Artykuł 8

1. Przedstawiciele krajowi są uprawnieni do:

a) ułatwiania lub wspierania w inny sposób wydawania lub wykonywania wniosków o wzajemną pomoc prawną lub o wzajemne uznanie;

b) bezpośredniego kontaktowania się z dowolnym właściwym organem krajowym państwa członkowskiego lub z jakimkolwiek innym właściwym organem lub jednostką organizacyjną Unii, w tym z Prokuraturą Europejską, oraz do wymiany z nimi informacji;

c) bezpośredniego kontaktowania się z dowolnym właściwym organem międzynarodowym zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami swojego państwa członkowskiego oraz do wymiany z nim informacji organem;

d) udziału we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych, w tym w ich tworzeniu.

2. Z zastrzeżeniem ust. 1 państwa członkowskie mogą przyznać przedstawicielom krajowym dodatkowe uprawnienia zgodnie z prawem krajowym. Te państwa członkowskie powiadamiają Komisję i kolegium o tych uprawnieniach.

3. W porozumieniu z właściwym organem krajowym przedstawiciele krajowi mogą, zgodnie z prawem krajowym:

a) wydawać lub wykonywać wszelkie wnioski o wzajemną pomoc prawną lub o wzajemne uznanie;

b) nakazywać lub wnosić o podjęcie czynności dochodzeniowych przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/41/UE (

1

).

4. W nagłych przypadkach, gdy nie jest możliwe w odpowiednim czasie wskazanie właściwego organu krajowego lub skontaktowanie się z nim, przedstawiciele krajowi są uprawnieni do podjęcia środków, o których mowa w ust. 3, zgodnie z prawem krajowym, pod warunkiem że jak najszybciej poinformują o tym fakcie właściwy organ krajowy.

5. Przedstawiciel krajowy może wystąpić z wnioskiem do właściwego organu krajowego o podjęcie czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, w przypadku gdy wykonywanie przez tego przedstawiciela krajowego uprawnień, o których mowa w ust. 3 i 4, byłoby sprzeczne z:

a) przepisami konstytucyjnymi państwa członkowskiego;

lub

b) zasadniczymi aspektami krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych tego państwa członkowskiego dotyczącymi:

(i) podziału uprawnień między policję, prokuratorów i sędziów;

(ii) funkcjonalnego podziału zadań między organy ścigania;

lub

(iii) struktury federalnej danego państwa członkowskiego.

6. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadkach, o których mowa w ust. 5, wniosek złożony przez ich przedstawiciela krajowego został rozpatrzony bez zbędnej zwłoki przez właściwy organ krajowy.