Artykuł 7a

(art. 6 ust. 3 lit. a) kodeksu)

Organy celne mogą wyrazić zgodę na korzystanie ze środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych w odniesieniu do wniosków i decyzji, w odniesieniu do których odpowiednie wymogi dotyczące danych nie zostały określone w załączniku A, oraz w odniesieniu do wszelkich kolejnych wniosków i aktów dotyczących zarządzania tymi decyzjami.”;

4) art. 10 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

gdy wniosek o wydanie decyzji nie został przyjęty zgodnie z art. 11 niniejszego rozporządzenia lub art. 12 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 (*1);

(*1) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).”;"

5) art. 37 pkt 21 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:

„b)

eksportera, który ma siedzibę w państwie członkowskim i jest zarejestrowany przez organy celne tego państwa członkowskiego do celów wywozu produktów pochodzących z Unii do państwa lub terytorium, z którym Unia ma preferencyjne uzgodnienie handlowe; lub

c) ponownego nadawcę towarów, który ma siedzibę w państwie członkowskim i jest zarejestrowany przez organy celne tego państwa członkowskiego do celów sporządzania zastępczego oświadczenia o pochodzeniu w celu ponownego wysłania produktów pochodzących do innego miejsca na obszarze celnym Unii lub w stosownych przypadkach do Norwegii lub Szwajcarii (»zarejestrowany ponowny nadawca«);”;

6) art. 40 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 40

Sposób składnia wniosków o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera oraz wymiany informacji z zarejestrowanymi eksporterami

(art. 6 ust. 3 lit. a) kodeksu)

Do wszelkiej komunikacji i wymiany informacji w odniesieniu do wniosków i decyzji dotyczących statusu zarejestrowanego eksportera oraz w odniesieniu do wszelkich kolejnych wniosków i aktów dotyczących zarządzania tymi decyzjami można stosować środki inne niż techniki elektronicznego przetwarzania danych.”;

7) art. 53 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Art. 41–52 niniejszego rozporządzenia oraz art. 108 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 stosuje się odpowiednio do wywozu z Unii do kraju korzystającego do celów kumulacji dwustronnej.”;

8) w art. 55 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Kumulację regionalną między krajami korzystającymi w ramach jednej grupy regionalnej stosuje się wyłącznie pod warunkiem że obróbka lub przetwarzanie produktów w kraju korzystającym, w którym materiały te podlegają dalszemu przetwarzaniu lub są wykorzystywane do wytwarzania, wykraczają poza operacje opisane w art. 47 ust. 1 oraz, w przypadku produktów włókienniczych, również poza operacje określone w załączniku 22-05.

Jeżeli warunki określone w akapicie pierwszym nie są spełnione, krajem wskazanym jako kraj pochodzenia na dowodzie pochodzenia wystawionym lub sporządzonym do celów wywozu produktów do Unii jest ten kraj grupy regionalnej, z którego pochodzi największy udział w ogólnej wartości materiałów wykorzystanych do wytworzenia produktu końcowego.”;

b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Kumulacja regionalna między krajami korzystającymi z grupy I lub grupy III, o ile zostanie zatwierdzona, dopuszcza uznawanie materiałów pochodzących z kraju jednej grupy regionalnej za materiały pochodzące z kraju innej grupy regionalnej, jeśli zostają one wykorzystane do wytworzenia uzyskanego tam produktu, pod warunkiem że obróbka lub przetwarzanie dokonane w tym ostatnim kraju korzystającym wykraczają poza operacje opisane w art. 47 ust. 1 oraz, w przypadku produktów włókienniczych, również poza operacje określone w załączniku 22-05.

Jeżeli warunki określone w akapicie pierwszym nie są spełnione, krajem wskazanym jako kraj pochodzenia na dowodzie pochodzenia do celów wywozu produktów do Unii jest ten kraj uczestniczący w kumulacji, z którego pochodzi największy udział w ogólnej wartości materiałów wykorzystanych do wytworzenia produktu końcowego.”;

c) ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. Art. 41–52 niniejszego rozporządzenia oraz art. 108–111 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 stosuje się odpowiednio do wywozu z jednego kraju korzystającego do innego kraju korzystającego do celów kumulacji regionalnej.”;

