Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a) uchyla się ust. 3;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie konkretnego postępowania administracyjnego. Organ wezwany wszczyna postępowanie administracyjne, w razie potrzeby w porozumieniu z organem występującym z wnioskiem. Jeżeli organ wezwany jest zdania, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.

Niezależnie od akapitu pierwszego, odmowa przeprowadzenia postępowania dotyczącego kwot, które zostały lub które powinny były zostać zadeklarowane przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim organu wezwanego w związku z dostawami towarów lub świadczeniem usług dokonywanymi przez tego podatnika oraz podlegającymi opodatkowaniu w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem, może nastąpić wyłącznie na podstawie jednej z następujących przyczyn:

a) na podstawie przewidzianej w art. 54 ust. 1, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2, po dokonaniu przez organ wezwany oceny przesłanek wskazanych w art. 54 ust. 1 w kontekście postanowień niniejszego ustępu z uwzględnieniem najlepszych praktyk;

b) na podstawach przewidzianych w art. 54 ust. 2, 3 i 4;

c) na podstawie tego, że organ wezwany dostarczył już organowi występującemu z wnioskiem informacje na temat tego samego podatnika na skutek postępowania administracyjnego przeprowadzonego nie dawniej niż dwa lata wcześniej.

W przypadku gdy organ wezwany odmawia przeprowadzenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w akapicie drugim, na podstawach określonych w lit. a) lub b), organ wezwany przekazuje organowi występującemu z wnioskiem daty i wartości wszystkich stosownych dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez podatnika w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem w ciągu ostatnich dwóch lat.”;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4a. Jeżeli właściwe organy co najmniej dwóch państw członkowskich są zdania, że postępowanie administracyjne dotyczące kwot, o których mowa w ust. 4 akapit drugi niniejszego artykułu, jest konieczne i przedłożą wspólny uzasadniony wniosek zawierający podstawy lub dowody wskazujące na istnienie ryzyka związanego z uchylaniem się od zapłaty VAT lub oszustwami w zakresie VAT, organ wezwany nie może odmówić przeprowadzenia postępowania, chyba że zachodzą podstawy odmowy wskazane w art. 54 ust. 1 lit. b), art. 54 ust. 2, 3 lub 4. W przypadku gdy wezwane państwo członkowskie posiada już informacje będące przedmiotem wniosku, przekazuje te informacje państwom członkowskim występującym z wnioskiem. W przypadku gdy otrzymane informacje nie spełniają oczekiwań państw członkowskich występujących z wnioskiem, państwa te informują wezwane państwo członkowskie o konieczności kontynuowania postępowania administracyjnego.

Na żądanie wezwanego państwa członkowskiego, urzędnicy upoważnieni przez organy występujące z wnioskiem uczestniczą w postępowaniu administracyjnym. Takie postępowanie administracyjne jest prowadzone wspólnie oraz pod kierunkiem i zgodnie z prawem wezwanego państwa członkowskiego. Urzędnicy organów występujących z wnioskiem mają dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów co urzędnicy organu wezwanego i – w zakresie, w jakim prawo wezwanego państwa członkowskiego dopuszcza przesłuchiwanie podatników przez urzędników, uprawnienie to przysługuje również urzędnikom organów występujących z wnioskiem. Uprawnienia kontrolne urzędników organów występujących z wnioskiem są wykonywane wyłącznie w celu prowadzenia konkretnego postępowania administracyjnego.

Jeżeli wezwane państwo członkowskie nie zażądało obecności urzędników z państw członkowskich występujących z wnioskiem, urzędnicy z każdego z państw członkowskich występujących z wnioskiem muszą mieć możliwość bycia obecnymi w trakcie postępowania administracyjnego i korzystają z uprawnień wskazanych w art. 28 ust. 2, jeżeli spełnione są warunki określone w prawie krajowym wezwanego państwa członkowskiego. W każdym przypadku urzędnicy z tych państw członkowskich występujących z wnioskiem muszą mieć możliwość bycia obecnymi w trakcie postępowania w celach konsultacyjnych.

Jeżeli urzędnicy z państw członkowskich występujących z wnioskiem muszą uczestniczyć lub muszą być obecni, postępowanie administracyjne może być prowadzone wyłącznie wtedy, gdy taki udział lub obecność w tym postępowaniu są zapewnione.”;

2) art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Informacje przekazywane są za pomocą standardowych formularzy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 50, lub szczególnych przypadków, gdy odnośne właściwe organy uznają inne bezpieczne środki za odpowiedniejsze i zgodzą się na ich stosowanie.

