Rozporządzenie Komisji (UE) 2018/782 z dnia 29 maja 2018 r. ustanawiające metodologiczne zasady oceny ryzyka oraz zaleceń związanych z zarządzaniem ryzykiem, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 470/2009 (Tekst mający znaczenie dla EOG. )
Załącznik II
W mocyZasady metodologiczne zaleceń w odniesieniu do zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009
I. OBLICZANIE MAKSYMALNYCH LIMITÓW POZOSTAŁOŚCI
I.1.
Wyznaczanie wartości liczbowych maksymalnych limitów pozostałości
I.1.1
W przypadkach, w których określanie wartości liczbowych maksymalnych limitów pozostałości jest uznane za właściwe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, maksymalne limity pozostałości są na ogół zalecane dla tkanek jadalnych wymienionych poniżej:
a) dla ssaków innych niż świniowate: mięśnie, tłuszcz, wątroba i nerka;
b) dla świniowatych i drobiu: mięśnie, tłuszcz i skóra w naturalnych proporcjach, wątroba i nerka;
c) dla ryb: mięśnie i skóra w naturalnych proporcjach;
d) jeżeli substancja ma być stosowana u gatunków zwierząt hodowanych w celu produkcji mleka, jaj lub miodu, maksymalne limity pozostałości są zalecane odpowiednio dla mleka, jaj lub miodu, tam gdzie to możliwe. Jeżeli chodzi o tkanki, zalecenia dotyczące maksymalnych limitów pozostałości w mleku, jajach i miodzie opierają się na danych prezentujących profil zanikania pozostałości w tych towarach. Jeżeli takie dane nie są dostępne, konieczne może okazać się zarezerwowanie niewykorzystanej części dopuszczalnego dziennego spożycia na potrzeby ustalenia w przyszłości maksymalnych limitów pozostałości w tych towarach (sekcja II.5).
I.1.2.
Przy określaniu maksymalnych limitów pozostałości uwzględnia się następujące kwestie:
a) dopuszczalne dzienne spożycie (lub w stosownych przypadkach inne ograniczenie) – maksymalne limity pozostałości zaleca się na poziomie, który zapewnia, by narażenie konsumenta na dane pozostałości było niższe niż dopuszczalne dzienne spożycie;
b) proponowaną pozostałość znacznikową;
c) stosunek pozostałości znacznikowej do łącznych pozostałości;
d) rozmieszczenie pozostałości w tkankach jadalnych – poszczególne maksymalne limity pozostałości proponowane dla różnych tkanek jadalnych powinny odzwierciedlać rozmieszczenie pozostałości w tych tkankach. W przypadkach gdy pozostałości w tkance szybko spadają poniżej granicy oznaczalności metody analitycznej (najmniejsze zmierzone stężenie analitu, powyżej którego możliwe jest oznaczenie analitu z określonym stopniem dokładności i precyzji), nie jest możliwe określenie maksymalnych limitów pozostałości odzwierciedlających rozmieszczenie pozostałości w tkankach. W takim przypadku wyznacza się maksymalne limity pozostałości w wysokości dwukrotności granicy oznaczalności, aby zapewnić wartość maksymalnego limitu pozostałości na potrzeby stosowania w obserwacji pozostałości. Tam, gdzie to możliwe, tkanką wybraną do celów monitorowania pozostałości jest ta, w przypadku której maksymalny limit pozostałości określono z uwzględnieniem rozmieszczenia pozostałości w tkankach;
e) ogólne narażenie konsumenta na pozostałości – należy wykazać, że pozostaje ono poniżej dopuszczalnego dziennego spożycia w oparciu o poziomy pozostałości obserwowane w badaniach nad zanikaniem pozostałości i przy użyciu standardowego koszyka spożywczego (zob. poniżej).
I.1.3.
Przy wyznaczaniu maksymalnych limitów pozostałości zakłada się, że konsument każdego dnia spożywa standardowy koszyk spożywczy produktów pochodzenia zwierzęcego. Bezpieczeństwo konsumentów zapewnia się, utrzymując łączną ilość pozostałości w standardowym koszyku spożywczym poniżej poziomu dopuszczalnego dziennego spożycia.