9) art. 76 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą uszlachetniania czynnego towary podlegałyby środkowi polityki rolnej lub handlowej, tymczasowemu lub ostatecznemu cłu antydumpingowemu, cłu wyrównawczemu, środkowi ochronnemu lub cłu dodatkowemu wynikającemu z zawieszenia koncesji, gdyby zgłoszono je do dopuszczenia do obrotu;”;

10) w art. 82 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5. Wspólne wymogi dotyczące danych dla zobowiązania gwaranta dotyczącego przedstawienia zabezpieczenia pojedynczego, zabezpieczenia pojedynczego w formie karnetów lub zabezpieczenia generalnego określono odpowiednio w załącznikach 32-01, 32-02 oraz 32-03.”;

11) art. 83 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Organy celne przyjmują formy zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, o ile te formy zabezpieczenia przyjmuje się na mocy prawa krajowego.”;

12) art. 97 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 97

Przedłużenie terminu na podjęcie decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia

(art. 22 ust. 3 kodeksu)

1. Jeżeli zastosowanie ma art. 116 ust. 3 akapit pierwszy kodeksu lub art. 116 ust. 3 akapit drugi lit. b) kodeksu, bieg terminu na podjęcie decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia zostaje zawieszony do czasu, kiedy dane państwo członkowskie otrzyma powiadomienie o decyzji Komisji lub powiadomienie przez Komisję o zwrocie akt sprawy z przyczyn, o których mowa w art. 98 ust. 6 niniejszego rozporządzenia.

2. Jeżeli zastosowanie ma art. 116 ust. 3 akapit drugi lit. b) kodeksu, bieg terminu na podjęcie decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia zostaje zawieszony do czasu, kiedy dane państwo członkowskie otrzyma powiadomienie o decyzji Komisji w sprawie przypadku dotyczącego kwestii porównywalnych pod względem faktycznym i prawnym.

3. Jeżeli wpływ na decyzję w sprawie zwrotu lub umorzenia może mieć wynik jednej z następujących procedur administracyjnych lub postępowania sądowego, termin podjęcia decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia może zostać przedłużony, za zgodą wnioskodawcy, w sposób następujący:

a) jeżeli sprawa obejmująca kwestie identyczne lub porównywalne pod względem faktycznym i prawnym jest w toku przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin podjęcia decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia może zostać przedłużony o okres kończący się najpóźniej 30 dni po dniu wydania wyroku Trybunału Sprawiedliwości;

b) jeżeli decyzja w sprawie zwrotu lub umorzenia jest uzależniona od wyniku wniosku o późniejszą weryfikację dowodu preferencyjnego pochodzenia złożonego zgodnie z art. 109, 110 lub 125 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 lub złożonego zgodnie z daną umową preferencyjną, termin podjęcia decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia może zostać przedłużony o okres weryfikacji, o której mowa w art. 109, 110 lub 125 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 lub w danej umowie preferencyjnej, nie dłużej jednak niż o 15 miesięcy od dnia przesłania wniosku; oraz

c) jeżeli decyzja w sprawie zwrotu lub umorzenia jest uzależniona od wyniku procedury konsultacji mającej na celu zapewnienie, na szczeblu unijnym, prawidłowej i jednolitej klasyfikacji taryfowej lub prawidłowego i jednolitego określenia pochodzenia danych towarów oraz prowadzonej zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, termin podjęcia decyzji w sprawie zwrotu lub umorzenia może zostać przedłużony o okres kończący się najpóźniej 30 dni po dniu powiadomienia przez Komisję o cofnięciu zawieszenia wydawania decyzji WIT i decyzji WIP zgodnie z art. 23 ust. 3 tego rozporządzenia wykonawczego.”;

13) art. 114 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 114

Wymiana towarów ze specjalnymi obszarami podatkowymi

(art. 1 ust. 3 kodeksu)

1. Państwa członkowskie stosują art. 115–118 niniejszego rozporządzenia oraz art. 133–152 kodeksu do towarów unijnych, które są wyprowadzane ze specjalnego obszaru podatkowego do innej części obszaru celnego Unii lub wprowadzane na specjalny obszar podatkowy z innej części obszaru celnego Unii, która to część nie stanowi specjalnego obszaru podatkowego i nie znajduje się w tym samym państwie członkowskim.

