Artykuł 2

1. Przy dokonywaniu wyceny rzeczoznawca uwzględnia okoliczności mające wpływ na oczekiwane przepływy pieniężne z tytułu aktywów i zobowiązań podmiotu oraz na mające do nich zastosowanie stopy dyskontowe, oraz stara się uczciwie przedstawić sytuację finansową podmiotu w kontekście możliwości i zagrożeń, jakie przed nim stoją.

2. Rzeczoznawca ujawnia i uzasadnia główne założenia przyjęte na potrzeby wyceny. Wszelkie dokonane w wycenie istotne odstępstwa od założeń przyjętych przez kierownictwo podmiotu na potrzeby przygotowania sprawozdania finansowego oraz obliczenia kapitału regulacyjnego i wymogów kapitałowych podmiotu są oparte na najlepszych dostępnych informacjach.

3. Rzeczoznawca zapewnia najlepsze oszacowanie punktowe wartości danego składnika aktywów, zobowiązań lub ich kombinacji. W stosownych przypadkach wyniki wyceny należy również podać w formie przedziału wartości.

4. Kryteria ustanowione w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wyceny poszczególnych aktywów i zobowiązań podmiotu stosuje się również do wyceny portfeli lub grup aktywów bądź kombinacji aktywów i zobowiązań, działalności lub podmiotu rozpatrywanego jako całość, jeśli wymagają tego okoliczności.

5. Wycena przewiduje podział wierzycieli na kategorie według kolejności zaspokajania ich roszczeń zgodnie z obowiązującym prawem upadłościowym i obejmuje następujące szacunki:

a) wartość roszczeń wierzycieli poszczególnych kategorii zgodnie z mającym zastosowanie prawem upadłościowym oraz, w stosownych przypadkach i o ile to możliwe, zgodnie z prawami umownymi przyznanymi wierzycielom;

b) przychody, jakie otrzymaliby wierzyciele poszczególnych kategorii, gdyby podmiot został objęty standardowym postępowaniem upadłościowym.

Przy obliczaniu szacunków na podstawie akapitu pierwszego lit. a) i b) rzeczoznawca może w odpowiednich przypadkach stosować kryteria określone w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/344 z dnia 14 listopada 2017 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria dotyczące metody wyceny różnicy w traktowaniu w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

6. W stosownych przypadkach i o ile to możliwe, biorąc pod uwagę ograniczenia czasowe i wiarygodność wyceny, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zażądać kilku wycen. W takim przypadku organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanawia kryteria w celu ustalenia, w jaki sposób wyceny te są wykorzystywane do celów określonych w art. 36 dyrektywy 2014/59/UE.