Artykuł 5

1. Jeżeli opłata za sprzeciw nie została uiszczona przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001, sprzeciw uznaje się za niewniesiony. Jeżeli opłata za sprzeciw została uiszczona po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, jest ona zwracana stronie wnoszącej sprzeciw.

2. Jeżeli sprzeciw został wniesiony po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności.

3. Jeżeli sprzeciw został wniesiony w języku, który nie jest jednym z języków Urzędu zgodnie z wymogiem w art. 146 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001, lub jeżeli sprzeciw jest niezgodny z art. 2 ust. 2 lit. a), b) lub c) niniejszego rozporządzenia i jeżeli braki te nie zostały uzupełnione przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności.

4. Jeżeli strona wnosząca sprzeciw nie przedkłada tłumaczenia wymaganego na mocy art. 146 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/1001, sprzeciw jest odrzucany z powodu jego niedopuszczalności. Jeżeli strona wnosząca sprzeciw przedkłada niepełne tłumaczenie, części sprzeciwu, która nie została przetłumaczona, nie uwzględnia się w rozpatrywaniu dopuszczalności.

5. Jeżeli sprzeciw jest niezgodny z przepisami art. 2 ust. 2 lit. d)–h), Urząd powiadamia o tym odpowiednio stronę wnoszącą sprzeciw, wzywając ją do uzupełnienia stwierdzonych braków w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli braki nie zostaną uzupełnione przed upływem tego terminu, Urząd odrzuca sprzeciw z powodu jego niedopuszczalności.

6. Urząd powiadamia zgłaszającego o każdym ustaleniu zgodnie z ust. 1, że sprzeciw uznaje się za niewniesiony, oraz o każdej decyzji o odrzuceniu sprzeciwu z powodu jego niedopuszczalności zgodnie z ust. 2, 3, 4 lub 5. Jeżeli sprzeciw zostaje odrzucony w całości jako niedopuszczalny zgodnie z ust. 2, 3, 4 lub 5, przed powiadomieniem, o którym mowa w art. 6 ust. 1, nie wydaje się decyzji w sprawie kosztów.