Artykuł 6

1. Oprócz funkcji określonych w art. 4 i 5 przyjmujące państwa członkowskie mogą wymagać od centralnych punktów kontaktowych pełnienia, w imieniu wyznaczającego emitenta pieniądza elektronicznego lub dostawcy usług płatniczych, jednej lub kilku z następujących funkcji:

a) składania sprawozdań zgodnie z art. 33 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849, transponowanym do prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego;

b) udzielania odpowiedzi na wszelkie wnioski jednostki analityki finansowej dotyczące działalności zakładów określonych w art. 45 ust. 9 dyrektywy (UE) 2015/849 oraz przekazywania odpowiednich informacji dotyczących takich zakładów jednostce analityki finansowej;

c) nadzorowanie transakcji w celu zidentyfikowania w stosownym przypadku podejrzanych transakcji, w zależności od wielkości i złożoności operacji emitenta pieniądza elektronicznego lub dostawcy usług płatniczych w przyjmującym państwie członkowskim.

2. Przyjmujące państwa członkowskie mogą wymagać od centralnego punktów kontaktowych pełnienia jednej lub kilku dodatkowych funkcji określonych w ust. 1, jeżeli te dodatkowe funkcje są proporcjonalne do ogólnego poziomu ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu związanego z operacjami tych dostawców usług płatniczych i emitentów pieniądza elektronicznego, którzy posiadają na terytorium tych państw zakłady w formie innej niż oddział.

3. Przyjmujące państwa członkowskie powinny opierać swoją ocenę poziomu ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związanego z działalnością takich zakładów na wynikach ocen ryzyka przeprowadzonych zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849, w stosownych przypadkach zgodnie z art. 3 ust. 2 niniejszego rozporządzenia lub też innych wiarygodnych i rzetelnych źródłach będących w ich dyspozycji.