Standardowy koszyk spożywczy składa się z ilości towarów żywnościowych podanych w poniższej tabeli:
Ssaki
Drób
Ryby
Pszczoły
Mięśnie
0,300 kg
Mięśnie
0,300 kg
Mięśnie i skóra w naturalnych proporcjach
0,300 kg
Miód
0,020 kg
Tłuszcz
0,050 kg (1)
Tłuszcz i skóra w naturalnych proporcjach
0,090 kg
Wątroba
0,100 kg
Wątroba
0,100 kg
Nerka
0,050 kg
Nerka
0,010 kg
Mleko
1,500 kg
Jaja
0,100 kg
(1) Tłuszcz i skóra w naturalnych proporcjach w odniesieniu do świń.
I.1.4.
Korzystając z danych na temat zanikania pozostałości, łączne obciążenie pozostałościami w standardowym koszyku spożywczym oblicza się na podstawie zaobserwowanych poziomów pozostałości w każdym punkcie czasowym na krzywej zanikania pozostałości, tak aby określić punkt czasowy, w którym łączne obciążenie pozostałościami spada poniżej poziomu dopuszczalnego dziennego spożycia. Jeżeli dostępne jest pełne dopuszczalne dzienne spożycie, to te poziomy pozostałości, w stosownych przypadkach zaokrąglone (zazwyczaj w przypadku tkanek z dokładnością do 50 μg/kg), uznaje się za potencjalne maksymalne limity pozostałości. Uwzględnia się również czynniki wymienione w sekcji II pkt 1–7, a w stosownych przypadkach (np. jeśli nie jest dostępne pełne dopuszczalne dzienne spożycie) używa się następnego punktu czasowego na krzywej zanikania pozostałości jako punktu, na podstawie którego wyznacza się maksymalne limity pozostałości.
I.1.5.
Po wyznaczeniu maksymalnych limitów pozostałości oblicza się teoretyczne maksymalne dzienne pobranie pozostałości, przy wykorzystaniu standardowego koszyka spożywczego i założeniu, że pozostałości występują we wszystkich towarach żywnościowych w granicach proponowanych maksymalnych limitów pozostałości. Teoretyczne maksymalne dzienne pobranie oblicza się, dodając do siebie narażenie na pozostałości ze wszystkich tkanek wynikające z następującego wyliczenia:
Ilość na tkankę jadalną lub produkt = (proponowany maksymalny limit pozostałości dla tkanki lub produktu x (razy) dzienne spożycie tkanki lub produktu)/(podzielone przez) stosunek pozostałości znacznikowej do łącznych pozostałości w tkance lub produkcie.
I.2.
Klasyfikacja „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany”
I.2.1.
Klasyfikację „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany” można zalecać w przypadkach, gdy widać wyraźnie, że określenie wartości liczbowych maksymalnych limitów pozostałości nie jest konieczne w celu ochrony konsumentów. Klasyfikację „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany” można zalecać, gdy narażenie konsumenta na pozostałości zawsze pozostaje poniżej progu bezpieczeństwa (poniżej dopuszczalnego dziennego spożycia lub innego ograniczenia).
I.2.2.
Substancje można uznać za potencjalnie kwalifikujące się do statusu „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany”, jeżeli spełniają co najmniej jedno z wymienionych poniżej kryteriów. Należy jednak zauważyć, że spełnienie co najmniej jednego z tych kryteriów nie jest uznawane za automatycznie oznaczające, że należy zalecać status „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany”. Przed podjęciem decyzji należy przeprowadzić pełną ocenę następującej specyfiki wszystkich poszczególnych substancji:
a) substancje endogenne, w szczególności jeżeli narażenie na pozostałości ma jedynie niewielki wpływ na ogólne narażenie na substancję;
b) substancje, które są głównymi składnikami odżywczymi lub typowymi składnikami diety u ludzi i zwierząt;
c) substancje, w odniesieniu do których nie zidentyfikowano aktywności farmakologicznej uznanej za biologicznie istotną;
d) substancje, które wykazują niską toksyczność w następstwie narażenia drogą pokarmową;
e) substancje, które nie są wchłaniane lub są słabo wchłaniane w przewodzie pokarmowym lub w miejscach stosowania miejscowego (np. skóra lub oczy);
f) substancje, które są szybko i w dużym zakresie detoksykowane lub wydalane;
g) substancje, co do których udowodniono, że nie powodują występowania wykrywalnych pozostałości w żywności pochodzącej od zwierząt mających styczność z tymi substancjami.