Komisja przyjmuje standardowe formularze w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

3) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„f)

informacje, które gromadzi zgodnie z art. 143 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2006/112/WE, jak również informacje na temat kraju pochodzenia, kraju przeznaczenia, kodu towaru, waluty, łącznej kwoty, kursu walutowego, ceny poszczególnych pozycji oraz wagi netto.”;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegóły techniczne dotyczące zautomatyzowanego wniosku o informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a)–f) niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych elementy danych dotyczące informacji, o których mowa w ust. 1 lit. f) niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

4) w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Każde państwo członkowskie udziela swoim urzędnikom, którzy sprawdzają wymogi przewidziane w art. 143 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, dostępu do informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. a)–c) niniejszego rozporządzenia i do których zautomatyzowany dostęp udzielany jest przez pozostałe państwa członkowskie.”;

b) w ust. 2 lit. e) wprowadza się następujące zmiany:

(i) ppkt (i) oraz (ii) otrzymują brzmienie:

„(i)

dostęp ten wiąże się z dochodzeniem w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa lub mającym na celu wykrycie oszustwa;

(ii) dostęp ten uzyskuje się za pośrednictwem urzędnika łącznikowego Eurofisc, o którym mowa w art. 36 ust. 1, który posiada osobisty kod identyfikacyjny do systemów elektronicznych umożliwiający dostęp do tych informacji.”;

(ii) uchyla się ppkt (iii);

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. W odniesieniu do informacji, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. f), udostępniane są następujące elementy:

a) numery identyfikacyjne VAT nadane przez państwo członkowskie otrzymujące informacje;

b) numery identyfikacyjne VAT importera (lub jego przedstawiciela podatkowego), który dostarcza towary osobom posiadającym numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu;

c) kraj pochodzenia, kraj przeznaczenia, kod towaru, łączna kwota oraz waga netto importowanych towarów, po imporcie których następuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów dokonywana przez każdą z osób, o których mowa w lit. b) niniejszego ustępu, na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu;

d) kraj pochodzenia, kraj przeznaczenia, kod towaru, waluta, łączna kwota, kurs walutowy, ceny poszczególnych pozycji oraz waga netto importowanych towarów, po imporcie których następuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów dokonywana przez każdą z osób, o których mowa w lit. b) niniejszego ustępu, na rzecz każdej z osób posiadających numer identyfikacyjny VAT nadany przez inne państwo członkowskie pod następującymi warunkami:

(i) dostęp ten wiąże się z dochodzeniem w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa lub mającym na celu wykrycie oszustwa;

(ii) dostęp ten uzyskuje się za pośrednictwem urzędnika łącznikowego Eurofisc, o którym mowa w art. 36 ust. 1, który posiada osobisty kod identyfikacyjny do systemów elektronicznych umożliwiający dostęp do tych informacji.

Wartości, o których mowa w lit. c) i d) niniejszego akapitu, są wyrażone w walucie państwa członkowskiego dostarczającego informacje i odnoszą się do każdej pozycji towarowej w przedłożonym zgłoszeniu celnym.”;

d) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych praktyczne rozwiązania dotyczące warunków przewidzianych w ust. 2 lit. e) niniejszego artykułu, aby umożliwić państwu członkowskiemu przekazującemu informacje wskazanie urzędnika łącznikowego Eurofisc mającego dostęp do informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

e) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych praktyczne rozwiązania dotyczące warunków przewidzianych w ust. 2 lit. e) i w ust. 2a lit. d) niniejszego artykułu, aby umożliwić państwu członkowskiemu przekazującemu informacje wskazanie urzędnika łącznikowego Eurofisc mającego dostęp do informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

5) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 21a

1. Każde państwo członkowskie udziela właściwemu organowi każdego innego państwa członkowskiego zautomatyzowanego dostępu do następujących informacji w odniesieniu do krajowych danych rejestracyjnych pojazdów:

a) dane identyfikacyjne dotyczące pojazdów;

b) dane identyfikacyjne dotyczące właścicieli oraz posiadaczy pojazdu, na których nazwisko pojazd jest zarejestrowany, zgodnie z definicją obowiązującą w prawie państwa członkowskiego rejestracji.

