Artykuł 11

1. W przypadku niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania zbiorczego generowanych na podstawie wniosku do właściwego podmiotu wydającego identyfikatory struktura identyfikatora obejmuje ciąg maksymalnie 100 znaków alfanumerycznych, który jest unikatowy dla danego opakowania zbiorczego i składa się z następujących elementów danych:

a) na pierwszej pozycji znaki alfanumeryczne, które stanowią kod identyfikujący podmiotu wydającego identyfikatory, przyznany na podstawie art. 3 ust. 4;

b) ciąg alfanumeryczny, w przypadku którego ryzyko odgadnięcia jest znikome, a w każdym przypadku niższe niż jeden na dziesięć tysięcy („numer seryjny”);

c) numer identyfikacyjny zakładu (jak określono w art. 16), w którym miał miejsce proces pakowania zbiorczego;

d) na ostatniej pozycji znacznik czasu w formie ciągu ośmiu znaków numerycznych w formacie RRMMDDhh, wskazujący datę i godzinę pakowania zbiorczego wyrobu.

2. Podmioty wydające identyfikatory są odpowiedzialne za wygenerowanie kodu składającego się z elementów wymienionych w ust. 1 lit. a), b) i c).

Podmioty wydające identyfikatory przygotowują i podają do wiadomości publicznej instrukcje dotyczące kodowania i dekodowania niepowtarzalnych identyfikatorów opakowania zbiorczego.

3. Podmioty gospodarcze dodają znacznik czasu, o którym mowa w ust. 1 lit. d), do kodu wygenerowanego przez podmiot wydający identyfikatory zgodnie z ust. 2.

4. Podmiot gospodarczy może uzupełnić niepowtarzalny identyfikator opakowania zbiorczego o dodatkowe informacje, pod warunkiem że maksymalna liczba znaków określona w ust. 1 nie zostanie przekroczona. Wszelkie tego rodzaju informacje mogą być zamieszczane wyłącznie po danych, o których mowa w ust. 1.