I.2.3.
W niektórych przypadkach zalecenie „maksymalny limit pozostałości nie jest wymagany” może obejmować ograniczenie dotyczące sposobu, w jaki należy stosować substancję (na przykład ograniczenie „wyłącznie do stosowania na skórę” można zalecać w przypadkach, w których jest jasne, że w następstwie stosowania na skórę nie powstaną dane pozostałości, ale nie można wykluczyć możliwości występowania szkodliwych pozostałości w wyniku podania substancji inną drogą).
II. DOSTĘPNOŚĆ ALTERNATYWNYCH PRODUKTÓW LECZNICZYCH I INNE ZASADNE CZYNNIKI
II.1.
Dostępność alternatywnych produktów leczniczych
Potrzeba zastosowania substancji w celu uniknięcia niepotrzebnego cierpienia danych zwierząt lub zapewnienia bezpieczeństwa osób leczących te zwierzęta mogą stanowić istotne czynniki, które należy wziąć pod uwagę w przypadkach, w których brakuje praktycznych alternatywnych sposobów leczenia. Względy te mogą uzasadnić akceptowanie ograniczonych pakietów danych zgodnie z zaleceniami przedstawionymi przez Agencję w „Wytycznych w sprawie wymagań dotyczących danych w zakresie bezpieczeństwa i pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do rzadkich zastosowań lub stosowania u rzadkich gatunków/na ograniczony rynek”
(
29
). Czynniki te można również rozważać w powiązaniu z potrzebą określenia maksymalnych limitów pozostałości na poziomie, który umożliwi opracowywanie produktu z wykonalnym okresem karencji zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
30
).
II.2.
Aspekty technologiczne produkcji żywności i paszy
II.2.1.
W stosownych przypadkach należy zwrócić uwagę na możliwy wpływ mikrobiologicznie czynnych pozostałości na mikroorganizmy stosowane w przemysłowym przetwórstwie spożywczym, w szczególności przy wyrobie produktów mleczarskich.
II.2.2.
Informacje na temat badań, które należy uwzględnić w celu zajęcia się tą kwestią, są wyszczególnione w załączniku I sekcja III.6.
II.2.3.
Zalecane maksymalne limity pozostałości określa się na poziomie zapewniającym brak negatywnego wpływu na przetwórstwo spożywcze (np. mleczarskie kultury starterowe).
II.3.
Wykonalność kontroli
II.3.1.
W przypadku niektórych substancji, dla których określenie wartości liczbowych maksymalnych limitów pozostałości nie jest wykonalne (np. substancji, które mogą występować naturalnie w produktach pochodzenia zwierzęcego), wykonalność kontroli pozostałości rozpatruje się osobno w indywidualnych przypadkach. Przy ustalaniu wykonalności uwzględnia się potencjalne ryzyko, jakie te substancje stwarzają dla konsumenta.
II.3.2.
W przypadkach, w których zanikanie pozostałości do momentu osiągnięcia zalecanego maksymalnego limitu pozostałości może trwać dłużej w jednym rodzaju (lub większej ich liczbie) tkanki niż w innych, zalecane jest, jeżeli dostępna jest cała tusza, by tkankami wybranymi w celu monitorowania pozostałości były te, w których zanikanie pozostałości do poziomu maksymalnego limitu pozostałości następuje najwolniej, jako że zgodność z maksymalnym limitem pozostałości w tej tkance będzie oznaczać również zachowanie tej zgodności w innych tkankach. Jest to szczególnie prawdopodobne w przypadkach, gdy pozostałości utrzymują się na niskim poziomie w co najmniej jednej tkance we wszystkich punktach czasowych i w rezultacie zalecane wartości maksymalnych limitów pozostałości dla tej tkanki (lub tych tkanek) opierają się na granicy oznaczalności metody analitycznej.