2. Dostępu do informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się pod następującymi warunkami:

a) dostęp ten wiąże się z dochodzeniem w sprawie podejrzenia popełnienia oszustwa w dziedzinie VAT lub mającym na celu wykrycie oszustwa w dziedzinie VAT;

b) dostęp ten uzyskuje się za pośrednictwem urzędnika łącznikowego Eurofisc, o którym mowa w art. 36 ust. 1, który posiada osobisty kod identyfikacyjny do systemów elektronicznych umożliwiający dostęp do tych informacji.

3. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych elementy danych oraz szczegóły techniczne dotyczące zautomatyzowanego wniosku o informacje, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jak również praktyczne rozwiązania w odniesieniu do warunków przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu, aby umożliwić państwu członkowskiemu przekazującemu informacje wskazanie urzędnika łącznikowego Eurofisc mającego dostęp do informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

6) art. 24 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 24

W przypadku gdy do celów art. 17–21a właściwe organy państw członkowskich dokonują wymiany informacji drogą elektroniczną, podejmują one wszelkie środki niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 55.

Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wprowadzenie wszystkich niezbędnych zmian w swoich systemach, aby umożliwić wymianę tych informacji za pomocą sieci CCN/CSI lub wszelkich innych podobnych bezpiecznych sieci wykorzystywanych do wymiany informacji, o których mowa w art. 21a, drogą elektroniczną.”;

7) tytuł rozdziału VII otrzymuje brzmienie:

„OBECNOŚĆ W URZĘDACH ADMINISTRACYJNYCH ORAZ W TOKU POSTĘPOWAŃ ADMINISTRACYJNYCH I POSTĘPOWAŃ ADMINISTRACYJNYCH PROWADZONYCH WSPÓLNIE”;

8) w art. 28 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. W drodze porozumienia między organami występującymi z wnioskiem a organem wezwanym i zgodnie z rozwiązaniami określonymi przez organ wezwany urzędnicy upoważnieni przez organy występujące z wnioskiem mogą, w celu gromadzenia i wymiany informacji, o których mowa w art. 1, uczestniczyć w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na terytorium wezwanego państwa członkowskiego. Takie postępowanie administracyjne jest prowadzone wspólnie przez urzędników organów występujących z wnioskiem i organu wezwanego oraz pod kierunkiem organu wezwanego i zgodnie z prawem wezwanego państwa członkowskiego. Urzędnicy organów występujących z wnioskiem mają dostęp do tych samych pomieszczeń i dokumentów co urzędnicy wezwanego organu i – w zakresie, w jakim prawo wezwanego państwa członkowskiego dopuszcza przesłuchiwanie podatników przez urzędników, uprawnienie to przysługuje również urzędnikom organów występujących z wnioskiem.

Jeżeli jest to dopuszczalne na podstawie prawa wezwanego państwa członkowskiego, urzędnicy państw członkowskich występujących z wnioskiem mają takie same uprawnienia kontrolne, jak te przyznane urzędnikom wezwanego państwa członkowskiego.

Uprawnienia kontrolne urzędników organów występujących z wnioskiem są wykonywane wyłącznie w celu prowadzenia konkretnego postępowania administracyjnego.

Na podstawie porozumienia między organami występującymi z wnioskiem a organem wezwanym i zgodnie z rozwiązaniami określonymi przez organ wezwany, organy uczestniczące w postępowaniu mogą przygotować wspólne sprawozdanie z postępowania.”;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urzędnicy organu występującego z wnioskiem obecni w innym państwie członkowskim na podstawie ust. 1, 2 lub 2a muszą być w stanie w każdej chwili legitymować się pisemnym upoważnieniem stwierdzającym ich tożsamość oraz pełnioną funkcję urzędową.”;

9) w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Aby propagować i ułatwiać wielostronną współpracę w zakresie zwalczania oszustw związanych z VAT, w niniejszym rozdziale ustanawia się sieć służącą sprawnej wymianie, przetwarzaniu i analizie między państwami członkowskimi ukierunkowanych informacji na temat oszustw transgranicznych, a także koordynacji wszelkich działań następczych (zwaną dalej »Eurofisc«).”;

b) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. b) i c) otrzymują brzmienie:

„b)

prowadzą i koordynują sprawną wielostronną wymianę oraz wspólne przetwarzanie i analizę ukierunkowanych informacji na temat oszustw transgranicznych w tematycznych obszarach działalności Eurofisc (zwanych dalej »dziedzinami roboczymi Eurofisc«);

c) koordynują prace urzędników łącznikowych Eurofisc, o których mowa w art. 36 ust. 1, z uczestniczących państw członkowskich prowadzone na podstawie otrzymanych ostrzeżeń i informacji;”;

