Artykuł 3

1. Oprócz wydawania jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa jest odpowiedzialny za następujące zadania:

a) planowanie, wdrażanie i monitorowanie wykonywanych działań w zakresie oceny;

b) ustanawianie mechanizmów koordynacji między odpowiednimi stronami.

2. Organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa oraz krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności akceptują wstępne zaangażowanie na żądanie wnioskodawcy i udzielają wszelkich wyjaśnień, o które wystąpił wnioskodawca w kontekście wstępnego zaangażowania.

3. Na potrzeby wydawania jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa i krajowe organy ds. bezpieczeństwa właściwe dla planowanego obszaru działalności gromadzą we własnym zakresie następujące informacje:

a) wszystkie istotne informacje dotyczące różnych etapów oceny, z uwzględnieniem powodów podjęcia decyzji w trakcie oceny oraz ustalenia wszelkich ograniczeń lub warunków użytkowania, które należy określić w jednolitym certyfikacie bezpieczeństwa;

b) wynik oceny, w tym podsumowanie wniosków oraz, w stosownych przypadkach, opinia dotycząca wydania jednolitego certyfikatu bezpieczeństwa.

4. W przypadku gdy Agencja pełni funkcje organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, gromadzi ona informacje, o których mowa w ust. 3 lit. b), w ostatecznym wyniku oceny.

5. Agencja monitoruje terminy ważności wszystkich ważnych jednolitych certyfikatów bezpieczeństwa dla obszaru działalności obejmującego więcej niż jedno państwo członkowskie i dzieli się informacjami z właściwymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.

6. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa dzielą się z Agencją oraz pozostałymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa właściwymi dla planowanego obszaru działalności wszystkimi istotnymi informacjami, które mogą mieć wpływ na proces oceny bezpieczeństwa.

7. Agencja bezpłatnie publikuje we wszystkich językach urzędowych Unii i aktualizuje instrukcję składania wniosków opisującą i, w razie konieczności, wyjaśniającą wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Instrukcja składania wniosków musi również zawierać formularze opracowane przez Agencję we współpracy z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa.

8. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa bezpłatnie publikują i aktualizują instrukcje składania wniosków opisujące i, w stosownych przypadkach, wyjaśniające przepisy krajowe, które mają zastosowanie do planowanego obszaru działalności, a także stosowne krajowe przepisy proceduralne.

9. Agencja i krajowy organ ds. bezpieczeństwa ustanawiają wewnętrzne zasady lub procedury na potrzeby zarządzania procesem oceny bezpieczeństwa. Takie zasady lub procedury muszą uwzględniać porozumienia, o których mowa w art. 11 dyrektywy (UE) 2016/798.

10. Każdy jednolity certyfikat bezpieczeństwa otrzymuje niepowtarzalny europejski numer identyfikacyjny (EIN). Agencja określa strukturę i zawartość EIN oraz udostępnia je na swojej stronie internetowej.

11. W przypadku gdy wnioskodawca wskazuje we wniosku, że zamierza obsługiwać trasę do stacji w sąsiednich państwach członkowskich o podobnej charakterystyce sieci i podobnych zasadach działania, gdy stacje te są położone w pobliżu granicy, jednolity certyfikat bezpieczeństwa pozostaje ważny do tych stacji bez konieczności ubiegania się o rozszerzenie obszaru działalności, po konsultacji organu ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa sąsiednich państw członkowskich. Krajowe organy ds. bezpieczeństwa danych państw członkowskich potwierdzają organowi ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa, że odpowiednie zgłoszone przepisy i wymogi krajowe dotyczące odpowiednich umów transgranicznych są spełnione, zanim organ ten wyda jednolity certyfikat bezpieczeństwa.

12. Do celów oceny wniosków organ ds. certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa akceptuje zezwolenia, świadectwa uznania lub certyfikaty produktów lub usług świadczonych przez przedsiębiorstwa kolejowe lub ich wykonawców, partnerów lub dostawców, przyznane zgodnie ze stosownymi przepisami unijnymi, jako dowód zdolności przedsiębiorstwa kolejowego do spełnienia odpowiednich wymogów określonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2018/762 (

2

).