II.4.
Warunki wykorzystywania i stosowania substancji w weterynaryjnych produktach leczniczych, dobre praktyki stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych i produktów biobójczych, prawdopodobieństwo niewłaściwego stosowania lub stosowania niezgodnego z prawem oraz inne istotne czynniki
II.4.1.
W przypadku substancji, które mają być stosowane u gatunków zwierząt hodowanych w celu produkcji mleka lub jaj, uwzględnia się możliwość zalecania maksymalnych limitów pozostałości w tych towarach. W przypadkach, w których nie można zalecać maksymalnych limitów pozostałości w mleku lub jajach ze względów bezpieczeństwa, należy wskazać, że substancje te nie powinny być stosowane u zwierząt, których mleko lub jaja są przeznaczone do spożycia przez ludzi.
II.4.2.
W stosownych przypadkach rozważa się zalecenie ograniczenia stosowania danej substancji. Przykładowo jeżeli przedstawione dane na temat pozostałości dotyczą jedynie stosowania danej substancji na skórę i występują obawy, że poziomy pozostałości w żywności pochodzenia zwierzęcego byłyby znacznie wyższe, jeśli substancja byłaby podawana inną drogą, należy zwrócić uwagę, by zalecać ograniczenie stosowania tej substancji do drogi dermalnej.
II.4.3.
Jeżeli wyznaczenie maksymalnych limitów pozostałości może zwiększać prawdopodobieństwo niewłaściwego stosowania lub stosowania niezgodnego z prawem danej substancji (na przykład stosowania jako stymulator wzrostu), należy to wyraźnie zaznaczyć. Podobnie jeżeli wyznaczenie maksymalnych limitów pozostałości może wspomagać dobre praktyki i ograniczać niewłaściwe stosowanie lub stosowanie niezgodne z prawem, można to również zaznaczyć.
II.4.4.
W poszczególnych przypadkach, w których istnieją dowody wskazujące na to, że występują konkretne istotne obawy dotyczące stosowania substancji farmakologicznie czynnej, można również brać pod uwagę inne czynniki. Zgodnie z zasadą ogólną w ocenach maksymalnych limitów pozostałości nie bierze się pod uwagę wpływu przetwórstwa spożywczego (w szczególności gotowania) na pozostałości. Jeżeli jednak dostępne są dane wskazujące, że przetwórstwo spożywcze może zwiększać poziomy danych pozostałości, należy wziąć pod uwagę potencjalny wpływ na zdrowie konsumentów.
II.5.
Potrzeba zachowania niewykorzystanej części dopuszczalnego dziennego spożycia
II.5.1.
Ponieważ nie da się dokładnie przewidzieć przyszłego zastosowania substancji u innego gatunku, a także w celu zwiększenia dostępności weterynaryjnych produktów leczniczych, jako zasadę ogólną należy przyjąć, że jeśli nie proponuje się maksymalnych limitów pozostałości dla wszystkich towarów żywnościowych zawartych w standardowym koszyku spożywczym, odpowiednia część dopuszczalnego dziennego spożycia powinna pozostać niewykorzystana.
II.5.2.
Chociaż zastosowania maksymalnych limitów pozostałości zazwyczaj koncentrują się na tkankach, należy również rozpatrzyć potencjalne przyszłe zastosowania dotyczące mleka, jaj i miodu. Ogólnie rzecz biorąc, powinno się rezerwować część dopuszczalnego dziennego spożycia na potrzeby przyszłych zastosowań, a maksymalne limity pozostałości wykorzystujące pełne dopuszczalne dzienne spożycie powinno się akceptować tylko w wyjątkowych przypadkach.
II.5.3.
