Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Tekst mający znaczenie dla EOG. )

Rozdział V — SYSTEM REPOZYTORIÓW

Artykuł 27

W mocy

Repozytorium wtórne

1. Ustanawia się jedno repozytorium wtórne zawierające kopię wszystkich danych zawartych w repozytoriach pierwotnych. Podmiot prowadzący repozytorium wtórne jest wybierany spośród dostawców repozytoriów pierwotnych zgodnie z procedurą określoną w załączniku I część B.

2. Repozytorium wtórne zawiera interfejsy graficzne i inne niż graficzne, w tym interfejs programowania aplikacji, stacjonarne i mobilne interfejsy użytkownika zawierające aplikację kontrolną dla wiodących mobilnych systemów operacyjnych, umożliwiające państwom członkowskim i Komisji dostęp do danych przechowywanych w systemie repozytoriów i ich przeszukiwanie, za pomocą wszystkich powszechnie dostępnych funkcji przeszukiwania baz danych, w tym strukturalnego języka zapytań (SQL) lub równoważnej składni do celów tworzenia własnych zapytań, w szczególności poprzez zdalne przeprowadzanie operacji, które wymieniono poniżej:

a) wyszukiwanie wszelkich informacji dotyczących jednego niepowtarzalnego identyfikatora lub większej ich liczby, w tym porównywanie oraz kontrolę krzyżową większej liczby niepowtarzalnych identyfikatorów oraz związanych z nimi informacji, zwłaszcza dotyczących ich lokalizacji w łańcuchu dostaw;

b) tworzenie wykazów i statystyk dotyczących między innymi zapasów produktów oraz danych dotyczących przychodów i rozchodów, związanych z jednym lub wieloma elementami zgłoszonych informacji wymienionych w polach danych w załączniku II;

c) identyfikacja wszystkich wyrobów tytoniowych, które zostały zgłoszone przez podmiot gospodarczy do systemu, w tym wyrobów zgłoszonych jako odzyskane, wycofane, skradzione, zaginione lub przeznaczone do zniszczenia.

3. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, umożliwiają każdemu państwu członkowskiemu i Komisji skonfigurowanie własnych zasad dotyczących:

a) automatycznych ostrzeżeń opartych na wyjątkach i konkretnych zdarzeniach, takich jak gwałtowne wahania lub nieprawidłowości w obrocie handlowym, próby wprowadzenia do systemu powtarzających się identyfikatorów, dezaktywacja identyfikatorów, o której mowa w art. 15 ust. 4, art. 17 ust. 4 i art. 19 ust. 4, lub jeżeli wyrób wskazany przez operatora gospodarczego został skradziony lub zaginął;

b) otrzymywania okresowych sprawozdań na podstawie dowolnej kombinacji elementów zgłoszonych informacji wymienionych w polu danych w załączniku II;

c) pulpitów dostosowanych do indywidualnych potrzeb, do stacjonarnych interfejsów.

4. Automatyczne ostrzeżenia i sprawozdania okresowe, o których mowa w ust. 3, przekazywane są na adresy odbiorców wskazane przez państwa członkowskie i Komisję, takie jak indywidualne adresy e-mail lub adresy protokołu internetowego (IP) należące do systemów zewnętrznych wykorzystywanych i zarządzanych przez organy krajowe lub Komisję.

5. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, umożliwiają państwom członkowskim i Komisji:

a) łączenie się na odległość z danymi przechowywanymi w systemie repozytoriów za pomocą wybranego przez państwa członkowskie i Komisję oprogramowania analitycznego;

b) oznaczanie poszczególnych punktów danych do celów analitycznych, ze znacznikami i ich wartościami przechowywanymi w repozytorium wtórnym oraz widocznymi dla wszystkich lub tylko wybranych użytkowników;

c) wysyłanie elementów danych zewnętrznych, takich jak wzorce normalizacji marki, które mogą być wymagane w celu poprawy funkcji analizy danych.