2. Jeżeli towary unijne są wysyłane ze specjalnego obszaru podatkowego do innej części obszaru celnego Unii, która to część nie stanowi specjalnego obszaru podatkowego, ale znajduje się w tym samym państwie członkowskim, towary przedstawia się organom celnym niezwłocznie po ich przybyciu do tej innej części obszaru celnego Unii. Za zgodą organu celnego danego państwa członkowskiego towary można jednak przedstawić w wyznaczonym urzędzie celnym lub innym miejscu wyznaczonym lub zatwierdzonym przez ten organ celny, zanim opuszczą one specjalny obszar podatkowy.

Towary przedstawia organom celnym osoba, która wprowadza towary do innej części obszaru celnego Unii, lub osoba, w której imieniu lub na której rzecz towary są wprowadzane do tej innej części obszaru celnego Unii.

3. Jeżeli towary unijne są wysyłane z części obszaru celnego Unii, która to część nie stanowi specjalnego obszaru podatkowego, do specjalnego obszaru podatkowego w tym samym państwie członkowskim, towary przedstawia się organom celnym niezwłocznie po ich przybyciu do specjalnego obszaru podatkowego. Za zgodą organu celnego danego państwa członkowskiego towary można jednak przedstawić w wyznaczonym urzędzie celnym lub innym miejscu wyznaczonym lub zatwierdzonym przez ten organ celny, zanim opuszczą one miejsce wysyłki.

Towary przedstawia osoba, która wprowadza towary do specjalnego obszaru podatkowego, lub osoba, w której imieniu lub na której rzecz towary są wprowadzane do specjalnego obszaru podatkowego.

4. Towary unijne, o których mowa w ust. 2 i 3, podlegają przepisom celnym wyłącznie zgodnie z art. 134 niniejszego rozporządzenia.”;

14) art. 115 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 115

Zatwierdzenie miejsca do przedstawienia towarów organom celnym i czasowego składowania

(art. 139 ust. 1 i art. 147 ust. 1 kodeksu)

1. Miejsce inne niż właściwy urząd celny może zostać zatwierdzone do celów przedstawienia towarów, jeżeli spełniono następujące warunki:

a) spełniono wymogi określone w art. 148 ust. 2 i 3 kodeksu oraz w art. 117 niniejszego rozporządzenia;

b) towary zostały zgłoszone do procedury celnej lub powrotnie wywiezione nie później niż 3 dni po ich przedstawieniu i nie później niż 6 dni po ich przedstawieniu w przypadku upoważnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. b) kodeksu, chyba że organy celne wymagają rewizji towarów zgodnie z art. 140 ust. 2 kodeksu.

Jeżeli miejsce posiada już pozwolenie na prowadzenie magazynu czasowego składowania, zatwierdzenie nie jest wymagane.

2. Miejsce inne niż magazyn czasowego składowania może zostać zatwierdzone do celów czasowego składowania towarów, jeżeli spełniono następujące warunki:

a) spełniono wymogi określone w art. 148 ust. 2 i 3 kodeksu oraz w art. 117;

b) towary zostały zgłoszone do procedury celnej lub powrotnie wywiezione nie później niż 3 dni po ich przedstawieniu i nie później niż 6 dni po ich przedstawieniu w przypadku upoważnionego odbiorcy, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. b) kodeksu, chyba że organy celne wymagają rewizji towarów zgodnie z art. 140 ust. 2 kodeksu.”;

15) art. 133 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 133

Produkty i towary przeładowywane i transportowane przez państwo lub przez terytorium, które nie stanowi części obszaru celnego Unii

(art. 6 ust. 2 i ust. 3 lit. a) kodeksu)

1. Jeżeli produkty i towary, o których mowa w art. 119 ust. 1 lit. d) i e), są przeładowywane i transportowane przez państwo lub przez terytorium, które nie stanowi części obszaru celnego Unii, do celów udowodnienia unijnego statusu zgodnie z art. 129 przedstawia się wydruk dziennika połowowego unijnego statku rybackiego lub unijnego statku przetwórni oraz – w stosownych przypadkach – wydruk deklaracji przeładunkowej, zawierające, oprócz informacji wymienionych w art. 130 ust. 1, następujące informacje:

a) zatwierdzenie przez organ celny tego państwa lub terytorium;

b) daty przybycia produktów i towarów do danego państwa lub terytorium oraz ich wyprowadzenia z tego państwa lub terytorium;

c) środek transportu wykorzystywany w celu ponownej przesyłki na obszar celny Unii;

d) adres organu celnego, o którym mowa w lit. a).