Przy rozpatrywaniu potrzeby zachowania niewykorzystanej części dopuszczalnego dziennego spożycia należy wziąć pod uwagę szereg czynników dotyczących danych substancji, w tym:
a) informacje związane z prawdopodobną użytecznością substancji u innych gatunków (np. wskazanie u pierwotnego gatunku, mechanizm działania, znana toksyczność danej substancji przy stosowaniu u innych gatunków);
b) dane fizykochemiczne i farmakokinetyczne mogące wskazywać prawdopodobne rozmieszczenie substancji w mleku, jajach i miodzie;
c) fakt, czy planowane wykorzystanie substancji wymaga maksymalnych limitów pozostałości wykorzystujących prawie całe dopuszczalne dzienne spożycie oraz czy istnieją szczególne względy (takie jak obawy dotyczące dostępności), które uzasadniają zalecanie maksymalnych limitów pozostałości ograniczających możliwości przyszłego rozwoju substancji;
d) rozpatrzenie istniejących zastosowań substancji w dziedzinach innych niż weterynaria oraz narażenia konsumentów mogącego wynikać z tych zastosowań (jak wskazano w sekcji II.6).
II.6.
Narażenie pochodzące z innych źródeł (łączne narażenie na substancje podwójnego zastosowania)
II.6.1.
Aby zapewnić uwzględnienie wszystkich źródeł narażenia konsumentów na substancję, bierze się pod uwagę wszystkie znane zastosowania tej substancji i szacuje się narażenie konsumentów wynikające z tych zastosowań. Proponowane poziomy maksymalnych limitów pozostałości muszą zapewniać, by łączna ilość pozostałości ze wszystkich źródeł, których spożycia można się spodziewać, nie przekraczała dopuszczalnego dziennego spożycia.
II.6.2.
W przypadku substancji stosowanych także jako środki ochrony roślin ogólne wytyczne liczbowe dotyczące części dopuszczalnego dziennego spożycia, którą można zarezerwować na stosowanie do celów weterynaryjnych, wynoszą 45 % dopuszczalnego dziennego spożycia.
II.6.3.
Gdy pozwala na to istniejące zezwolenie na środek ochrony roślin i dostępne są wystarczające dane na temat spożycia środków ochrony roślin, możliwe jest przydzielenie większej części dopuszczalnego dziennego spożycia na stosowanie do celów weterynaryjnych, bez przekraczania tego dopuszczalnego dziennego spożycia. Aby określić dostępną część dopuszczalnego dziennego spożycia, bierze się pod uwagę maksymalny limit pozostałości przyjęty w przypadku danego środka ochrony roślin.
II.6.4.
Ponieważ metodologia wykorzystywana przy wyznaczaniu maksymalnych limitów pozostałości środków ochrony roślin zawartych w tkankach jadalnych różni się od metodologii stosowanej do celów weterynaryjnych, należy zachować ostrożność przy dodawaniu do siebie szacunkowego narażenia wynikającego z różnych metodologii.
II.6.5.
W przypadku substancji podwójnego zastosowania używanych jako produkty biobójcze w hodowli zwierząt należy stosować się do wytycznych Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w sprawie charakterystyki ryzyka i oceny maksymalnych limitów pozostałości produktów biobójczych (
31
).
II.6.6.
Jeżeli chodzi o dodatki paszowe, należy sprawdzić w rejestrze dodatków paszowych Unii Europejskiej, czy dana substancja została dopuszczona do stosowania w paszy. Przy ocenie takich substancji należy konsultować się z EFSA.
II.7.
Pozostałości w miejscu wstrzyknięcia
II.7.1.
Maksymalny limit pozostałości w mięśniach ustala się na poziomie umożliwiającym monitorowanie pozostałości w mięśniach poza miejscami wstrzyknięcia, ponieważ konsumenci zazwyczaj spożywają mięśnie niezawierające miejsc wstrzyknięcia, rzadko spożywają natomiast mięśnie zawierające miejsce wstrzyknięcia.
II.7.2.