(ii) dodaje się literę w brzmieniu:

„d)

koordynują postępowania administracyjne prowadzone przez uczestniczące państwa członkowskie w sprawie oszustw wskazanych przez urzędników łącznikowych Eurofisc, o których mowa w art. 36 ust. 1, bez uprawnienia do wzywania państw członkowskich do prowadzenia postępowań administracyjnych.”;

10) art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie, które zdecydowały się na uczestniczenie w wybranej dziedzinie roboczej Eurofisc, biorą aktywny udział w wielostronnej wymianie oraz wspólnym przetwarzaniu i analizie – między wszystkimi uczestniczącymi państwami członkowskimi – ukierunkowanych informacji na temat oszustw transgranicznych, a także w koordynowaniu wszelkich działań następczych.”;

11) art. 35 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 35

Komisja zapewnia Eurofisc wsparcie techniczne i logistyczne. Komisja nie ma dostępu do informacji określonych w art. 1, które mogą być przedmiotem wymiany za pośrednictwem Eurofisc, z wyjątkiem okoliczności przewidzianych w art. 55 ust. 2.”;

12) w art. 36 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Urzędnicy łącznikowi z państw członkowskich wyznaczają, na czas określony, przewodniczącego Eurofisc spośród urzędników łącznikowych Eurofisc.

Urzędnicy łącznikowi z państw członkowskich:

a) uzgadniają kwestie tworzenia i zamykania dziedzin roboczych Eurofisc;

b) badają wszelkie kwestie odnoszące się do funkcjonowania operacyjnego Eurofisc;

c) co najmniej raz w roku oceniają skuteczność i wydajność działań prowadzonych w ramach Eurofisc;

d) zatwierdzają sprawozdanie roczne, o którym mowa w art. 37.”;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urzędnicy łącznikowi z państw członkowskich uczestniczących w danej dziedzinie roboczej Eurofisc (zwani dalej »uczestniczącymi urzędnikami łącznikowymi Eurofisc«) wyznaczają, na czas określony, koordynatora dziedziny roboczej Eurofisc spośród uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc.

Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc:

a) zestawiają informacje otrzymane od uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uczestników danej dziedziny roboczej, i udostępniają wszystkie informacje pozostałym uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc; informacje te są wymieniane drogą elektroniczną;

b) zapewniają, by informacje otrzymane od uczestniczących urzędników łącznikowych Eurofisc były przetwarzane i analizowane wraz z odpowiednimi ukierunkowanymi informacjami na temat oszustw transgranicznych przekazanymi lub zgromadzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uczestników danej dziedziny roboczej, oraz udostępniają wyniki wszystkim uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc;

c) przekazują informacje zwrotne wszystkim uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc;

d) przedstawiają urzędnikom łącznikowym z państw członkowskich roczne sprawozdanie z działań podjętych w danej dziedzinie roboczej.”;

c) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„3. Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc mogą występować z wnioskiem o stosowne informacje od Europejskiego Urzędu Policji (zwanego dalej »Europolem«) i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwanego dalej »OLAF«). W tym celu i zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uczestników danej dziedziny roboczej koordynatorzy mogą przesyłać im wszystkie informacje niezbędne, by otrzymać informacje będące przedmiotem wniosku.

4. Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc udostępniają informacje otrzymane z Europolu i OLAF pozostałym uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc; informacje te są wymieniane drogą elektroniczną.

5. Koordynatorzy dziedzin roboczych Eurofisc zapewniają również, by informacje otrzymane z Europolu i OLAF były przetwarzane i analizowane wraz z odpowiednimi ukierunkowanymi informacjami przekazanymi lub zgromadzonymi na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez uczestników danej dziedziny roboczej, a także udostępniają wyniki uczestniczącym urzędnikom łącznikowym Eurofisc.”;

13) art. 37 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 37

Przewodniczący Eurofisc przedkłada roczne sprawozdanie z działań w ramach wszystkich dziedzin roboczych komitetowi, o którym mowa w art. 58 ust. 1.

Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych ustalenia proceduralne w odniesieniu do sieci Eurofisc. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;

14) w art. 48 ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy państwo członkowskie siedziby stwierdzi, że podatnik występujący z wnioskiem o zwrot VAT zgodnie z art. 5 dyrektywy 2008/9/WE, posiada zobowiązania podatkowe w tym państwie członkowskim siedziby, państwo to może zwrócić się do podatnika o zgodę na przekazanie zwrotu VAT bezpośrednio do tego państwa członkowskiego w celu pokrycia pozostających do spłaty zobowiązań podatkowych. Jeżeli podatnik wyrazi zgodę na przekazanie tego zwrotu, państwo członkowskie siedziby informuje państwo członkowskie zwrotu o kwocie, której dotyczy uzyskana zgoda, a państwo członkowskie zwrotu, w imieniu danego podatnika, przekazuje tę kwotę państwu członkowskiemu siedziby. Państwo członkowskie siedziby informuje podatnika o tym, czy przekazana kwota pokrywa całość, czy część zobowiązania podatkowego zgodnie z jego prawem krajowym i praktyką administracyjną. Niemniej jednak przekazanie zwrotu VAT państwu członkowskiemu siedziby nie może naruszać prawa państwa członkowskiego zwrotu do odzyskania kwot należnych od danego podatnika w tym drugim państwie członkowskim.

Jeżeli zobowiązania podatkowe w państwie członkowskim siedziby są przedmiotem sporu, przekazanie kwot zwrotu może za zgodą podatnika zostać wykorzystane przez państwo członkowskie siedziby jako środek zatrzymania, o ile w tym państwie członkowskim funkcjonuje skuteczny środek kontroli sądowej.”;

15) tytuł rozdziału XIII otrzymuje brzmienie:

„STOSUNKI Z KOMISJĄ I INNYMI INSTYTUCJAMI, ORGANAMI, URZĘDAMI I AGENCJAMI UNII”;

16) w art. 49 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Państwa członkowskie mogą przekazywać OLAF stosowne informacje, tak aby urząd ten mógł rozważyć podjęcie odpowiednich działań zgodnie ze swoim zakresem obowiązków. Jeżeli dane informacje otrzymano od innego państwa członkowskiego, może ono zażądać, by powyższe przekazanie informacji było uzależnione od jego uprzedniej zgody.”;

17) w art. 55 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Osoby należycie akredytowane przez organ ds. akredytacji bezpieczeństwa Komisji mogą mieć dostęp do takich informacji jedynie w stopniu niezbędnym do nadzoru, konserwacji oraz rozwijania systemów elektronicznych prowadzonych przez Komisję i wykorzystywanych przez państwa członkowskie do wdrażania niniejszego rozporządzenia.”;

b) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Wszystkie kwestie dotyczące przechowywania, przetwarzania lub wymiany informacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, podlegają rozporządzeniom (UE) 2016/679 (*1) oraz (WE) nr 45/2001 (*2). Do celów prawidłowego stosowania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie ograniczają jednak zakres praw i obowiązków przewidzianych w art. 12-15, 17, 21 i 22 rozporządzenia (UE) 2016/679. Ograniczenia takie nie wykraczają poza to, co jest ściśle konieczne dla ochrony interesów, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. e) tego rozporządzenia, w szczególności, aby:

a) umożliwić właściwym organom państw członkowskich właściwe wypełnienie ich zadań do celów niniejszego rozporządzenia; lub

b) unikać utrudniania urzędowych lub prawnych postępowań, analiz, dochodzeń lub procedur do celów niniejszego rozporządzenia oraz aby zapewnić, by zapobieganie przypadkom uchylania się od opodatkowania i oszustwom podatkowym, wykrywanie takich przypadków i oszustw oraz prowadzenie dochodzeń w ich sprawie nie były narażone na szwank.

Przetwarzania i przechowywania danych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, dokonuje się wyłącznie w celach, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, a informacje nie mogą być dalej przetwarzane w sposób niezgodny z tymi celami. Przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia do wszelkich innych celów, takich jak cele handlowe, jest zabronione. Okresy przechowywania tych informacji są ograniczone do zakresu koniecznego do osiągnięcia tych celów. Okresy przechowywania informacji, o których mowa w art. 17 niniejszego rozporządzenia, są ustalane według terminów przedawnienia przewidzianych w ustawodawstwie danego państwa członkowskiego, lecz nie mogą być dłuższe niż 10 lat.

(*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1)."

(*2) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).”;"

18) art. 58 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (*3).

(*3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;"

19) uchyla się załącznik I.