Do celów przedstawienia organom celnym państwa lub terytorium, które nie stanowi części obszaru celnego Unii, wydruk dziennika połowowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie musi zawierać informacji o miejscu połowu produktów rybołówstwa morskiego, o którym to miejscu mowa w art. 130 ust. 1 lit. a).

2. Jeżeli co celów ust. 1 stosuje się formularze lub dokumenty inne niż wydruk dziennika połowowego, przedmiotowe formularze lub dokumenty muszą oprócz informacji wymaganych na podstawie ust. 1 zawierać odniesienie do dziennika połowowego umożliwiające identyfikację danego rejsu połowowego.”;

16) art. 134 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 134

Zgłoszenia celne w przypadku handlu ze specjalnymi obszarami podatkowymi

(art. 1 ust. 3 kodeksu)

1. Następujące przepisy stosuje się odpowiednio do wymiany towarów unijnych, o której mowa w art. 1 ust. 3 kodeksu:

a) tytuł V rozdziały 2, 3 i 4 kodeksu;

b) tytuł VIII rozdziały 2 i 3 kodeksu;

c) tytuł V rozdziały 2 i 3 niniejszego rozporządzenia;

d) tytuł VIII rozdziały 2 i 3 niniejszego rozporządzenia.

2. W kontekście wymiany towarów unijnych, o której mowa w art. 1 ust. 3 kodeksu, odbywającej się w ramach tego samego państwa członkowskiego, organy celne tego państwa członkowskiego mogą zatwierdzić stosowanie jednolitego dokumentu do zgłaszania wysyłki (»zgłoszenie do wysyłki«) i wprowadzenia (»zgłoszenie wprowadzenia«) towarów wysyłanych do specjalnych obszarów podatkowych, ze specjalnych obszarów podatkowych lub między specjalnymi obszarami podatkowymi.

3. Do czasu modernizacji krajowych systemów importu, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej (UE) 2016/578, w kontekście wymiany towarów unijnych, o której mowa w art. 1 ust. 3 kodeksu, odbywającej się w ramach tego samego państwa członkowskiego, organy celne tego państwa członkowskiego mogą zezwolić na stosowanie faktury lub dokumentu przewozowego zamiast zgłoszenia do wysyłki lub zgłoszenia wprowadzenia.”;

17) art. 136 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

palety, kontenery i środki transportu oraz części zamienne, akcesoria i wyposażenie do odnośnych palet, kontenerów i środków transportu, o których mowa w art. 208–216;”;

18) skreśla się art. 168 ust. 2;

19) w tytule VII rozdział 1 sekcja 2 dodaje się art. 177a w brzmieniu:

„Artykuł 177a

Mieszane składowanie produktów objętych dozorem celnym w ramach końcowego przeznaczenia

(art. 211 ust. 1 kodeksu)

Pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia, o którym mowa w art. 211 ust. 1 lit. a) kodeksu, określa środki i metody identyfikacji oraz dozoru celnego w odniesieniu do mieszanego składowania produktów objętych dozorem celnym objętych działami 27 i 29 Nomenklatury scalonej albo takich produktów z surowymi olejami ropy naftowej objętymi kodem CN 2709 00.

Jeżeli produkty, o których mowa w akapicie pierwszym, nie są objęte tym samym ośmiocyfrowym kodem CN albo nie są identyczne pod względem jakości handlowej oraz parametrów technicznych i fizycznych, mieszane składowanie może być dozwolone jedynie wówczas, gdy cała mieszanina ma być poddana jednej z obróbek określonych w uwadze dodatkowej 5 do działu 27 Nomenklatury Scalonej.”;

20) art. 189 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 189

Stosowanie procedury tranzytu zewnętrznego w szczególnych przypadkach

(art. 226 ust. 2 kodeksu)

1. Jeżeli towary unijne są wywożone do państwa trzeciego będącego umawiającą się stroną Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej lub są wywożone i przewożone przez co najmniej jedno państwo wspólnego tranzytu, przy czym zastosowanie mają postanowienia Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, towary te obejmuje się procedurą tranzytu zewnętrznego, o której mowa w art. 226 ust. 2 kodeksu w następujących przypadkach:

a) towary unijne poddano formalnościom celnym wywozowym w celu udzielenia zwrotów przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej;

b) towary unijne pochodzą z zapasów interwencyjnych i podlegają środkom kontroli w zakresie stosowania lub przeznaczenia i poddane zostały formalnościom celnym przy wywozie do państw trzecich w ramach wspólnej polityki rolnej;

c) towary unijne kwalifikują się do otrzymania zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych zgodnie z art. 118 ust. 1 kodeksu.