W przypadku tych wstrzykiwanych substancji, dla których zanikanie pozostałości w miejscu wstrzyknięcia w porównaniu do maksymalnego limitu pozostałości w mięśniach skutkowałoby wydłużonymi (zaporowymi) okresami karencji, Agencja określa także wartość referencyjną pozostałości w miejscu wstrzyknięcia. Wartość referencyjną pozostałości w miejscu wstrzyknięcia ustala się na poziomie zapewniającym, by przy stosowaniu prawdopodobnego okresu karencji standardowy koszyk spożywczy zawierający 300 g mięśni obejmujących miejsce wstrzyknięcia zawierał ilość pozostałości poniżej dopuszczalnego dziennego spożycia.
II.7.3.
Wartość referencyjna pozostałości w miejscu wstrzyknięcia nie jest publikowana w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010; wartość ta jest dostępna wyłącznie w Europejskim Publicznym Sprawozdaniu Oceniającym maksymalne limity pozostałości i stosuje się ją przy wyznaczaniu okresu karencji dla danego weterynaryjnego produktu leczniczego.
III. ANALIZY MOŻLIWOŚCI EKSTRAPOLACJI MAKSYMALNYCH LIMITÓW POZOSTAŁOŚCI
III.1.
Ekstrapolację maksymalnych limitów pozostałości uznaje się za zgodną z wymogami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/880 (
32
).
III.2.
Dane, które mogą być przydatne w związku z analizą ekstrapolacji, przedkłada się jako część dokumentacji, jeżeli są dostępne.
(
1
) Dyrektywa 2004/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie harmonizacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania zasad dobrej praktyki laboratoryjnej i weryfikacji jej stosowania na potrzeby badań substancji chemicznych (Dz.U. L 50 z 20.2.2004, s. 44).
(
2
) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. L 276 z 20.10.2010, s. 33).
(
3
) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11).
(
4
) Wymagania dotyczące danych w zakresie bezpieczeństwa i pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do rzadkich zastosowań lub stosowania u rzadkich gatunków/na ograniczony rynek (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001536.jsp&mid=WC0b01ac058002dd38)
(
5
) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/12 z dnia 6 stycznia 2017 r. w sprawie formy i treści wniosków o określenie maksymalnych limitów pozostałości zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (Dz.U. L 4 z 7.1.2017, s. 1).
(
6
) Podejście stosowane przy ustalaniu farmakologicznego dopuszczalnego dziennego spożycia (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001530.jsp&mid=).
(
7
) VICH GL47 Badania mające na celu ocenę metabolizmu i kinetyki pozostałości leków weterynaryjnych u zwierząt służących do produkcji żywności: studia porównawcze metabolizmu zwierząt doświadczalnych (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001515.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
8
) VICH GL33 Badania bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: ogólne podejście do prowadzenia badań (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001480.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
9
) VICH GL31 Badania bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badania toksyczności dawki powtórzonej (po 90 dniach) (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001478.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
10
) VICH GL37 Badania bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badanie toksyczności (przewlekłej) dawki powtórzonej (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001481.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
11
) VICH GL22 Badania bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badania toksyczności reprodukcyjnej (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001475.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
12
) VICH GL32 Badania mające na celu ocenę bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badania toksyczności rozwojowej (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001479.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
13
) VICH GL23 Badania mające na celu ocenę bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badania genotoksyczności (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001476.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
14
) VICH GL46 Badania mające na celu ocenę metabolizmu i kinetyki pozostałości leków weterynaryjnych u zwierząt służących do produkcji żywności: badanie metabolizmu mające na celu określenie ilości i charakteru pozostałości (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001516.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
15
) Przegląd podejścia opartego na wartości progowej zagrożenia toksykologicznego (TTC) oraz opracowanie nowego drzewa decyzyjnego TTC (http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.2903/sp.efsa.2016.EN-1006/epdf).
(
16
) VICH GL28 Badania mające na celu ocenę bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: badania działania rakotwórczego (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001477.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
17
) Wytyczna OECD dotycząca badań nr 424: Badanie neurotoksyczności na gryzoniach (http://www.oecd-ilibrary.org/environment/test-no-424-neurotoxicity-study-in-rodents_9789264071025-en).
