Artykuł 7

1. Wyceny do celów, o których mowa w art. 36 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2014/59/UE, opierają się na uczciwych i realistycznych założeniach i mają na celu zapewnienie, aby straty w ramach odpowiedniego scenariusza zostały w pełni ujęte. Jeżeli taka wycena jest dostępna, pomaga ona w określeniu – stosownie do przypadku – przez właściwy organ lub organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że instytucja jest „na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością”, jak określono w art. 32 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2014/59/UE. W oparciu o istniejące wytyczne organów nadzoru lub inne powszechnie uznane źródła określające kryteria, które mają na celu uczciwą i realistyczną wycenę różnych rodzajów aktywów i zobowiązań, rzeczoznawca może zakwestionować założenia, dane, metodyki i opinie, na których podmiot oparł swoje wyceny dokonane w ramach obowiązków w zakresie sprawozdawczości finansowej lub na potrzeby obliczenia kapitału regulacyjnego i wymogów kapitałowych, i nie uwzględnić ich w swojej wycenie.

2. Rzeczoznawca określa najodpowiedniejsze metody wyceny, które mogą opierać się na modelach wewnętrznych podmiotu, jeśli rzeczoznawca uzna to za stosowne, biorąc pod uwagę charakter ram zarządzania ryzykiem przez podmiot oraz jakość dostępnych danych i informacji.

3. Wyceny są zgodne z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości i ostrożnościowymi ramami regulacyjnymi.