2. Towary unijne, które kwalifikują się do otrzymania zwrotu lub umorzenia należności celnych przywozowych zgodnie z art. 118 ust. 1 kodeksu, mogą zostać objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, o której mowa w art. 118 ust. 4 i art. 226 ust. 2 kodeksu.

3. Jeżeli towary unijne są wywożone do państwa trzeciego i przemieszczane w obrębie obszaru celnego Unii w ramach operacji TIR lub procedury tranzytu zgodnie z konwencją ATA lub konwencją stambulską, towary obejmuje się procedurą tranzytu zewnętrznego, o której mowa w art. 226 ust. 2 kodeksu.

4. Jeżeli towary, o których mowa w art. 1 dyrektywy 2008/118/WE, posiadające unijny status celny są wywożone, towary te można objąć procedurą tranzytu zewnętrznego, o której mowa w art. 226 ust. 2 kodeksu.”;

21) dodaje się art. 197a w brzmieniu:

„Artykuł 197a

Wnioski o stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych

(art. 22 ust. 1 akapit trzeci kodeksu)

Jeżeli upoważniony nadawca lub przedsiębiorca składający wniosek o status upoważnionego nadawcy, o którym to statusie mowa w art. 233 ust. 4 lit. a) kodeksu, składa wniosek o pozwolenie na stosowanie specjalnego rodzaju zamknięć celnych, o którym to stosowaniu mowa w art. 233 ust. 4 lit. c) kodeksu, wniosek może zostać złożony do organu celnego właściwego do wydania decyzji w państwie członkowskim, w którym mają się rozpoczynać operacje tranzytu unijnego upoważnionego nadawcy.”;

22) w art. 207 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Jeżeli w niniejszej podsekcji mowa o użytkowaniu środków transportu do celów handlowych, oznacza to użytkowanie środków transportu do przewozu osób za wynagrodzeniem lub użytkowanie środków transportu do przemysłowego lub handlowego przewozu towarów za wynagrodzeniem lub bez. Prywatne użytkowanie środków transportu oznacza użytkowanie środków transportu do innych celów niż cele handlowe.”;

23) art. 212 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli środki transportu zgłasza się do odprawy czasowej ustnie zgodnie z art. 136 ust. 1 lub w inny sposób zgodnie z art. 139 ust. 1, w związku z art. 141 ust. 1, pozwolenia na odprawę czasową udziela się osobie, która sprawuje fizyczną kontrolę nad towarami w momencie zwolnienia towarów z procedury odprawy czasowej, chyba że osoba ta działa na rzecz innej osoby. W takim przypadku pozwolenia udziela się tej drugiej osobie.”;

24) w art. 215 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Osoby fizyczne, których miejscem zwykłego pobytu jest obszar celny Unii, korzystają z całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do środka transportu drogowego, który wynajęły w drodze umowy pisemnej zawartej z profesjonalnym przedsiębiorstwem zajmującym się wynajmem samochodów i użytkują w celach prywatnych.”;

b) uchyla się ust. 4;

25) w art. 218 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. W przypadku, o którym mowa w art. 215 ust. 2a, środek transportu drogowego wywozi się powrotnie w terminie 8 dni od objęcia go procedurą odprawy czasowej.”;

26) w art. 220 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Z całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych w odniesieniu do materiałów o charakterze socjalnym dla marynarzy korzystają również wnioskodawca ubiegający się o pozwolenie na stosowanie procedury odprawy czasowej oraz osoba uprawniona do korzystania z procedury odprawy czasowej posiadający siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

27) w art. 223 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

28) w art. 228 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

29) w art. 231 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

30) w art. 232 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

31) w art. 233 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

32) w art. 234 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

33) w art. 235 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii.”;

34) w art. 236 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Wnioskodawca i osoba uprawniona do korzystania z procedury mogą posiadać siedzibę na obszarze celnym Unii w sytuacjach, o których mowa w lit. b).”;

35) w załączniku A wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;

36) w załączniku B wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia;

37) w załączniku 22-01 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.