(
18
) Wytyczna OECD dotycząca badań nr 426: Badanie neurotoksyczności rozwojowej (http://www.oecd-ilibrary.org/environment/test-no-426-developmental-neurotoxicity-study_9789264067394-en).
(
19
) Wytyczna OECD dotycząca badań nr 443: Rozszerzone badanie szkodliwego wpływu na rozrodczość na jednym pokoleniu (http://www.oecd-ilibrary.org/environment/test-no-443-extended-one-generation-reproductive-toxicity-study_9789264185371-en).
(
20
) Wytyczna OECD dotycząca badań nr 418: Opóźniona neurotoksyczność związków fosforoorganicznych po narażeniu krótkoterminowym (http://www.oecd-ilibrary.org/environment/test-no-418-delayed-neurotoxicity-of-organophosphorus-substances-following-acute-exposure_9789264070905-en).
(
21
) Wytyczna OECD dotycząca badań nr 419: Opóźniona neurotoksyczność związków fosforoorganicznych: 28-dniowe badanie toksyczności dawki powtórzonej (http://www.oecd-ilibrary.org/environment/test-no-419-delayed-neurotoxicity-of-organophosphorus-substances-28-day-repeated-dose-study_9789264070929-en).
(
22
) VICH GL36 Badania mające na celu ocenę bezpieczeństwa pozostałości leków weterynaryjnych w żywności spożywanej przez ludzi: Ogólne podejście do ustalania mikrobiologicznego dopuszczalnego dziennego spożycia (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001531.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
23
) Guidance of the Scientific Committee on Use of the benchmark dose approach in risk assessment (http://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/1150).
(
24
) Podejście stosowane przy ustalaniu farmakologicznego dopuszczalnego dziennego spożycia (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001530.jsp&mid=).
(
25
) VICH GL46 Badania mające na celu ocenę metabolizmu i kinetyki pozostałości leków weterynaryjnych u zwierząt służących do produkcji żywności: badanie metabolizmu mające na celu określenie ilości i charakteru pozostałości (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001516.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
26
) VICH GL49 Badania mające na celu ocenę metabolizmu i kinetyki pozostałości leków weterynaryjnych u zwierząt służących do produkcji żywności: walidacja metod analitycznych używanych w badaniach zanikania pozostałości (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001513.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
27
) VICH GL56 Badania mające na celu ocenę metabolizmu i kinetyki pozostałości leków weterynaryjnych u zwierząt służących do produkcji żywności: zalecenia w sprawie projektów badań dotyczących pozostałości występujących w miodzie, mających na celu wyznaczenie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości oraz okresów karencji (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/safety_residues_pharmaceuticals/general_content_001815.jsp&mid=WC0b01ac058002dd37).
(
28
) Wytyczne dotyczące oceny wpływu środków przeciwdrobnoustrojowych na mleczarskie kultury starterowe (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/includes/document/document_detail.jsp?webContentId=WC500004533&mid=WC0b01ac058009a3dc).
(
29
) Wymagania dotyczące danych w zakresie bezpieczeństwa i pozostałości dla weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do rzadkich zastosowań lub stosowania u rzadkich gatunków/na ograniczony rynek (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001536.jsp&mid=WC0b01ac058002dd38).
(
30
) Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1).
(
31
) Charakterystyka ryzyka i ocena maksymalnych limitów pozostałości produktów biobójczych (http://www.ema.europa.eu/ema/index.jsp?curl=pages/regulation/general/general_content_001541.jsp&mid=WC0b01ac05804aca04).
(
32
) Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/880 z dnia 23 maja 2017 r. ustanawiające zasady stosowania maksymalnego limitu pozostałości ustalonego dla substancji farmakologicznie czynnej w danym środku spożywczym w odniesieniu do innego środka spożywczego uzyskanego z tego samego gatunku oraz stosowania maksymalnego limitu pozostałości ustalonego dla substancji farmakologicznie czynnej u jednego gatunku lub większej ich liczby w odniesieniu do innych gatunków, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (Dz.U. L 135 z 24.5.2017, s. 1).
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.