Artykuł 3

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a) „śródlądowe żeglowne drogi wodne” oznaczają szlaki wodne niebędące częścią wód morskich, które w wyniku swoich cech naturalnych lub przetworzenia przez człowieka nadają się do żeglugi, głównie prowadzonej przez statki żeglugi śródlądowej;

b) „statek żeglugi śródlądowej” oznacza jednostkę pływającą zaprojektowaną w celu przewożenia towarów lub transportu publicznego pasażerów, poruszającą się głównie po śródlądowych żeglownych drogach wodnych bądź w obrębie lub bezpośrednim sąsiedztwie wód chronionych lub obszarów, gdzie stosuje się przepisy portowe;

c) „przynależność państwowa statku” odnosi się do kraju, w którym statek jest zarejestrowany;

d) „śródlądowy transport wodny” oznacza wszelki przewóz towarów i/lub pasażerów statkami żeglugi śródlądowej, odbywający się w całości lub częściowo po śródlądowych żeglownych drogach wodnych;

e) „krajowy śródlądowy transport wodny” oznacza transport śródlądowymi drogami wodnymi pomiędzy dwoma portami znajdującymi się na terytorium jednego kraju, niezależnie od przynależności państwowej statku;

f) „międzynarodowy śródlądowy transport wodny” oznacza transport śródlądowymi drogami wodnymi pomiędzy dwoma portami znajdującymi się na terytoriach różnych krajów;

g) „tranzytowy śródlądowy transport wodny” oznacza transport śródlądowymi drogami wodnymi poprzez terytorium danego kraju pomiędzy dwoma portami, z których oba znajdują się na terytorium innego kraju lub innych krajów, o ile na całej trasie wewnątrz terytorium danego kraju nie następuje przeładunek;

h) „żegluga śródlądowa” oznacza wszelkie przemieszczanie się statku po danej śródlądowej żeglownej drodze wodnej.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 10, dotyczących zmiany akapitu pierwszego niniejszego artykułu celem dostosowania definicji w nim zawartych lub ustanowienia nowych definicji w celu uwzględnienia odpowiednich definicji zmienionych lub przyjętych na szczeblu międzynarodowym.

Wykonując to uprawnienie, Komisja zapewnia, aby akty delegowane nie nakładały znaczącego dodatkowego obciążenia na państwa członkowskie ani na respondentów. Ponadto Komisja należycie uzasadnia działania statystyczne przewidziane w tych aktach delegowanych, wykorzystując, w stosownych przypadkach, analizę opłacalności, w tym ocenę obciążenia respondentów i kosztów związanych z tworzeniem statystyk, o której mowa w art. 14 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 223/2009.