Artykuł 3

1. Przyjmujące państwa członkowskie mogą wymagać od emitentów pieniądza elektronicznego i dostawców usług płatniczych, którzy prowadzą zakłady na ich terytorium w formie innej niż oddział, a ich siedziba główna znajduje się w innym państwie członkowskim, wyznaczenia centralnego punktu kontaktowego, jeżeli spełnione jest którekolwiek z następujących kryteriów:

a) liczba takich zakładów wynosi co najmniej 10;

b) przewiduje się, że takie zakłady przeprowadzą dystrybucję lub dokonają wykupu pieniądza elektronicznego w łącznej kwocie powyżej 3 mln EUR w danym roku budżetowym lub dokonają transakcji płatniczych o łącznej wartości ponad 3 mln EUR w danym roku budżetowym, bądź też przekroczyły one tę kwotę dystrybucji, wykupu lub transakcji w ubiegłym roku budżetowym;

c) informacje niezbędne do oceny, czy spełnione jest kryterium a) lub b), nie zostały udostępnione właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego na wniosek i w odpowiednim terminie.

2. Nie naruszając kryteriów określonych w ust. 1, przyjmujące państwa członkowskie mogą wymagać od określonych kategorii emitentów pieniądza elektronicznego i dostawców usług płatniczych, którzy prowadzą zakłady na ich terytorium w formie innej niż oddział, a ich siedziba główna znajduje się w innym państwie członkowskim, wyznaczenia centralnego punktu kontaktowego, jeżeli wymóg ten jest proporcjonalny do poziomu ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związanego z działalnością takich zakładów.

3. Przyjmujące państwa członkowskie opierają swoją ocenę poziomu ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związanego z działalnością tych zakładów na wynikach ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849, lub też innych wiarygodnych i rzetelnych źródłach będących w ich dyspozycji. W ramach takiej oceny przyjmujące państwa członkowskie uwzględniają przynajmniej następujące kryteria:

a) ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związane z rodzajami oferowanych produktów i usług oraz wykorzystywanych kanałów dystrybucji;

b) ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związane z rodzajami klientów;

c) ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związane z dominacją transakcji sporadycznych nad relacjami biznesowymi;

d) ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związane z obsługiwanymi państwami i obszarami geograficznymi.

4. Nie naruszając kryteriów określonych w ust. 1 i 2, przyjmujące państwo członkowskie może, w wyjątkowych przypadkach, upoważnić właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego do wymagania od emitenta pieniądza elektronicznego lub dostawcy usług płatniczych, który prowadzi na terytorium tego państwa zakłady w formie innej niż oddział, i którego siedziba główna znajduje się w innym państwie członkowskim, aby wyznaczył centralny punkt kontaktowy, pod warunkiem że przyjmujące państwo członkowskie ma uzasadnione powody, aby przypuszczać, że działalność zakładów emitenta pieniądza elektronicznego lub dostawcy usług płatniczych stwarza wysokie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.