Artykuł 23

1. Izba odwoławcza odrzuca odwołanie jako niedopuszczalne w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) jeżeli odwołanie nie zostało złożone w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o decyzji, od której służy odwołanie;

b) jeżeli odwołanie jest niezgodne z art. 66 i 67 rozporządzenia (UE) 2017/1001 lub z wymogami określonymi w art. 21 ust. 1 lit. d) i art. 21 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, chyba że braki zostaną uzupełnione w terminie czterech miesięcy od daty powiadomienia o decyzji, od której służy odwołanie;

c) jeżeli odwołanie nie spełnia wymogów określonych w art. 21 ust. 1 lit. a), b), c) i e) i wnoszący odwołanie, pomimo poinformowania go o tym przez izbę odwoławczą, nie uzupełni braków w terminie wskazanym w tym celu przez izbę odwoławczą;

d) jeżeli uzasadnienie nie zostało złożone w terminie czterech miesięcy od daty powiadomienia o decyzji, od której służy odwołanie;

e) jeżeli uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 22 ust. 1 lit. a) i b) i wnoszący odwołanie, pomimo poinformowania go o tym przez izbę odwoławczą, nie uzupełni braków w terminie wskazanym w tym celu przez izbę odwoławczą lub nie przedłoży tłumaczenia uzasadnienia w ciągu jednego miesiąca od daty złożenia oryginalnego uzasadnienia zgodnie z art. 22 ust. 2.

2. Jeżeli odwołanie wydaje się niedopuszczalne, przewodniczący izby odwoławczej, której przydzielono sprawę zgodnie z art. 35 ust. 1, może zwrócić się do izby odwoławczej o niezwłoczne przyjęcie decyzji o dopuszczalności odwołania przed powiadomieniem pozwanego o odwołaniu lub o uzasadnieniu, w zależności od przypadku.

3. Izba odwoławcza uznaje odwołanie za niewniesione, jeżeli opłata za odwołanie została uiszczona po upływie terminu określonego w art. 68 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2017/1001. W takim przypadku zastosowanie ma ust. 2 niniejszego artykułu.