy i wyznaczone instytucje lub służby ujęte w wykazie w art. 51 ust. 1 w odniesieniu do odnośnych państw trzecich, pod warunkiem że producenci otrzymali indywidualne zezwolenie od właściwych organów tych państw trzecich i podlegają ich kontroli.
2. Zatwierdzeni producenci, o których mowa w ust. 1, wykorzystują dokumenty VI-1 i w szczególności podają w nich:
a) w rubryce 1 swoją nazwę i adresy oraz numery rejestracyjne w państwach trzecich wymienionych w części IV sekcja B załącznika VII;
b) w rubryce 9 nazwę i adres właściwego organu państwa trzeciego, który wydał im zezwolenie;
c) w rubryce 10 przynajmniej dane przewidziane w art. 21 lit. b).
Producenci składają podpis w przewidzianym do tego celu miejscu w rubrykach 9 i 10, wykreślając uprzednio słowa „nazwisko i tytuł urzędnika”.
Nie są wymagane pieczęcie, nazwa ani adres wyznaczonej instytucji lub służby.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.