6. Interfejsy użytkownika, o których mowa w ust. 2, są dostępne we wszystkich językach urzędowych Unii.

7. Ogólny czas reakcji repozytorium na jakikolwiek już ustanowiony rodzaj zapytania lub pojawiające się ostrzeżenie, bez względu na szybkość połączenia internetowego użytkownika końcowego, powinien wynosić nie więcej niż 10 sekund dla danych przechowywanych przez okres krótszy niż 2 lata i nie więcej niż 15 sekund dla danych przechowywanych przez co najmniej 2 lata, w co najmniej 99 % wszystkich już ustanowionych rodzajów zapytań i automatycznych ostrzeżeń przewidzianych w ust. 2 i 3. Dostawca repozytorium wtórnego przygotowuje zbiory danych niezbędne do udzielenia odpowiedzi, zgodnie z wyznaczonymi terminami, na każde nowe zapytanie lub pojawienie się ostrzeżenia w terminie 4 tygodni od otrzymania wniosku od państw członkowskich lub Komisji. Po upływie tego okresu nowe rodzaje zapytań lub ostrzeżeń uznaje się za ustalone do celów terminów odpowiedzi określonych w niniejszym ustępie.

8. Jeśli chodzi o poszczególne punkty danych i wiadomości ogólny czas pomiędzy momentem otrzymania danych dotyczących zdarzenia a ich udostępnieniem, za pośrednictwem interfejsu graficznego lub innego niż graficzny, w repozytoriach pierwotnych i wtórnych powinien wynosić nie więcej niż 60 sekund w co najmniej 99 % wszystkich przypadków związanych z transferem danych. Jeśli chodzi o specjalne analityczne zbiory danych ogólny czas pomiędzy momentem otrzymania danych dotyczących zdarzenia a ich udostępnieniem, za pośrednictwem interfejsu graficznego, w repozytoriach wtórnych powinien wynosić nie więcej niż 24 godziny w co najmniej 99 % wszystkich przypadków związanych z transferem danych.

9. Repozytorium umożliwia otrzymywanie, przechowywanie i udostępnianie plików prostych offline do celów aktualizacji urządzeń służących do weryfikacji, stosowanych przez państwa członkowskie do dekodowania niepowtarzalnych identyfikatorów offline.

10. Dostawca repozytorium wtórnego ustanawia i obsługuje rejestr informacji przekazanych mu zgodnie z art. 20 ust. 3. Dostawca repozytorium wtórnego prowadzi rejestr informacji przechowywanych w rejestrze tak długo, jak działa system identyfikowalności.

Podmioty wydające identyfikatory i dostawcy repozytoriów pierwotnych mogą mieć dostęp do rejestru, o którym mowa w akapicie pierwszym, w celu walidacji wiadomości wysyłanych do nich przez producentów i importerów.

11. Państwa członkowskie i Komisja zachowują prawo do zawierania dodatkowych umów o gwarantowanym poziomie usług z dostawcą repozytorium wtórnego do celów zawierania z nim umów na dodatkowe usługi, które nie są przewidziane w niniejszym rozporządzeniu. Dostawca repozytorium wtórnego może pobierać proporcjonalne opłaty za świadczenie takich dodatkowych usług.

12. Usługi gromadzenia i przechowywania danych w repozytoriach, świadczone na rzecz państw członkowskich i Komisji na podstawie niniejszego artykułu, spełniają wymogi określone w rozporządzeniu (UE) nr 910/2014, w szczególności umożliwiają wykorzystanie rozwiązań wielokrotnego użytku stanowiących elementy składowe w ramach części telekomunikacyjnej instrumentu „Łącząc Europę”.

13. Dostawca repozytorium wtórnego organizuje co najmniej jedną całodniową sesję szkolenia technicznego rocznie dla użytkowników z każdego państwa członkowskiego i z Komisji na temat korzystania z interfejsów użytkownika, o których mowa w ust. 2. Dostawca repozytorium wtórnego opracowuje również i aktualizuje pełen zestaw dokumentacji technicznej i dokumentacji użytkownika dla właściwych organów dostępny we wszystkich językach urzędowych Unii.

14. Dostawca repozytorium wtórnego zapewnia aplikację kontrolną dla wiodących mobilnych systemów operacyjnych, która umożliwia państwom członkowskim i Komisji łączenie się z repozytorium wtórnym za pośrednictwem mobilnych interfejsów użytkownika, o których mowa w ust. 2.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.